Η γνωστική ευφυΐα του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη, χάρισε στα ελληνικά Γράμματα και συνολικά στην κιβωτό δημιουργίας της ανθρωπότητας, μια σειρά από έργα που διατηρούν άσβεστο το κίνητρο του αναστοχασμού και της αναζήτησης καινούριων διαδρομών σκέψης, δημιουργίας, προόδου, ευημερίας.
σχετικά άρθρα
Κάθε έργο του Καβάφη, όπως κάθε έργο κάθε σημαντικού δημιουργού, διατηρεί αυτοτελή γοητεία, που αντιστέκεται στον πειρασμό της σύγκρισης με τα υπόλοιπα. Η «Ιθάκη» ωστόσο μοιάζει να έχει τοποθετηθεί από τη διαρκή Ιστορία του μέλλοντος σε ένα διαφορετικό επίπεδο. Το αέναο μήνυμα για την αξία, για τη σημασία, για τη σπουδαιότητα της διαδρομής άλλωστε, ενσωματώνεται αβίαστα στη συναισθηματική συνείδηση του καθενός, επειδή ζωγραφίζει διαφορετικούς κόσμους, με αμιγώς προσωποκεντρικά χαρακτηριστικά.
Στη σύγχρονη Ιστορία του τόπου μας, η διαδρομή που έχει διανύσει η ελληνική κοινωνία τα τελευταία 15 χρόνια, με αφετηρία και πυρήνα την εθνική καταστροφή των Μνημονίων, είναι μια διαδρομή με ατελή χαρακτηριστικά. Το αντισυστημικό ρεύμα που διαμορφώθηκε εκείνη την εποχή ως πλατιά κοινωνική πλειοψηφία, θορυβώδης και απαιτητική, κάθε άλλο παρά σιωπηλή, έμεινε ανολοκλήρωτο. Δεν εκφράστηκε πειστικά από καμία πολιτική πλειοψηφία, δεν εκπλήρωσε τις αφετηριακές επιδιώξεις του ταξιδιού, της διαδρομής του.
Τη διόρθωση αδικιών, στρεβλώσεων, ανισοτήτων και παθογενειών, που πολλαπλασιάστηκαν την περίοδο της εθνικής μακαριότητας, στα χρόνια της αδιατάρακτης δημοκρατίας της μεταπολίτευσης. Αντί μια τέτοια ηθική και συνειδησιακή «ρεβάνς», στην τρέχουσα συγκυρία αναπτύσσονται και πάλι υπόγεια ρεύματα οργής και αγανάκτησης, με αμιγώς αντισυστημικό περιεχόμενο και ταυτότητα, διεκδικώντας να κινητροδοτήσουν ακόμη μια ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, με όρους τιμωρητικής εκτόνωσης, πάνω από την κάλπη των επόμενων εκλογών.
Στην επιστήμη της Κλινικής Ψυχολογίας μπορεί εύκολα να ανατρέξει κανείς για να βρει πειστικές απαντήσεις στις ρητορικές απορίες για το… πού βαδίζει η ελληνική κοινωνία. Η διατήρηση ενός «απωθημένου», ενός στόχου που έμεινε ανολοκλήρωτος, μιας διαδρομής που διατηρήθηκε ατελής, προσφέρουν την πρώτη ύλη για την επικείμενη, επόμενη «έκρηξη». Στη δική μας περίπτωση, το διακύβευμα του αντισυστημικού ρεύματος της περιόδου της εθνικής καταστροφής των μνημονίων είχε χαρακτηριστικά συνειδησιακής ταυτότητας για την πλειοψηφία των Ελλήνων.
Σήμερα, ανακτάται το νήμα με εκείνη την περίοδο. Με τις συνθήκες δράσης που διαμορφώνονται να είναι αναπόφευκτα περισσότερο επίφοβες.
