Για πρώτη φορά, δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα πώς θα μοιάζει η αγορά εργασίας σε δέκα χρόνια, γιατί δεν ξέρουμε ποια ανθρώπινη δεξιότητα θα παραμείνει αναντικατάστατη.
σχετικά άρθρα
Βρισκόμαστε σε αχαρτογράφητα νερά. Σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη τεχνολογική ανατροπή στην ανθρώπινη ιστορία, η επανάσταση της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) φέρει δύο θεμελιώδεις και πρωτόγνωρες διαφορές: η μηχανή πλέον δημιουργεί εξαρχής και παίρνει αποφάσεις. Δεν μιλάμε απλώς για ένα ταχύτερο, παθητικό εργαλείο στα χέρια του ανθρώπου, όπως ήταν η ατμομηχανή, ο ηλεκτρισμός ή ο κινητήρας εσωτερικής καύσης. Μιλάμε για μια οντότητα που μαθαίνει, σχεδιάζει και κρίνει αυτόνομα. Για πρώτη φορά, δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα πώς θα μοιάζει η αγορά εργασίας σε δέκα χρόνια, γιατί δεν ξέρουμε ποια ανθρώπινη δεξιότητα θα παραμείνει αναντικατάστατη.
Αυτή η νέα πραγματικότητα δημιουργεί ένα τεράστιο κενό στο τι πρέπει να διδάξουμε στους νέους. Μέχρι πρότινος, η απάντηση ήταν εύκολη: «Ζούμε στην εποχή των υπολογιστών, μάθετέ τους προγραμματισμό». Σήμερα, όμως, η ίδια η Τεχνητή Νοημοσύνη μαθαίνει να γράφει κώδικα. Όταν ένα σύστημα μπορεί να δημιουργήσει μόνο του λογισμικό και να πάρει αποφάσεις για τη βελτιστοποίησή του, σε μια δεκαετία ίσως να μην χρειαζόμαστε καν ανθρώπους προγραμματιστές. Το AI θα το κάνει γρηγορότερα και πολύ καλύτερα από εμάς.
Η ιστορία μάς προειδοποιεί: το πρόβλημα με τις επαναστατικές τεχνολογίες σπάνια είναι ο τελικός προορισμός, αλλά η δύσκολη διαδρομή μέχρι εκεί. Αν κοιτάξουμε την πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση, ο τελικός απολογισμός ήταν αναμφίβολα θετικός. Οι βιομηχανικές κοινωνίες έφεραν πρωτοφανή ευημερία και ο μέσος εργαζόμενος σήμερα ζει σαφώς καλύτερα από ό,τι πριν από 200 χρόνια. Όμως, στα πρώτα στάδια εκείνης της τεχνολογίας, κανείς δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί τη μετάβαση, με αποτέλεσμα να γίνουν τραγικά λάθη εις βάρος των πολλών.
Το πιο κρίσιμο από αυτά τα λάθη ήταν η χαώδης ανισότητα. Τον 19ο αιώνα, οι ελάχιστες χώρες που εκβιομηχανίστηκαν πρώτες, κατέκτησαν και εκμεταλλεύτηκαν τον υπόλοιπο κόσμο για πάνω από έναν αιώνα. Ακριβώς επειδή το AI δεν είναι απλό εργαλείο αλλά ικανό να υποκαθιστά τη σκέψη και τη λήψη αποφάσεων, αυτός ο κίνδυνος επιστρέφει πολλαπλάσιος. Αν ελάχιστες υπερδυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ και η Κίνα, μονοπωλήσουν την Τεχνητή Νοημοσύνη, ο πλούτος και οι νέες θέσεις εργασίας θα συγκεντρωθούν αποκλειστικά στην Καλιφόρνια ή τη Σεντζέν, αφήνοντας τον υπόλοιπο πλανήτη στο απόλυτο περιθώριο.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς ποιος θα είναι ο τελικός προορισμός αυτής της επανάστασης. Το μεγάλο στοίχημα είναι πώς θα ελέγξουμε μια τεχνολογία που «δημιουργεί» και «αποφασίζει», διασφαλίζοντας ότι ο δρόμος προς το μέλλον θα είναι δίκαιος και επωφελής για ολόκληρη την ανθρωπότητα, και όχι μόνο για μια χούφτα ανθρώπους σε λίγα προνομιούχα κράτη.
