Η «Σκοτεινή Πυραμίδα» της Αλάσκας: Η θεωρία για μια μυστική στρατιωτική βάση και μια αρχαία πηγή ενέργειας
Μαρτυρίες πρώην στρατιωτικών, ένας υποτιθέμενος υπόγειος σχηματισμός μεγαλύτερος από τη Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας και ιστορίες για ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές, UFO και απόρρητες εγκαταστάσεις συνθέτουν έναν από τους πιο επίμονους μύθους της Αλάσκας
Ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους θρύλους που συνδέονται με την Αλάσκα αφορά μια υποτιθέμενη γιγαντιαία μαύρη πυραμίδα θαμμένη βαθιά κάτω από το έδαφος, η οποία, σύμφωνα με τις σχετικές μαρτυρίες, βρίσκεται σε μια απομονωμένη περιοχή δυτικά του όρους Ντενάλι και αποτελεί εδώ και δεκαετίες αντικείμενο μυστικού στρατιωτικού ενδιαφέροντος.
σχετικά άρθρα
Η ιστορία ξεκινά το 1989, όταν ο Νταγκ Μάτσλερ, αξιωματικός αντικατασκοπείας που υπηρετούσε στο Fort Richardson κοντά στο Άνκορατζ, μελετούσε στρατιωτικούς χάρτες της Αλάσκας. Σε χάρτη του Εθνικού Πάρκου Ντενάλι εντόπισε μια μικρή περιοχή, περίπου 60 μίλια δυτικά του όρους ΜακΚίνλεϊ, η οποία ήταν λευκή και έφερε την ένδειξη ότι δεν είχε ακόμη χαρτογραφηθεί.
Ο ίδιος θεώρησε παράξενο το γεγονός, δεδομένου ότι ολόκληρη η Αλάσκα είχε ήδη χαρτογραφηθεί. Δεν προχώρησε όμως τότε σε περαιτέρω έρευνα.
Τρία χρόνια αργότερα, στα τέλη του 1992, βρισκόταν μαζί με άλλους στρατιωτικούς όταν τοπικό τηλεοπτικό δελτίο φέρεται να μετέδωσε ρεπορτάζ για υπόγεια πυρηνική δοκιμή στην Κίνα. Οι σεισμικές δονήσεις, σύμφωνα με την αφήγηση, είχαν φτάσει μέχρι την Αλάσκα και κατά την ανάλυση των δεδομένων οι επιστήμονες υποτίθεται ότι εντόπισαν σε βάθος περίπου 100 ποδιών ένα τεράστιο αντικείμενο με πυραμιδοειδές σχήμα.
Το ύψος του υπολογιζόταν στα 550 πόδια, μεγαλύτερο δηλαδή από εκείνο της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας.
Ο Μάτσλερ πίστεψε ότι η τοποθεσία που έδειχνε το ρεπορτάζ συνέπιπτε με τη λευκή περιοχή του χάρτη που είχε δει χρόνια νωρίτερα. Όταν όμως περίμενε να ξαναδεί την είδηση στο βραδινό δελτίο, δεν υπήρξε καμία αναφορά.
Την επόμενη ημέρα επισκέφθηκε τον τηλεοπτικό σταθμό χρησιμοποιώντας τα στρατιωτικά του διαπιστευτήρια. Η επίσημη απάντηση ήταν ότι τέτοιο ρεπορτάζ δεν είχε μεταδοθεί ποτέ. Ένας νεότερος εργαζόμενος, ωστόσο, φέρεται να του είπε ιδιωτικά ότι το ρεπορτάζ ήταν πραγματικό και ότι λίγες ώρες μετά τη μετάδοσή του εμφανίστηκαν δύο άνδρες με κοστούμια, οι οποίοι πήραν όλες τις σχετικές κασέτες και απαίτησαν να σταματήσει κάθε αναφορά στο θέμα για λόγους εθνικής ασφαλείας.
Η αφήγηση έγινε ακόμη πιο περίπλοκη όταν ο Μάτσλερ μετατέθηκε το 1993 στο Fort Meade του Μέριλαντ, όπου βρίσκεται η έδρα της NSA. Εκεί επιχείρησε να αναζητήσει αρχεία για αρχαιολογικές τοποθεσίες στην Αλάσκα. Υποστήριξε αργότερα ότι, μόλις άρχισε να εξετάζει συγκεκριμένους φακέλους, δύο άνδρες εμφανίστηκαν και τον απομάκρυναν, λέγοντάς του ότι δεν είχε το απαιτούμενο «need to know».
Το πιο παράξενο στοιχείο της ιστορίας είναι η φράση που φέρεται να άκουσε: «Δεν θέλουν να τους ενοχλούμε εκεί πάνω». Ποιοι ήταν αυτοί οι «εκεί πάνω», δεν διευκρινίστηκε ποτέ.
Οι μαρτυρίες για υπόγεια βάση και μια πυραμίδα που παράγει ενέργεια
Μετά τη δημοσιοποίηση της ιστορίας, εμφανίστηκαν και άλλες μαρτυρίες. Μία από αυτές αποδίδεται στον Μάρτι Τζόνσον, μηχανικό που είχε υπηρετήσει στο Πολεμικό Ναυτικό και αργότερα εργαζόταν σε απόρρητα τεχνολογικά προγράμματα.
Σύμφωνα με την αφήγηση του γιου του, ο Τζόνσον είχε μεταφερθεί το 1959 μαζί με άλλους τεχνικούς σε απομονωμένη περιοχή της Αλάσκας. Μετά από πολύωρη διαδρομή με λεωφορείο με καλυμμένα παράθυρα, οδηγήθηκαν σε ένα μικρό κτίσμα που έκρυβε ανελκυστήρα.
Ο ανελκυστήρας κατέβαινε επί αρκετή ώρα και κατέληγε σε μια μεγάλη υπόγεια εγκατάσταση με διαδρόμους, γραφεία και τεράστιες μεταλλικές πόρτες. Πίσω από μία από αυτές, σύμφωνα με την ιστορία, βρισκόταν η «Σκοτεινή Πυραμίδα».
Ο Τζόνσον φέρεται να περιέγραψε την κατασκευή ως πυραμίδα ύψους 550 ποδιών, με τη βάση της περίπου 700 πόδια κάτω από την επιφάνεια και γωνίες 48 μοιρών. Στις τέσσερις γωνίες υπήρχαν κλειστοί χώροι ελέγχου που χρησιμοποιούνταν για τη μέτρηση της ενέργειας που περνούσε μέσα από την κατασκευή.
Το πρόγραμμα, σύμφωνα με την ίδια αφήγηση, αφορούσε την παραγωγή και διανομή ενέργειας.
Ακόμη πιο εντυπωσιακός είναι ο ισχυρισμός ότι ο Τζόνσον κατασκεύασε αργότερα ένα μικρό αντίγραφο της πυραμίδας από αλουμίνιο. Διοχετεύοντας μικρή ηλεκτρική τάση σε αυτό, υποτίθεται ότι κατάφερε να ενισχύσει την ενέργεια αρκετά ώστε να τροφοδοτήσει ένα σπίτι και ένα αγρόκτημα.
Αυτή η ιστορία συνδέθηκε με τη θεωρία ότι πυραμίδες στην Αλάσκα, την Αίγυπτο, την Ινδονησία και αλλού αποτελούσαν τμήματα ενός αρχαίου παγκόσμιου δικτύου ενέργειας.
Μια δεύτερη μαρτυρία αποδίδεται στον Λι Πίρσον, πρώην στρατιωτικό, ο οποίος το 1978 φέρεται να πέταξε με ελικόπτερο προς μια άγνωστη στρατιωτική εγκατάσταση στην περιοχή του αποκαλούμενου «Τριγώνου της Αλάσκας».
Καθώς το ελικόπτερο πλησίαζε σε απόσταση περίπου πέντε μιλίων από τον προορισμό, όλα τα ηλεκτρονικά όργανα φέρεται να άρχισαν να δυσλειτουργούν. Το ραντάρ χάθηκε, η πυξίδα περιστρεφόταν ανεξέλεγκτα και τελικά έσβησαν τα ηλεκτρικά συστήματα, παρότι το ελικόπτερο συνέχισε να πετά.
Στο έδαφος ο Πίρσον περιέγραψε ένοπλους άνδρες χωρίς διακριτικά, φυλάκια, συρματοπλέγματα και ένα πολυβόλο διαμετρήματος .50 στραμμένο προς το ελικόπτερο. Όταν απομακρύνθηκαν περίπου πέντε μίλια από την εγκατάσταση, όλα τα όργανα επανήλθαν σε κανονική λειτουργία.
Αργότερα, ο πιλότος φέρεται να του είπε ότι κάτω από το σημείο υπήρχε μια τεράστια μαύρη πυραμίδα ηλικίας χιλιάδων ετών, η οποία λειτουργούσε ως γεννήτρια τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας.
Οι συντεταγμένες, οι εξαφανίσεις και τα ερωτήματα για την αξιοπιστία
Η υπόθεση απέκτησε μεγαλύτερη δημοσιότητα όταν ο Μάτσλερ επικοινώνησε με την ερευνήτρια Λίντα Μούλτον Χάου, γνωστή για την ενασχόλησή της με UFO και παραφυσικά φαινόμενα. Εκείνη επαλήθευσε ότι ο Μάτσλερ είχε πράγματι υπηρετήσει στις θέσεις που ισχυριζόταν, μέσω του στρατιωτικού εγγράφου DD-214.
Μετά τη δημοσιοποίηση της ιστορίας, κι άλλοι πρώην στρατιωτικοί φέρεται να ανέφεραν ισχυρές ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές στην ίδια ευρύτερη περιοχή.
Ο γιος του Λι Πίρσον, Μπρους, επιχείρησε μάλιστα να εντοπίσει την εγκατάσταση από αέρος. Σε περιοχή ανάμεσα στο Ούναλακλιτ και το Ντενάλι εντόπισε ένα τμήμα εδάφους με ασυνήθιστα ευθύγραμμες πλευρές, παλιά οδό και εγκαταλειμμένο διάδρομο προσγείωσης που δεν εμφανίζονταν σε χάρτες.
Η ιστορία περιλαμβάνει επίσης την εξαφάνιση του Νέιθαν Κάμπελ, ο οποίος το 2020 μεταφέρθηκε αεροπορικώς σε απομονωμένη περιοχή κοντά στην υποτιθέμενη θέση της πυραμίδας και σχεδίαζε να παραμείνει εκεί τέσσερις μήνες. Έπειτα από λίγες εβδομάδες σταμάτησε να επικοινωνεί. Ο εξοπλισμός και το ημερολόγιό του εντοπίστηκαν, με την τελευταία καταχώριση να αναφέρει ότι πήγαινε να φέρει νερό. Ο ίδιος δεν βρέθηκε ποτέ.
Στις θεωρίες προστέθηκαν ακόμη και αναφορές από remote viewers, ανθρώπους που υποστηρίζουν ότι μπορούν να «βλέπουν» απομακρυσμένες τοποθεσίες μέσω της συνείδησης. Μία τέτοια μαρτυρία περιγράφει υπόγεια στρατιωτική εγκατάσταση γύρω από την πυραμίδα, με εργαστήρια, κοιτώνες και ανθρώπους που εργάζονται κοντά σε ένα τεράστιο μαύρο κεκλιμένο τοίχωμα.
Η ίδια αφήγηση προχωρά πολύ περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι η εγκατάσταση χρησιμοποιείται ως σταθμός φόρτισης UFO και ότι άνθρωποι και μη ανθρώπινα όντα συνεργάζονται εκεί. Πρόκειται ξεκάθαρα για ισχυρισμούς που ανήκουν στη σφαίρα των θεωριών περί εξωγήινων και δεν συνοδεύονται από επαληθεύσιμα αποδεικτικά στοιχεία.
Υπάρχουν, άλλωστε, σοβαρά προβλήματα και με τα βασικά σημεία της υπόθεσης. Η κινεζική υπόγεια πυρηνική δοκιμή που πράγματι πραγματοποιήθηκε το 1992 έγινε στις 22 Μαΐου, αρκετούς μήνες πριν από την περίοδο κατά την οποία ο Μάτσλερ θυμάται ότι είδε το τηλεοπτικό ρεπορτάζ.
Επίσης, δεν υπάρχει καταγεγραμμένη κινεζική πυρηνική δοκιμή στα τέλη Νοεμβρίου ή στις αρχές Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς, όπως απαιτεί η συγκεκριμένη εκδοχή της ιστορίας. Κανένας από τους περίπου 40 στρατιωτικούς που, κατά τον Μάτσλερ, είδαν το αρχικό δελτίο δεν έχει παρουσιαστεί δημόσια για να επιβεβαιώσει την αφήγηση.
Παράλληλα, οι ιστορίες του Τζόνσον και του Πίρσον μεταφέρθηκαν από τους γιους τους και όχι από τους ίδιους, ενώ δεν έχει παρουσιαστεί υλικό τεκμήριο που να αποδεικνύει την ύπαρξη της πυραμίδας.
Έτσι, η «Σκοτεινή Πυραμίδα» παραμένει ένα μείγμα πραγματικών στρατιωτικών βιογραφιών, μαρτυριών δεύτερου χεριού, ανεξήγητων τοποθεσιών, ιστοριών για UFO και θεωριών συγκάλυψης. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει επιβεβαιωμένο αρχαιολογικό ή γεωλογικό στοιχείο που να αποδεικνύει ότι μια τεράστια τεχνητή πυραμίδα βρίσκεται θαμμένη κάτω από την Αλάσκα.
Ακριβώς αυτή η έλλειψη οριστικής απάντησης, όμως, είναι που διατηρεί ζωντανό τον μύθο: μια υποτιθέμενη αρχαία μηχανή ενέργειας, κρυμμένη βαθιά κάτω από μία από τις πιο απομονωμένες περιοχές της Βόρειας Αμερικής και προστατευμένη από δεκαετίες στρατιωτικής μυστικότητας.
