«1.200 πτήσεις: πώς η Αμερική “εξαφανίζεται” από τη Νότια Σινική Θάλασσα ενώ δυναμώνει»

Μια έκθεση μπορεί να είναι και όπλο. Συγκεκριμένα, ένα κινεζικό ινστιτούτο δημοσίευσε την ετήσια ανάλυσή του. Μάλιστα, για τις αμερικανικές στρατιωτικές κινήσεις στη Νότια Σινική Θάλασσα. Δηλαδή, με το μήνυμα ότι οι ΗΠΑ υποχωρούν. Όμως πίσω από τα νούμερα κρύβεται μια σκόπιμη ανάγνωση. Έτσι, αξίζει να δούμε ποιος το λέει και γιατί.

σχετικά άρθρα

Η Ιαπωνία πληρώνει για επτά λέξεις: πώς η Κίνα τη μετατρέπει σε παράδειγμα προς αποφυγή

Δεν είναι μόνο η Κούβα: η Ισπανία, ο Τραμπ και ένα ΝΑΤΟ σε δοκιμασία αντοχής

Μετά την Κούβα και την Ισπανία, ο Καναδάς: η Αμερική πιέζει παντού, με φόντο την Κίνα

Ποιος μιλά

Ας ξεκινήσουμε από την πηγή. Δεν είναι ουδέτερος παρατηρητής. Πρώτον, η έκθεση προέρχεται από ινστιτούτο με έδρα το Πεκίνο. Δηλαδή, ερευνητικό κέντρο κοντά στο κινεζικό κράτος. Μάλιστα, ειδικεύεται αποκλειστικά στη Νότια Σινική Θάλασσα. Επιπλέον, εκδίδει την ίδια ανάλυση κάθε χρόνο. Όμως ο ρόλος του δεν είναι απλώς ακαδημαϊκός. Γι’ αυτό η οπτική του χρειάζεται προσοχή.

Το μήνυμα προς τη Μανίλα

Και εδώ φαίνεται ο πρώτος στόχος. Το μήνυμα έχει σαφή αποδέκτη. Πρώτον, η έκθεση τονίζει ότι οι αμερικανικές βάσεις επεκτείνονται αργά. Δηλαδή, ότι η Ουάσιγκτον καθυστερεί τις υποσχέσεις της. Μάλιστα, το υπονοούμενο προς τις Φιλιππίνες είναι καθαρό. Επιπλέον, «μην ποντάρετε σε έναν σύμμαχο που αργεί». Όμως αυτό εξυπηρετεί ακριβώς τα κινεζικά συμφέροντα. Γι’ αυτό η ανάλυση λειτουργεί σαν σφήνα.

Ο δεύτερος στόχος

Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο επιχείρημα. Η έκθεση χτίζει μια ολόκληρη αφήγηση. Πρώτον, παρουσιάζει την αμερικανική παρουσία ως παράνομη. Δηλαδή, αντίθετη με τον Χάρτη του ΟΗΕ και το δίκαιο της θάλασσας. Μάλιστα, βαφτίζει τις ΗΠΑ «ταραξία» της περιοχής. Επιπλέον, εμφανίζει την Κίνα ως θύμα προκλήσεων. Όμως έτσι αντιστρέφει πλήρως τους ρόλους. Γι’ αυτό η αφήγηση έχει σαφή σκοπιμότητα.

Μειώθηκε ή άλλαξε μορφή;

Τώρα ας δούμε τι πραγματικά λένε τα στοιχεία. Και εδώ κρύβεται η μεγάλη επιλεκτικότητα. Πρώτον, η έκθεση προβάλλει ότι οι επιχειρήσεις «ελευθερίας ναυσιπλοΐας» μειώθηκαν. Δηλαδή, μόλις δύο πέρυσι, από έξι το 2023. Μάλιστα, τονίζει και τις καθυστερήσεις στις βάσεις. Επιπλέον, μιλά για λιγότερα αεροπλανοφόρα λόγω Μέσης Ανατολής. Όμως αποσιωπά το πιο σημαντικό κομμάτι. Γι’ αυτό η εικόνα που δίνει είναι παραπλανητική.

Τα νούμερα που αποσιωπούνται

Εδώ είναι το κόλπο, με απλά λόγια. Τα ίδια τα κινεζικά στοιχεία λένε την αλήθεια. Πρώτον, η αναγνώριση εξ επαφής και οι ασκήσεις αυξήθηκαν σημαντικά. Δηλαδή, μαζί με τις κοινές επιχειρήσεις με συμμάχους. Μάλιστα, τα αμερικανικά αναγνωριστικά έκαναν περίπου 1.200 πτήσεις. Επιπλέον, ο αριθμός αυτός αυξήθηκε χάρη σε drones και φιλιππινέζικες βάσεις. Όμως η έκθεση διαλέγει να τιτλοφορεί μόνο τη μείωση. Γι’ αυτό η αμερικανική παρουσία δεν φεύγει, αλλά μεταλλάσσεται.

Το νέο, φθηνό πρόσωπο της ισχύος

Και εδώ φτάνουμε στο πραγματικό νόημα. Οι ΗΠΑ αλλάζουν μοντέλο δύναμης. Πρώτον, εγκαταλείπουν σταδιακά τα ακριβά και θεαματικά μέσα. Δηλαδή, τα τεράστια αεροπλανοφόρα και τις επιδεικτικές αποστολές. Μάλιστα, στρέφονται σε drones, βάσεις-κόμβους και συμμάχους. Επιπλέον, όλα αυτά κοστίζουν λιγότερο και κρύβονται πιο εύκολα. Όμως ταυτόχρονα απλώνονται σε περισσότερα σημεία. Γι’ αυτό η ισχύς γίνεται πιο φθηνή και πιο διάσπαρτη.

Το μάθημα του Ορμούζ

Η στροφή αυτή δεν είναι τυχαία. Έχει πίσω της ένα σκληρό δίδαγμα. Πρώτον, στη Μέση Ανατολή τα μεγάλα πλοία έγιναν εύκολοι στόχοι. Δηλαδή, ευάλωτα σε φθηνούς πυραύλους και drones. Μάλιστα, το ίδιο ρίσκο ισχύει και στον Ειρηνικό. Επιπλέον, οι κινεζικοί πύραυλοι απειλούν κάθε μεγάλο σκάφος. Όμως ένα κατανεμημένο δίκτυο αντέχει καλύτερα. Γι’ αυτό η Ουάσιγκτον προσαρμόζεται στη νέα πραγματικότητα.

Ο μικρός σύμμαχος στη μέση

Σκεφτείτε τώρα τη θέση των Φιλιππίνων. Είναι μια δύσκολη ισορροπία. Πρώτον, η χώρα φιλοξενεί δυνάμεις ενός μεγάλου συμμάχου. Δηλαδή, με έναν ισχυρό γείτονα ακριβώς απέναντι. Μάλιστα, η Μανίλα επιμένει ότι οι βάσεις παραμένουν δικές της. Επιπλέον, τονίζει ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν για επίθεση. Όμως ο φόβος να γίνει στόχος παραμένει υπαρκτός. Γι’ αυτό η ισορροπία της είναι λεπτή και επικίνδυνη.

Ο ελληνικός καθρέφτης

Και τώρα σκεφτείτε το από ελληνική σκοπιά. Η εικόνα είναι απολύτως οικεία. Πρώτον, μια μεσαία χώρα φιλοξενεί βάσεις μεγάλου συμμάχου. Δηλαδή, με έναν διεκδικητικό γείτονα δίπλα της. Μάλιστα, η Ελλάδα ζει αυτό το δίλημμα με τη Σούδα και την Αλεξανδρούπολη. Επιπλέον, ζυγίζει διαρκώς προστασία και έκθεση. Όμως το πραγματικό όπλο μένει η κριτική ανάγνωση. Γι’ αυτό η υπόθεση αφορά άμεσα και την Αθήνα.

Η ουσία

Στο τέλος μένει ένα διπλό δίδαγμα. Το πρώτο αφορά τα ίδια τα γεγονότα. Πρώτον, η αμερικανική ισχύς δεν υποχωρεί, αλλά αλλάζει πρόσωπο. Όμως το δεύτερο δίδαγμα είναι εξίσου κρίσιμο. Μάλιστα, κάθε «έκθεση» κρύβει συχνά ένα επιχείρημα. Γι’ αυτό η διασταύρωση παραμένει το καλύτερο φίλτρο. Τελικά, την αλήθεια την κρίνει το σύνολο των στοιχείων, όχι ο τίτλος.