Λιγότερα πλοία, περισσότερα drones: πώς αλλάζει η αμερικανική παρουσία στη Νότια Σινική Θάλασσα
Έκθεση κινεζικού think tank δείχνει πτώση των αμερικανικών επιχειρήσεων «ελευθερίας ναυσιπλοΐας» και στροφή σε drones και βάσεις στις Φιλιππίνες. Μια ποιοτική αλλαγή τακτικής — που αφορά και την Ευρώπη.
Ο ύφαλος Scarborough στη Νότια Σινική Θάλασσα από αναγνωριστική πτήση· οι ΗΠΑ στρέφονται σε drones και βάσεις στις Φιλιππίνες.
Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Νότια Σινική Θάλασσα αλλάζει χαρακτήρα. Συγκεκριμένα, μια νέα έκθεση δείχνει πτώση των επιχειρήσεων «ελευθερίας ναυσιπλοΐας». Μάλιστα, παράλληλα εκτοξεύεται η αναγνώριση με drones και αεροσκάφη. Δηλαδή, οι ΗΠΑ βασίζονται όλο και περισσότερο στις Φιλιππίνες. Όμως η περιοχή παραμένει κορυφαία στρατηγική προτεραιότητα. Έτσι, η Ουάσιγκτον αλλάζει τη μορφή, όχι την ουσία της παρουσίας της.
Τι δείχνουν τα στοιχεία
Τα νούμερα της έκθεσης αποτυπώνουν μια σαφή μετατόπιση. Πρώτον, οι ΗΠΑ έκαναν μόλις δύο δημόσιες επιχειρήσεις «ελευθερίας ναυσιπλοΐας» πέρυσι. Δηλαδή, όσες και το 2024, αλλά λιγότερες από έξι το 2023. Μάλιστα, στόχευσαν κυρίως το Scarborough Shoal και τα νησιά Spratly. Επιπλέον, ο Έβδομος Στόλος δεν προέβαλε τις επιχειρήσεις όπως παλιά. Όμως η συνολική δραστηριότητα δεν μειώθηκε. Γι’ αυτό η εικόνα δείχνει αλλαγή τακτικής.
Η στροφή στα drones
Η πιο καθαρή αλλαγή αφορά τον τρόπο της αναγνώρισης. Πρώτον, οι ΗΠΑ εκτέλεσαν περίπου 1.200 αναγνωριστικές εξόδους πέρυσι. Δηλαδή, με μεγάλη αύξηση από μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Μάλιστα, τα drones κάλυψαν περίπου το 30% όλων των πτήσεων. Επιπλέον, η έκθεση τα χαρακτηρίζει «βασικό πυλώνα» της στρατηγικής. Όμως πολλά απογειώνονται πλέον από τη βάση Clark στις Φιλιππίνες. Γι’ αυτό η αναγνώριση γίνεται φθηνότερη και πιο ευέλικτη.
Ο ρόλος των Φιλιππίνων
Η γεωγραφία εξηγεί τη στροφή προς τη Μανίλα. Πρώτον, η βάση Clark βρίσκεται πολύ πιο κοντά από την Kadena της Ιαπωνίας. Δηλαδή, δίνει ταχύτερη πρόσβαση στα αμφισβητούμενα ύδατα. Μάλιστα, 450 πτήσεις πέρυσι ξεκίνησαν από ή κοντά στις Φιλιππίνες. Επιπλέον, αυτές αντιστοιχούσαν στο 38% των εξόδων προς Scarborough και Spratly. Όμως η εξέλιξη δένει στενότερα ΗΠΑ και Φιλιππίνες. Γι’ αυτό η συμμαχία αυτή αποκτά κεντρικό ρόλο.
Τι σημαίνουν τα νούμερα
Πίσω από τα στοιχεία βγαίνει ένα καθαρό συμπέρασμα. Πρώτον, η πτώση των επιχειρήσεων δεν σημαίνει αμερικανική αποχώρηση. Δηλαδή, οι ΗΠΑ «βλέπουν» περισσότερο, αλλά προκαλούν λιγότερο θεαματικά. Μάλιστα, μετατοπίζουν το βάρος σε drones και συμμάχους. Επιπλέον, αυτό ταιριάζει στο νέο μοντέλο δύναμης της Ουάσιγκτον. Όμως κρατά ακέραιη τη δυνατότητα παρακολούθησης. Γι’ αυτό η αλλαγή είναι ποιοτική, όχι υποχώρηση.
Το δίκτυο των συμμαχιών
Η έκθεση φωτίζει και τη σημασία των κοινών ασκήσεων. Πρώτον, οι ΗΠΑ έκαναν 122 μεγάλης κλίμακας ασκήσεις στην περιοχή πέρυσι. Δηλαδή, οι 116 ήταν διμερείς ή πολυμερείς. Μάλιστα, συμμετείχαν χώρες όπως η Γαλλία, η Αυστραλία και η Ιαπωνία. Επιπλέον, το βάρος πέφτει ολοένα στο δίκτυο συμμαχιών. Όμως αυτό δείχνει μια κατανεμημένη, συλλογική παρουσία. Γι’ αυτό η στρατηγική στηρίζεται πια σε εταίρους.
Γιατί αφορά την Ευρώπη και την Ελλάδα
Η εξέλιξη ξεπερνά κατά πολύ τον Ειρηνικό. Πρώτον, η αρχή της ελευθερίας ναυσιπλοΐας αφορά κάθε θάλασσα. Δηλαδή, την ίδια λογική που ισχύει και στη Μεσόγειο. Μάλιστα, η Γαλλία συμμετέχει ήδη ενεργά στις ασκήσεις. Επιπλέον, η ελληνόκτητη ναυτιλία διασχίζει αυτές τις παγκόσμιες οδούς. Όμως η εμπειρία των drones και της αναγνώρισης ενδιαφέρει και το ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό η Ευρώπη παρακολουθεί στενά τις τακτικές αυτές.
Η μεγάλη εικόνα
Η μεγάλη εικόνα δείχνει έναν ανταγωνισμό που εξελίσσεται. Πρώτον, οι ΗΠΑ προσαρμόζουν τα εργαλεία, όχι τους στόχους τους. Δηλαδή, λιγότερα ακριβά σκάφη, περισσότερα drones και σύμμαχοι. Όμως η πηγή των στοιχείων παραμένει κινεζική και χρειάζεται επιφύλαξη. Μάλιστα, κάθε πλευρά διαβάζει τα ίδια γεγονότα διαφορετικά. Γι’ αυτό η Νότια Σινική Θάλασσα μένει κρίσιμο θέατρο. Τελικά, την επόμενη φάση την ορίζουν η τεχνολογία και οι συμμαχίες.
