Η Ιαπωνία πληρώνει για επτά λέξεις: πώς η Κίνα τη μετατρέπει σε παράδειγμα προς αποφυγή
Η Τακαΐτσι είπε ότι μια επίθεση στην Ταϊβάν θα ήταν «υπαρξιακή κρίση» για το Τόκιο. Επτά μήνες μετά, η Κίνα ακόμα τη χτυπά — και το μήνυμα πάει σε όλους: πατάς την κόκκινη γραμμή, πληρώνεις.
Η Ιαπωνίδα πρωθυπουργός Σανάε Τακαΐτσι· η δήλωσή της για την Ταϊβάν πυροδότησε επτάμηνη κρίση με την Κίνα.
Όλα ξεκίνησαν με μία φράση. Τον Νοέμβριο, η Ιαπωνίδα πρωθυπουργός Σανάε Τακαΐτσι είπε κάτι που εξόργισε το Πεκίνο. Μια κινεζική επίθεση στην Ταϊβάν, δήλωσε, θα ήταν «υπαρξιακή κρίση» για την Ιαπωνία. Δηλαδή, λόγος για στρατιωτική επέμβαση. Επτά μήνες μετά, η Κίνα ακόμα την τιμωρεί. Και το πραγματικό μήνυμα δεν πάει μόνο στο Τόκιο.
σχετικά άρθρα
Τι έκανε η Κίνα
Σκεφτείτε το εξής: μέσα σε πέντε μήνες, ογδόντα ιαπωνικές οντότητες μπήκαν σε μαύρες λίστες. Πρώτον, η Κίνα πρόσθεσε άλλες σαράντα αυτή την εβδομάδα. Δηλαδή, είκοσι σε λίστα ελέγχου και είκοσι σε λίστα παρακολούθησης. Μάλιστα, στοχεύει κολοσσούς όπως η Mitsubishi. Επιπλέον, χτυπά τέσσερα κρατικά αμυντικά ερευνητικά ινστιτούτα. Όμως ο πραγματικός στόχος κρύβεται πιο βαθιά. Γι’ αυτό η κίνηση έχει σημασία πέρα από τους αριθμούς.
Το όπλο των σπάνιων γαιών
Εδώ είναι το κόλπο. Η Κίνα δεν ρίχνει ούτε μία σφαίρα. Πρώτον, μπλοκάρει την πρόσβαση σε κρίσιμα ορυκτά και υλικά διπλής χρήσης. Δηλαδή, στα υλικά που κρατούν όρθια τη βιομηχανία. Μάλιστα, ελέγχει σχεδόν όλη την παγκόσμια παραγωγή τους. Επιπλέον, οι εκτιμήσεις μιλούν για πλήγμα 1,3% στο ιαπωνικό ΑΕΠ. Όμως αυτό μεταφράζεται σε δεκάδες δισεκατομμύρια. Γι’ αυτό το οικονομικό όπλο πονά πραγματικά.
Το μήνυμα προς όλους
Και τώρα το πιο σημαντικό. Η Ιαπωνία δεν είναι ο μόνος αποδέκτης. Πρώτον, το Πεκίνο τη μετατρέπει σε δημόσιο παράδειγμα. Δηλαδή, σε προειδοποίηση προς κάθε άλλη χώρα. Μάλιστα, το μήνυμα είναι απλό και σκληρό. Επιπλέον, όποιος πατά την κόκκινη γραμμή της Ταϊβάν, πληρώνει. Όμως η τιμωρία σχεδιάζεται να είναι μακροχρόνια. Γι’ αυτό η Ιαπωνία γίνεται παράδειγμα προς αποφυγή.
Το σχέδιο που αντιστράφηκε
Να όμως που το σχέδιο δεν πέτυχε. Συνέβη το αντίθετο. Πρώτον, η Τακαΐτσι δεν υποχώρησε ούτε ζήτησε συγγνώμη. Δηλαδή, κέρδισε εκλογές με σαρωτική πλειοψηφία. Μάλιστα, ανέβασε τις αμυντικές δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ. Επιπλέον, ανέπτυξε πυραύλους σε ακριτικά νησιά. Όμως η κινεζική πίεση επιτάχυνε τον επανεξοπλισμό. Γι’ αυτό ο εκφοβισμός γέννησε αντίσταση, όχι υποταγή.
Μια Ιαπωνία που ξυπνά
Η αλλαγή στην Ιαπωνία είναι ιστορική. Θυμηθείτε: μιλάμε για μια χώρα με πασιφιστικό Σύνταγμα. Πρώτον, το Τόκιο επιτρέπει πλέον εξαγωγές φονικών όπλων. Δηλαδή, κάτι αδιανόητο μέχρι πρόσφατα. Μάλιστα, αναθεωρεί τα αμυντικά του δόγματα ως τον Δεκέμβριο. Επιπλέον, χτίζει επιθετικές δυνατότητες για πρώτη φορά. Όμως όλα αυτά τα πυροδότησε η κινεζική πίεση. Γι’ αυτό το Πεκίνο δημιούργησε ακριβώς ό,τι φοβόταν.
Ο σύμμαχος που λείπει
Και η Αμερική; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Πρώτον, η Ιαπωνία νιώθει προδομένη και εκτεθειμένη. Δηλαδή, περιμένει στήριξη που αργεί να έρθει. Μάλιστα, η Ουάσιγκτον μένει μπλεγμένη στον πόλεμο με το Ιράν. Επιπλέον, δυσκολεύεται να ισορροπήσει ανάμεσα στους δύο. Όμως η αξιοπιστία της αμερικανικής εγγύησης δοκιμάζεται. Γι’ αυτό το ερώτημα μεγαλώνει: μπορεί ο σύμμαχος να εγγυηθεί;
Η Ευρώπη μπαίνει στο παιχνίδι
Κάτι άλλαξε όμως τις τελευταίες μέρες. Η Ευρώπη δεν έμεινε σιωπηλή. Πρώτον, Βρετανία, Γερμανία και Γαλλία έβγαλαν σπάνια κοινή δήλωση. Δηλαδή, καταδίκασαν τις κινεζικές ενέργειες γύρω από την Ταϊβάν. Μάλιστα, τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ της διατήρησης του status quo. Επιπλέον, έδειξαν ότι το ζήτημα αφορά και εκείνες. Όμως η ευρωπαϊκή φωνή παραμένει κυρίως διπλωματική. Γι’ αυτό το επόμενο βήμα έχει σημασία.
Γιατί αφορά την Ελλάδα
Σκεφτείτε το από ελληνική σκοπιά. Η ιστορία αυτή είναι γνώριμη. Πρώτον, μιλάμε για κόκκινες γραμμές και οικονομική πίεση. Δηλαδή, για έναν ισχυρό γείτονα που τιμωρεί μια δήλωση. Μάλιστα, μιλάμε για έναν μεγάλο σύμμαχο που καθυστερεί. Επιπλέον, όλα αυτά ηχούν οικεία στην Αθήνα. Όμως το δίδαγμα είναι σαφές: η αποτροπή χτίζεται με ισχύ. Γι’ αυτό η ιαπωνική εμπειρία έχει αξία και για εμάς.
Η μεγάλη εικόνα
Η μεγάλη εικόνα δείχνει έναν νέο τρόπο πολέμου. Πρώτον, η Κίνα χρησιμοποιεί την οικονομία ως όπλο. Δηλαδή, τιμωρεί χωρίς να ρίχνει σφαίρα. Όμως το σχέδιο συχνά γυρίζει μπούμερανγκ. Μάλιστα, γεννά αντίσταση, επανεξοπλισμό και νέες συμμαχίες. Γι’ αυτό η πίεση κρύβει και ρίσκο για το Πεκίνο. Τελικά, τον εκφοβισμό τον κρίνει το αποτέλεσμα, όχι η πρόθεση.
