«Να αποτρέψουμε τις εκρήξεις»: η Κίνα ομολογεί επίσημα το τρίπλευρο οικονομικό της άγχος
Η νέα επικεφαλής της χρηματοπιστωτικής αρχής υπόσχεται να αποτρέψει «οικονομικές εκρήξεις». Και ονομάζοντας τους κινδύνους, το Πεκίνο παραδέχεται ένα πρόβλημα που ως χθες υποβάθμιζε.
Η έδρα της ρυθμιστικής αρχής στο Πεκίνο· η νέα επικεφαλής υπόσχεται να αποτρέψει «οικονομικές εκρήξεις».
Η Κίνα στέλνει ένα ασυνήθιστα ειλικρινές μήνυμα. Η νέα επικεφαλής των τραπεζών μίλησε για κινδύνους. Δηλαδή, υποσχέθηκε να αποτρέψει «οικονομικές εκρήξεις». Μάλιστα, ονόμασε τρία συγκεκριμένα μέτωπα. Όμως ονομάζοντάς τα, τα παραδέχτηκε επίσημα. Έτσι, το κρυφό άγχος βγαίνει στην επιφάνεια.
Τι ειπώθηκε
Ας δούμε πρώτα τα γεγονότα. Η δήλωση ήρθε από την κορυφή της εποπτείας. Πρώτον, μίλησε η Ντινγκ Ξιανγκτσούν, νέα επικεφαλής της ρυθμιστικής αρχής. Δηλαδή, στην πρώτη μεγάλη συνεδρίαση πολιτικής της. Μάλιστα, ζήτησε ταχύτερη δράση για την αντιμετώπιση των κινδύνων. Επιπλέον, εστίασε σε μικρές τράπεζες, ακίνητα και τοπικό χρέος. Όμως χρησιμοποίησε τη βαριά λέξη «εκρήξεις». Γι’ αυτό η δήλωση ξεχωρίζει από τη συνήθη ρητορική.
Η ομολογία μέσα στα λόγια
Και εδώ κρύβεται το πραγματικό νόημα. Η επιλογή των λέξεων δεν είναι τυχαία. Πρώτον, όταν ονομάζεις έναν κίνδυνο, τον αναγνωρίζεις. Δηλαδή, παραδέχεσαι ότι υπάρχει και είναι σοβαρός. Μάλιστα, η αρχή ανέφερε μαζί και τα τρία μέτωπα. Επιπλέον, αυτό δείχνει ότι τα βλέπει ως αλληλένδετα. Όμως η λέξη «εκρήξεις» υπονοεί συστημικό, όχι μεμονωμένο κίνδυνο. Γι’ αυτό η δήλωση είναι στην ουσία μια ομολογία.
Η συνέχεια μιας ιστορίας
Αυτό δεν έρχεται από το πουθενά. Δένει με όσα ήδη είδαμε. Πρώτον, μόλις χθες η Κίνα εξαγόρασε μια περιφερειακή τράπεζα. Δηλαδή, την Zhongbang, λόγω σοβαρού πιστωτικού κινδύνου. Μάλιστα, η κεντρική τράπεζα είχε κατατάξει 312 ιδρύματα στην «κόκκινη ζώνη». Επιπλέον, η νέα επικεφαλής συνδέεται άμεσα με αυτές τις παρεμβάσεις. Όμως τώρα περνάμε από το σύμπτωμα στη στρατηγική. Γι’ αυτό η δήλωσή της έχει βαρύτητα.
Το τρίγωνο του κινδύνου
Ας το εξηγήσουμε καθαρά, γιατί εδώ είναι το κλειδί. Οι τρεις κίνδυνοι είναι δεμένοι μεταξύ τους. Πρώτον, οι μικρές τράπεζες δάνεισαν βαριά σε κατασκευαστές ακινήτων. Δηλαδή, σε έναν κλάδο που βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Μάλιστα, δάνεισαν και σε οχήματα χρηματοδότησης της τοπικής αυτοδιοίκησης. Επιπλέον, αυτά κουβαλούν τεράστιο, συχνά κρυφό χρέος. Όμως αν πέσει το ένα, παρασύρει τα άλλα. Γι’ αυτό ο κίνδυνος έχει σχήμα ντόμινο.
Το ντόμινο που φοβάται το Πεκίνο
Ο φόβος της αλυσιδωτής αντίδρασης είναι υπαρκτός. Και εξηγεί την επείγουσα ρητορική. Πρώτον, μια κατάρρευση στα ακίνητα χτυπά τις τράπεζες. Δηλαδή, που κρατούν τα επισφαλή δάνεια. Μάλιστα, το ίδιο ισχύει για το χρέος της αυτοδιοίκησης. Επιπλέον, τα κόκκινα δάνεια αυξάνονται ακόμη και στους μεγάλους. Όμως το Πεκίνο θέλει να σπάσει την αλυσίδα εγκαίρως. Γι’ αυτό μιλά για «αποφασιστική» δράση.
Η γυναίκα που ανέλαβε τη φωτιά
Πίσω από τη δήλωση υπάρχει και ένα πρόσωπο. Ο διορισμός της έχει σημασία. Πρώτον, η Ντινγκ είναι η πρώτη γυναίκα στην κορυφή της αρχής. Δηλαδή, σε έναν από τους πιο ισχυρούς εποπτικούς θεσμούς. Μάλιστα, ανέλαβε μετά την υποβάθμιση του προκατόχου της. Επιπλέον, εκείνος έφυγε λόγω πειθαρχικής έρευνας. Όμως ο διορισμός εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ξεκαθάρισμα. Γι’ αυτό η αποστολή της είναι διπλή: εξυγίανση και τάξη.
Ελεγχόμενη διαχείριση, όχι κατάρρευση
Δίκαιο είναι όμως να κρατήσουμε τις σωστές αναλογίες. Το Πεκίνο δεν στέκεται άπραγο. Πρώτον, διαχειρίζεται τους κινδύνους με μεθοδικότητα. Δηλαδή, με εξαγορές, συγχωνεύσεις και εγγυήσεις. Μάλιστα, προωθεί ειδικά προγράμματα για τα ακίνητα. Επιπλέον, δίνει στις τράπεζες χρόνο για τα κόκκινα δάνεια. Όμως όλα αυτά δείχνουν έλεγχο, όχι πανικό. Γι’ αυτό μιλάμε για ελεγχόμενη διαχείριση, όχι για κατάρρευση.
Ο ελληνικός καθρέφτης
Και τώρα το κομμάτι που αναγνωρίζουμε καλά. Η Ελλάδα έζησε κάτι παρόμοιο. Πρώτον, γνώρισε την αλληλένδετη κρίση τραπεζών και χρέους. Δηλαδή, με τα ακίνητα και τα κόκκινα δάνεια στο επίκεντρο. Μάλιστα, ξέρει πόσο γρήγορα εξαπλώνεται μια τέτοια φωτιά. Επιπλέον, κατανοεί τη σημασία της έγκαιρης παρέμβασης. Όμως η κινεζική κλίμακα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη. Γι’ αυτό ο ελληνικός καθρέφτης βοηθά να διαβάσουμε το ρίσκο.
Το ευρωπαϊκό διακύβευμα
Η υπόθεση ξεπερνά κατά πολύ την Κίνα. Αφορά την παγκόσμια οικονομία. Πρώτον, η Κίνα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. Δηλαδή, μια «έκρηξη» εκεί θα είχε παγκόσμιες συνέπειες. Μάλιστα, θα έπληττε το εμπόριο και τη ζήτηση. Επιπλέον, η ευρωπαϊκή και η ελληνική οικονομία θα το ένιωθαν άμεσα. Όμως το μέγεθος της Κίνας κάνει το ρίσκο κοινό. Γι’ αυτό η ευρωπαϊκή προσοχή είναι δικαιολογημένη.
Η ουσία
Στο τέλος μένει μια καθαρή εικόνα. Η Κίνα παραδέχεται ανοιχτά ένα τρίπλευρο άγχος. Πρώτον, ονομάζει τους κινδύνους σε τράπεζες, ακίνητα και τοπικό χρέος. Όμως τους διαχειρίζεται με μεθοδικότητα, όχι με πανικό. Μάλιστα, η ρητορική των «εκρήξεων» δείχνει επίγνωση του ρίσκου. Γι’ αυτό η εικόνα της ισχύος συνυπάρχει με σιωπηλές ρωγμές. Τελικά, ακόμη και οι γίγαντες φοβούνται τη δική τους αλυσίδα.
