Ο Νίκος ο εκνευρισμένος και ο Τσίπρας ο ντοκιμαντερίστας
Ο ένας τρέχει και ο άλλος κάνει περίπατο...
Ο Ανδρουλάκης τρέχει αγκομαχώντας να κρατήσει το ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση, την ώρα που ο Τσίπρας κινείται με άλλο πολιτικό ρολόι – Ο ένας φοβάται την πτώση και ο άλλος χτίζει από τώρα το προφίλ της επόμενης μεγάλης επιστροφής
σχετικά άρθρα
Στην Κεντροαριστερά εξελίσσεται ένα παράδοξο πολιτικό σκηνικό. Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται σε διαρκή επιφυλακή, με το βλέμμα στις δημοσκοπήσεις, στη ΔΕΘ και στην προσπάθεια να ανακόψει την άνοδο του Αλέξη Τσίπρα. Ο πρώην πρωθυπουργός, αντίθετα, μοιάζει να έχει την πολυτέλεια του χρόνου: βιβλίο, ντοκιμαντέρ, διαλέξεις, Ινστιτούτο και τώρα ΔΕΘ, με στόχο να ξαναχτίσει βήμα-βήμα το πολιτικό του κεφάλαιο.**
Η εικόνα είναι σχεδόν κινηματογραφική.
Ο ένας τρέχει.
Ο άλλος περπατά.
Ο ένας κοιτάζει τις επόμενες εκλογές σαν να βρίσκονται προ των πυλών.
Ο άλλος μοιάζει να σκέφτεται ήδη την επόμενη τετραετία.
Και αυτή ακριβώς η διαφορά ταχύτητας μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για το μέλλον της Κεντροαριστεράς.
Ο Ανδρουλάκης σε αγώνα δρόμου
Στη Χαριλάου Τρικούπη ο Σεπτέμβριος δεν αντιμετωπίζεται ως ένας ακόμη μήνας της πολιτικής επικαιρότητας. Η 3η Σεπτεμβρίου, η ΔΕΘ και η προσπάθεια να διατηρηθεί το ΠΑΣΟΚ ως ο βασικός αντίπαλος της ΝΔ αποτελούν ένα κρίσιμο τεστ για τον Νίκο Ανδρουλάκη.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει έναν δύσκολο δρόμο μπροστά του.
Δεν αρκεί πλέον να δείξει ότι το κόμμα του παραμένει όρθιο. Πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να μεγαλώσει. Πρέπει να πείσει ότι μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη και ταυτόχρονα να ανακόψει τον Τσίπρα, ο οποίος έχει μπει πλέον στην ίδια εκλογική δεξαμενή και διεκδικεί το ίδιο ακροατήριο.
Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα.
Γιατί όσο ο Τσίπρας ενισχύεται, τόσο το ΠΑΣΟΚ πιέζεται.
Ο φόβος της τρίτης θέσης και ο εφιάλτης του μονοψήφιου
Η τρίτη θέση είναι πλέον ο μεγάλος εφιάλτης για τη Χαριλάου Τρικούπη.
Και δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ένα κόμμα με την ιστορία του ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να βρεθεί πίσω από έναν νέο πολιτικό φορέα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι τι μπορεί να ακολουθήσει.
Αν το ΠΑΣΟΚ παγιωθεί στην τρίτη θέση και ταυτόχρονα δεν καταφέρει να αυξήσει τις δυνάμεις του, τότε η συζήτηση δεν θα αφορά μόνο την εκλογική στρατηγική. Θα ανοίξει αναπόφευκτα η συζήτηση για την ηγεσία, την πολιτική ταυτότητα και την ίδια την προοπτική του κόμματος.
Και στο βάθος υπάρχει ο φόβος που κανείς στη Χαριλάου Τρικούπη δεν θέλει να εκφωνεί δυνατά:
Το μονοψήφιο
Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα ήταν πολιτικός σεισμός.
Θα αμφισβητούσε την ηγεσία του Ανδρουλάκη και θα έδινε επιχειρήματα σε όσους υποστηρίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί πλέον μόνο του να εκφράσει τον προοδευτικό χώρο.
Και κυρίως θα άνοιγε διάπλατα την πόρτα στον Αλέξη Τσίπρα.
Ο Τσίπρας δεν βιάζεται
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη αντίθεση.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει αυτή τη στιγμή την ανάγκη να τρέχει πίσω από κάθε δημοσκόπηση.
Δεν έχει ανάγκη να απαντά καθημερινά στον Ανδρουλάκη.
Δεν έχει ανάγκη να αποδεικνύει κάθε εβδομάδα ότι είναι αρχηγός ενός κόμματος.
Έχει την πολυτέλεια να χτίζει.
Και αυτό ακριβώς κάνει.
Βιβλίο, Ινστιτούτο, διαλέξεις, πολιτικές παρεμβάσεις, ντοκιμαντέρ και τώρα μια μεγάλη παρουσία στη ΔΕΘ.
Ο Τσίπρας, με άλλα λόγια, δεν επιστρέφει απλώς ως κομματικός αρχηγός.
Επιστρέφει ως πολιτικό αφήγημα.
Και αυτό χρειάζεται χρόνο.
Ο «ντοκιμαντερίστας» χτίζει ξανά την εικόνα του
Το ντοκιμαντέρ δεν είναι μια λεπτομέρεια.
Ούτε το βιβλίο.
Ούτε οι διαλέξεις.
Ούτε το Ινστιτούτο.
Όλα αυτά αποτελούν κομμάτια μιας μεγαλύτερης στρατηγικής: της επανασύνδεσης του Τσίπρα με την κοινωνία χωρίς το καθημερινό άγχος της κομματικής αντιπαράθεσης.
Ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να παρουσιάσει μια διαφορετική εικόνα από εκείνη που είχε όταν βρισκόταν στο επίκεντρο της πολιτικής σύγκρουσης.
Πιο ώριμος.
Πιο θεσμικός.
Πιο ήρεμος.
Με απόσταση από τις καθημερινές κομματικές συγκρούσεις.
Με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.
Είναι ουσιαστικά μια επιχείρηση πολιτικού rebranding.
Και ο Τσίπρας έχει ένα πλεονέκτημα που ο Ανδρουλάκης δεν διαθέτει:
Δεν χρειάζεται να αποδείξει σήμερα ότι μπορεί να κερδίσει αύριο.
Χρειάζεται να πείσει ότι αξίζει να τον ξανακούσουν.
Η ΔΕΘ του Τσίπρα είναι κάτι περισσότερο από μια εμφάνιση
Η παρουσία του στη ΔΕΘ αποκτά έτσι ιδιαίτερη σημασία.
Δεν πρόκειται απλώς για μία ακόμη κομματική παρουσία.
Είναι το πρώτο μεγάλο τεστ της νέας πολιτικής περιόδου.
Ο Τσίπρας θέλει να δείξει ότι δεν επιστρέφει μόνο για να ασκήσει αντιπολίτευση.
Θέλει να δείξει ότι έχει κυβερνητική πρόταση.
Ότι έχει σχέδιο.
Ότι έχει αφήγημα.
Ότι μπορεί να ξαναμπεί στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης.
Και κυρίως ότι δεν εξαρτά την πολιτική του επιβίωση από το τι κάνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ.
Ο ένας κοιτάζει το 2027, ο άλλος το 2031
Εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία ολόκληρης της ιστορίας.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι υποχρεωμένος να κοιτάξει το 2027.
Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να κοιτάξει και πιο μακριά.
Αν οι επόμενες εκλογές γίνουν το 2027, ο Ανδρουλάκης πρέπει μέχρι τότε να έχει αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα εξουσίας.
Ο Τσίπρας, όμως, μπορεί να δει το 2027 ως έναν πρώτο σταθμό.
Ακόμη και μια ισχυρή δεύτερη θέση του νέου φορέα του μπορεί να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για την επόμενη περίοδο.
Και εκεί ο ορίζοντας μπορεί να είναι η μεθεπόμενη τετραετία.
Το 2031.
Γιατί τότε θα έχει κριθεί κάτι πολύ μεγαλύτερο: ποιος θα έχει απομείνει όρθιος στην Κεντροαριστερά.
Το μεγάλο στοίχημα: Να έχει μικρύνει το ΠΑΣΟΚ
Η στρατηγική του Τσίπρα, σε αυτή την ανάγνωση, δεν είναι απαραίτητα να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ αύριο.
Είναι να το αφήσει να φθαρεί.
Να χάσει σταδιακά την πολιτική του πρωτοκαθεδρία.
Να αποδυναμωθεί οργανωτικά.
Να εγκλωβιστεί σε εσωτερικές συζητήσεις.
Να χάσει ψηφοφόρους.
Και όταν έρθει η μεγάλη εκλογική στιγμή, να μην υπάρχει πλέον ένας ισχυρός δεύτερος πόλος που θα μπορεί να του κλείσει τον δρόμο.
Αυτός είναι ο πολιτικός περίπατος του Τσίπρα.
Δεν χρειάζεται να κερδίσει όλα τα σπριντ.
Τον ενδιαφέρει να κερδίσει τον μαραθώνιο.
Ο Ανδρουλάκης πρέπει να κερδίζει κάθε μέρα
Ο Ανδρουλάκης, αντίθετα, βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική θέση.
Πρέπει να κερδίζει κάθε μέρα.
Να απαντά στον Μητσοτάκη.
Να απαντά στον Τσίπρα.
Να κρατά ενωμένο το κόμμα.
Να διαχειρίζεται τις εσωκομματικές γκρίνιες.
Να παρουσιάζει πρόγραμμα.
Να ανεβάζει τα ποσοστά.
Να πείθει ότι μπορεί να γίνει πρωθυπουργός.
Και όλα αυτά ενώ η πολιτική συζήτηση έχει ήδη μετακινηθεί από το ερώτημα «ποιος θα κερδίσει τη ΝΔ;» στο ερώτημα «ποιος θα είναι ο πραγματικός αντίπαλος της ΝΔ;».
Το ΠΑΣΟΚ θέλει να δώσει αυτή την απάντηση.
Ο Τσίπρας θέλει να την αλλάξει.
Η 3η Σεπτεμβρίου και η μάχη της Χαριλάου Τρικούπη
Γι’ αυτό και η φετινή 3η Σεπτεμβρίου έχει ιδιαίτερο βάρος.
Το ΠΑΣΟΚ θέλει να ξαναθυμίσει την ιστορική του διαδρομή και να στείλει μήνυμα ότι παραμένει ο αυθεντικός φορέας της δημοκρατικής παράταξης.
Η επιλογή της Κρήτης και η συνολική προετοιμασία για τη ΔΕΘ εντάσσονται σε μια προσπάθεια να δοθεί πολιτική απάντηση τόσο στην κυβέρνηση όσο και στον νέο φορέα του Τσίπρα.
Όμως υπάρχει μια παγίδα.
Όσο περισσότερο το ΠΑΣΟΚ μιλά για τον Τσίπρα, τόσο περισσότερο ο Τσίπρας γίνεται το κεντρικό πρόσωπο της δικής του πολιτικής συζήτησης.
Και αυτό μπορεί να αποδειχθεί επικοινωνιακά καταστροφικό.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να δείχνει ότι φοβάται τον Τσίπρα.
Πρέπει να δείχνει ότι τον ανταγωνίζεται.
Ο τρίτος που θέλει να γίνει δεύτερος
Το παράδοξο είναι ότι ο Ανδρουλάκης έχει σήμερα στα χέρια του ένα ιστορικό κόμμα, ενώ ο Τσίπρας χτίζει ουσιαστικά από την αρχή.
Κι όμως, η πολιτική εικόνα είναι σαν να συμβαίνει το αντίθετο.
Ο Ανδρουλάκης κινείται σαν να βρίσκεται σε άμυνα.
Ο Τσίπρας κινείται σαν να βρίσκεται σε επίθεση.
Ο ένας φοβάται μήπως πέσει.
Ο άλλος σκέφτεται πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει.
Ο ένας έχει μπροστά του την ανάγκη να διασφαλίσει το παρόν.
Ο άλλος επενδύει στο μέλλον.
Και αυτή η διαφορά ψυχολογίας δεν είναι καθόλου αμελητέα.
Το παιχνίδι δεν τελειώνει το 2027
Στην πραγματικότητα, η μεγάλη μάχη της Κεντροαριστεράς μπορεί να μην κριθεί στις επόμενες εκλογές.
Οι εκλογές του 2027 μπορεί να είναι απλώς η πρώτη πράξη.
Η δεύτερη πράξη θα είναι η επόμενη τετραετία.
Και η τρίτη, εφόσον το πολιτικό σκηνικό το επιτρέψει, μπορεί να είναι το 2031.
Εκεί θέλει να φτάσει ο Τσίπρας.
Με ένα καινούργιο πολιτικό προφίλ.
Με μια νέα γενιά στελεχών.
Με νέο πρόγραμμα.
Με μια κοινωνία που θα έχει ξεχάσει μέρος των παλιών συγκρούσεων.
Και, ιδανικά για τον ίδιο, με ένα ΠΑΣΟΚ που θα έχει χάσει την πολιτική του δυναμική.
Αν συμβεί αυτό, τότε ο δρόμος θα είναι πολύ διαφορετικός.
