Η (εθνική) ρωγμή στην εμπιστοσύνη
Οι διαδρομές των εθνών δεν επιτρέπουν ασυνέχειες. Οι κοινωνίες δεν κοντοστέκονται, παρά μονάχα για να αναθεωρήσουν τις προτεραιότητές τους και να μετακινήσουν το εκκρεμές της εκλογικής προτίμησής τους, ώστε οι δυο συνιστώσες να τέμνονται αρμονικά, με την αναπόφευκτη και αυτονόητη προσδοκία να οδηγήσουν αθροιστικά σε συλλογική πρόοδο και συλλογική ευημερία.
Σε περιόδους κρίσεων, σαν και αυτή την οποία διέρχεται η Ελλάδα τα τελευταία 17 χρόνια, μετά τις μοιραίες εκλογές του «λεφτά υπάρχουν» το 2009, που άνοιξαν το δρόμο για τα εθνοκτόνα Μνημόνια, τη φτωχοποίηση σε κοινωνικό, εθνικό, αξιακό και ηθικό επίπεδο και τη μετατόπιση του κέντρου βάρους του πολιτικού συστήματος, από τη σταθερή επιδίωξη της μετριοπάθειας και των συνθέσεων, στα άκρα και τις ακρότητες που τα συνοδεύουν, στην τοξική υστερία και την εργαλειοποίηση του μίσους και του διχασμού σε επίπεδο εισοδηματικής ταυτότητας, δεν υπάρχουν τα επαρκή, ποιοτικά και ποσοτικά περιθώρια για μεγάλες αλλαγές, ανατροπές και εθνικές επανεκκινήσεις
Οι περίοδοι κρίσεων προσφέρονται για μικρά, διακριτικά και συμπαθητικά βήματα μιας εθνικής πορείας που έχει παρεκκλίνει, ή έχει αγγίξει τα απώτερα όριά της, παράγοντας περισσότερη αστάθεια από όση μπορεί να διαχειριστεί ο εθνικός κορμός. Η σύνθετη, πολυδιάστατη, πολυεπίπεδη και παραγοντική κρίση την οποία διέρχεται η Ελλάδα, με επίμονα στοιχεία φθοροποιού παρακμής, έχει ως ανατροφοδοτούμενο υπόβαθρο τη διαπιστωμένη και εμπεδωμένη κρίση εμπιστοσύνης. Με την κοινωνία να βρίσκεται στο ένα μέρος της εξίσωσης, και το σύστημα, το πολιτικό σύστημα, τη Δικαιοσύνη, τους κυρίαρχους Θεσμούς που λειτουργούν συνεκτικά για το εθνικό αποτύπωμα, να βρίσκονται στο άλλο.
Ενδεικτικό του βάθους και της πολυπλοκότητας της τρέχουσας κρίσης εμπιστοσύνης είναι το γεγονός ότι κάθε καινούργια αφορμή που εμφανίζεται στη δημόσια σφαίρα, λειτουργεί αθροιστικά, σωρευτικά, πολλαπλασιαστικά. Επιδεινώνει το κλίμα, επιτείνει την αμφισβήτηση.
Η συγκυρία είναι επώδυνη για τον πρόσθετο λόγο της θλιβερής εικόνας που παρουσιάζουν οι πολιτικές και κοινωνικές ηγεσίες ευρύτερα στη συλλογική Δύση, και πολύ ειδικότερα στη Γηραιά Ήπειρο, στη νέα, κοινή ευρωπαϊκή πατρίδα μας. Το μέλλον κερδίζεται συλλογικά. Κοινωνίες που απειλούνται με ακρωτηριασμό, δυσκολεύοντα να προχωρήσουν. Πόσο μάλλον να διεκδικήσουν ένα τέτοιο μέλλον.