Η άγαρμπη και επώδυνη «επανεκκίνηση» του πλανήτη
Η διαδρομή προόδου της ανθρωπότητας δεν έχει στατικά και γραμμικά χαρακτηριστικά, πολύ περισσότερο δεν διασφαλίζει ότι στα επιμέρους βήματα των διαδρομών αυτών, το συμπερασματικό ισοζύγιο για την ποιότητα ζωής των κοινωνιών θα είναι πλεονασματικά θετικό, ώστε να πλησιάζει την αέναη επιδίωξη της ευημερίας, σε προσωπικό, ατομικό, κοινωνικό και συλλογικό επίπεδο.
σχετικά άρθρα
Η Ιστορία, ως αβίαστο και αναπόφευκτο μαιευτήριο καινούργιων θεωρήσεων και επικαιροποιημένων ιδεών, ως εργαστήριο καινούργιων αφετηριών, προσφέρει ισχυρές ενδείξεις επανάληψης των ίδιων συμπεριφορών και επιλογών, από γενιά σε γενιά, από συγκυρία σε συγκυρία, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να μας παρακινήσει να κατανοήσουμε εγκαίρως ότι θα ζήσουμε μια επανάληψη όσων έχουν συμβεί στο παρελθόν, με εύλογα αχρείαστο αποτέλεσμα… φάρσας ή τραγωδίας.
Το δραματικό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί με επίκεντρο τη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο, ως αποτέλεσμα της πολεμικής σύγκρουσης του Ιράν με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, επαναφέρει βίαια στη συλλογική μνήμη ανάλογες ιστορικές στιγμές και παραδείγματα από το παρελθόν, απώτερο ή και περισσότερο κοντινό, που δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αναφορικά με την ορθή ερμηνεία των… σημείων των καιρών.
Ο πλανήτης, ως ανθρώπινο γένος με τις συντεταγμένες ηγεσίες των εθνών του, έχει εισέλθει σε διαδρομή «επανεκκίνησης». Μιας επανεκκίνησης που έχει άγαρμπα και επώδυνα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, καθώς οδηγεί αλλά και προκύπτει μέσα από μια θυελλώδη ανατροπή δεδομένων και ισορροπιών, σε έκταση και ένταση που οι σημερινές εθνικές ηγεσίες αδυνατούν να παρακολουθήσουν, πόσο μάλλον να κατανοήσουν και διαχειριστούν σε ένα επόμενο στάδιο με επάρκεια και αποτελεσματικότητα.
Η ενεργειακή κρίση, που προκαλούν τα χτυπήματα στα ενεργειακά κοιτάσματα της Μέσης Ανατολής, οδηγεί σε οικονομική κρίση. Η οικονομική κρίση οδηγεί σε υφεσιακή συνθήκη τροχοδρόμησης της παγκόσμιας οικονομίας. Και η ύφεση προκαλεί ραγδαία υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των πολιτών, συνδυαστικά με ηχηρά συναισθήματα, όπως απόγνωση, ανασφάλεια, φόβο. Επομένως, οδηγεί σε κοινωνική κρίση, με χαρακτηριστικά αποσυναρμολόγησης των συνεκτικών ιστών που διατηρούν ενωμένη κάθε κοινωνία, στη σημερινή εκδοχή της ανθρωπότητας.
Μια τέτοια «επανεκκίνηση», όπως και οι περισσότερες από εκείνες που προηγήθηκαν, δεν συνδυάζεται αυτονόητα και αναπόφευκτα με γκρίζες πινελιές για το παρόν, και κυρίως για τον ορίζοντα του κοινού μέλλοντος. Η απουσία πολιτικών ηγεσιών με ικανότητες, ωστόσο, την καθιστά ανατροφοδοτούμενη απειλή για το κοινό μέλλον.