Η 5η Μαΐου 2010 παραμένει μια ανοιχτή πληγή, όχι μόνο για την ελληνική κοινωνία, αλλά και για την αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης. Εκείνη την ημέρα, η Αθήνα φλεγόταν. Μια μαζική διαδήλωση ενάντια στα σκληρά μέτρα λιτότητας του πρώτου Μνημονίου κατέληξε στην τραγωδία της Marfin Bank. Από καθαρά μακροοικονομική σκοπιά, η ημέρα εκείνη ενσάρκωσε την απόλυτη σύγκρουση μεταξύ της λογικής των αγορών ομολόγων και των αντοχών του κοινωνικού ιστού.
σχετικά άρθρα
Το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Κομισιόν (Τρόικα) επέβαλαν το πιο βίαιο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής στη σύγχρονη ιστορία, προκειμένου να αποτραπεί ένα άτακτο default που θα διέλυε τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Όμως, τα spreads και οι αναλύσεις βιωσιμότητας χρέους απέτυχαν να μετρήσουν τον παράγοντα της κοινωνικής έκρηξης. Η τραγωδία της 5ης Μαΐου υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο στους αναλυτές και τους policy makers ότι το “country risk” (κίνδυνος χώρας) δεν είναι απλώς ένας αλγόριθμος στο Bloomberg Terminal, αλλά μια εξίσωση με ανθρώπινες μεταβλητές. Σήμερα, καθώς το παγκόσμιο δημόσιο χρέος σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και οι κεντρικές τράπεζες διατηρούν αυστηρή νομισματική πολιτική, τα γεγονότα της Αθήνας του 2010 αποτελούν το απόλυτο stress test: οι οικονομικοί αριθμοί μπορεί να ευημερούν ή να διορθώνονται στα χαρτιά, αλλά η κοινωνική χρεοκοπία φέρνει απρόβλεπτες γεωπολιτικές θύελλες.
