Το «φρούριο» του Πούτιν: Θωρακισμένη λιμουζίνα, μυστικό τρένο και αντίγραφα του γραφείου του για να κρύβει πού βρίσκεται
Τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας γύρω από τον Ρώσο πρόεδρο, οι διαφορετικές διαδρομές των προεδρικών αεροσκαφών και οι τεχνικές παραπλάνησης που κάνουν δύσκολο να εντοπιστεί η πραγματική του θέση
Ένα ολόκληρο σύστημα θωρακισμένων οχημάτων, ειδικά διαμορφωμένων αεροσκαφών, μυστικών σιδηροδρομικών διαδρομών και τεχνικών παραπλάνησης έχει δημιουργηθεί γύρω από τις μετακινήσεις και την καθημερινότητα του Βλαντίμιρ Πούτιν, με βασική επιδίωξη να γνωρίζουν όσο το δυνατόν λιγότεροι άνθρωποι πού ακριβώς βρίσκεται κάθε στιγμή ο Ρώσος πρόεδρος.
σχετικά άρθρα
Ο Πούτιν περνά μεγάλο μέρος του χρόνου του στην κατοικία του στο Νόβο-Ογκαριόβο, ενώ χρησιμοποιεί επίσης την πολυτελή κατοικία στο Βαλντάι. Παράλληλα, συνδέεται με άλλες κατοικίες, μεταξύ των οποίων μία στην Κριμαία, η θερινή κατοικία στο Σότσι και ένα ανάκτορο στο ακρωτήριο Ιντόκοπας.
Οι μετακινήσεις ανάμεσα σε αυτές τις τοποθεσίες ή τα ταξίδια στο εξωτερικό αποτελούν αναπόφευκτα στιγμές αυξημένης έκθεσης. Γι’ αυτό ο Ρώσος πρόεδρος προστατεύεται διαρκώς από εμφανείς αλλά και μυστικές δυνάμεις ασφαλείας, ενώ μία από τις βασικότερες αρχές του συστήματος προστασίας του είναι η απρόβλεπτη συμπεριφορά και η απόκρυψη της πραγματικής διαδρομής του.
Στο επίκεντρο των οδικών μετακινήσεών του βρίσκεται η Aurus Senat, η προεδρική λιμουζίνα που συνδυάζει πολυτέλεια με εξαιρετικά υψηλό επίπεδο προστασίας. Το εσωτερικό διαθέτει δερμάτινες επενδύσεις, πολυτελή καθίσματα και μίνι μπαρ, όμως η πραγματική σημασία του αυτοκινήτου βρίσκεται στη θωράκισή του.
Η λιμουζίνα έχει σχεδιαστεί ώστε να αντέχει πυρά μεγάλου διαμετρήματος και, κατά τις σχετικές αναφορές, ακόμη και διατρητικά πυρομαχικά. Η δεξαμενή καυσίμου είναι ενισχυμένη για προστασία από εκρήξεις, ενώ τα ελαστικά είναι πυράντοχα και ενισχυμένα. Ακόμη και στην περίπτωση καταστροφής και των τεσσάρων ελαστικών, το όχημα μπορεί να συνεχίσει να κινείται.
Παρά το βάρος των περίπου 6,5 τόνων, η Aurus Senat διαθέτει κινητήρα V8 twin-turbo 4,4 λίτρων σε συνδυασμό με υβριδικό σύστημα κίνησης. Μπορεί να επιταχύνει από στάση στα 100 χλμ./ώρα σε περίπου 12 δευτερόλεπτα και να αναπτύξει ταχύτητα έως 170 χλμ./ώρα.
Η καμπίνα διαθέτει επίσης αυτόνομο σύστημα φιλτραρίσματος του αέρα, ώστε να παρέχεται προστασία ακόμη και σε περίπτωση επίθεσης με αέριο, ενώ υπάρχει και έξοδος έκτακτης ανάγκης.
Για μεγαλύτερες αποστάσεις, ο Πούτιν χρησιμοποιεί το Ilyushin Il-96, ένα μοντέλο που αναπτύχθηκε στη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1980 και εξακολουθεί να διαθέτει τέσσερις κινητήρες. Η ειδικά διαμορφωμένη προεδρική έκδοση έχει αποκτήσει το προσωνύμιο «ιπτάμενο Κρεμλίνο».
Στο αεροσκάφος υπάρχουν μεγάλο κρεβάτι, αίθουσα συνεδριάσεων, τραπεζαρία και προσωπικό γυμναστήριο. Οι πληροφορίες που παρουσιάζονται για τον εξοπλισμό του κάνουν λόγο για προηγμένο σύστημα επικοινωνιών, σύστημα άμυνας έναντι πυραύλων και σύστημα διαφυγής έκτακτης ανάγκης, ενώ όταν θεωρείται απαραίτητο το αεροσκάφος συνοδεύεται από μαχητικά.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η μέθοδος που χρησιμοποιείται για να γίνει δυσκολότερος ο εντοπισμός του προεδρικού αεροσκάφους. Το «ιπτάμενο Κρεμλίνο» φέρεται να είναι ένα από τέσσερα πανομοιότυπα προεδρικά αεροπλάνα. Όταν ο Πούτιν πραγματοποιεί επίσημο ταξίδι στο εξωτερικό, απογειώνονται και τα υπόλοιπα τρία, ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές, ώστε να είναι δύσκολο να προσδιοριστεί σε ποιο βρίσκεται ο ίδιος.
Η τακτική αυτή, ωστόσο, έχει ένα βασικό μειονέκτημα: τα αεροπλάνα μπορούν να εντοπιστούν μέσω συστημάτων παρακολούθησης πτήσεων. Και αυτό αποτελεί έναν από τους λόγους για τους οποίους ένα πολύ διαφορετικό μεταφορικό μέσο έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία.
Το «τρένο-φάντασμα» και οι ιδιωτικοί σταθμοί στις κατοικίες του
Εξωτερικά, το ειδικό τρένο που συνδέεται με τον Πούτιν μοιάζει με ένα συνηθισμένο ρωσικό τρένο: είναι γκρι με κόκκινες γραμμές και δύσκολα θα προκαλούσε υποψίες σε έναν παρατηρητή.
Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένες ασυνήθιστες λεπτομέρειες. Στο μπροστινό μέρος εμφανίζονται πολλαπλές ντιζελομηχανές, ενώ στην οροφή υπάρχει ένας μικρός θόλος που συνδέεται με ειδικά συστήματα επικοινωνιών.
Η ύπαρξη ειδικού προεδρικού τρένου δεν είναι μυστική, καθώς το ίδιο το Κρεμλίνο έχει δημοσιοποιήσει φωτογραφίες από την αίθουσα συνεδριάσεων στο εσωτερικό του. Περισσότερες πληροφορίες για τα υπόλοιπα βαγόνια προέκυψαν από έγγραφα που φέρεται να διέρρευσαν από άνθρωπο της Circon Service, ρωσικής εταιρείας που ειδικεύεται στην κατασκευή εξατομικευμένων σιδηροδρομικών βαγονιών και φέρεται να ανέλαβε εργασίες για το συγκεκριμένο τρένο.
Με βάση τις πληροφορίες αυτές, το τρένο είναι βαριά θωρακισμένο και αλεξίσφαιρο. Το βάρος του είναι τόσο μεγάλο ώστε κάθε βαγόνι χρειάζεται έξι άξονες αντί για τους τέσσερις που χρησιμοποιούνται συνήθως.
Στο εσωτερικό υπάρχουν ξεχωριστοί χώροι για ύπνο και εργασία, καθώς και βαγόνι-εστιατόριο. Ένα ακόμη βαγόνι φέρεται να διαθέτει πλήρως εξοπλισμένο γυμναστήριο και χώρο περιποίησης, με ηχομόνωση για την αποτροπή ηχητικής παρακολούθησης, τραπέζι μασάζ και συσκευή ραδιοσυχνοτήτων. Αναφέρεται επίσης ειδικός χώρος με χαμάμ και ντους. Το Κρεμλίνο έχει αρνηθεί ότι ο Πούτιν χρησιμοποίησε ή κατείχε τέτοιο βαγόνι.
Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του τρένου είναι ότι δεν εμφανίζεται στα δημόσια δρομολόγια. Πληροφορίες για την κίνησή του μπορούν να είναι διαθέσιμες μόνο σε ανθρώπους με ειδική πρόσβαση στα εσωτερικά συστήματα των ρωσικών σιδηροδρόμων.
Το τρένο μπορεί να κινείται απευθείας προς τον προορισμό του χωρίς να σταματά στους ενδιάμεσους σταθμούς, ενώ φέρεται να χρησιμοποιεί και ειδικές σιδηροδρομικές γραμμές που καταλήγουν σε ιδιωτικούς σταθμούς κατασκευασμένους κοντά στις προεδρικές κατοικίες.
Τουλάχιστον τρεις τέτοιοι σταθμοί αναφέρεται ότι είναι γνωστοί: ένας κοντά στην επίσημη κατοικία Μποτσάροφ Ρουτσέι στο Σότσι, ένας κοντά στο Νόβο-Ογκαριόβο έξω από τη Μόσχα και ένας στο Βαλντάι, όπου ο Πούτιν φέρεται να περνά μεγάλο μέρος του χρόνου του.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ακόμη και όταν βρίσκεται μέσα στη Ρωσία, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί σε ποια κατοικία βρίσκεται πραγματικά.
Αυτή η επιδίωξη απόκρυψης της τοποθεσίας του φαίνεται να επεκτείνεται ακόμη και στα βίντεο και στις τηλεδιασκέψεις που δημοσιοποιεί το Κρεμλίνο.
Μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, ο Πούτιν πραγματοποιεί συχνότερα τηλεδιασκέψεις και δημόσιες τοποθετήσεις από το προεδρικό γραφείο που παρουσιάζεται ως εκείνο του Νόβο-Ογκαριόβο. Το δωμάτιο έχει γίνει αναγνωρίσιμο στο ρωσικό κοινό, όμως ερευνητές δημοσιογράφοι εντόπισαν μικρές αλλά χαρακτηριστικές διαφορές μεταξύ διαφορετικών εμφανίσεων.
Σε ορισμένα πλάνα, το χερούλι της πόρτας βρίσκεται σε διαφορετικό ύψος. Ο θερμοστάτης εμφανίζεται άλλοτε στο κέντρο, άλλοτε ελαφρώς προς τα αριστερά και σε διαφορετικό ύψος. Διαφορές υπάρχουν επίσης στα ξύλινα πάνελ πίσω από τον Ρώσο πρόεδρο και στους αεραγωγούς των επίπλων που φιλοξενούν τις τηλεοράσεις.
Οι λεπτομέρειες αυτές οδηγούν στην εκτίμηση ότι έχουν δημιουργηθεί σχεδόν πανομοιότυπα αντίγραφα του γραφείου του Νόβο-Ογκαριόβο στις κατοικίες του στο Βαλντάι και στο Σότσι. Έτσι, ένα βίντεο μπορεί να παρουσιάζεται ως καταγεγραμμένο στο Νόβο-Ογκαριόβο, ενώ ο Πούτιν ενδέχεται στην πραγματικότητα να βρίσκεται αλλού.
Η λογική είναι απλή: όσο λιγότεροι γνωρίζουν την πραγματική του θέση, τόσο δυσκολότερο είναι να αποτελέσει στόχο.
Οι αναφορές που παρουσιάζονται υποστηρίζουν ακόμη ότι μετά την εισβολή στην Ουκρανία ο Πούτιν έχει περιορίσει τη χρήση της θερινής κατοικίας του στο Σότσι λόγω ανησυχίας για πιθανές επιθέσεις ουκρανικών drones.
Από τον έλεγχο του φαγητού στις επιχειρήσεις παραπλάνησης
Η προστασία δεν περιορίζεται στις μετακινήσεις και στις κατοικίες. Στις συναντήσεις του Πούτιν έχουν επανειλημμένα χρησιμοποιηθεί πολύ μεγάλα τραπέζια που κρατούν τους συνομιλητές του σε απόσταση αρκετών μέτρων, ενώ ιδιαίτερα αυστηρά μέτρα εφαρμόζονται και στο φαγητό του.
Τα γεύματά του ετοιμάζονται από προσωπικούς μάγειρες, οι οποίοι χρησιμοποιούν υλικά που προμηθεύονται οι ίδιοι. Πριν σερβιριστεί το φαγητό, ελέγχεται για δηλητήριο σε φορητό εργαστήριο.
Ακόμη πιο ασυνήθιστες είναι οι αναφορές για τα ταξίδια του στο εξωτερικό. Οι σωματοφύλακές του φέρεται να συλλέγουν ακόμη και τα περιττώματά του και να τα μεταφέρουν πίσω στη Ρωσία, ώστε ξένες υπηρεσίες πληροφοριών να μην μπορούν να τα εξετάσουν και να αντλήσουν στοιχεία για την κατάσταση της υγείας του.
Η απομόνωση, πάντως, δεν παρουσιάζεται απλώς ως ζήτημα προσωπικής ασφάλειας, αλλά και ως στοιχείο του τρόπου άσκησης της εξουσίας. Η άμεση πρόσβαση στον Ρώσο πρόεδρο μετατρέπεται σε σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο: όσοι μπορούν να επικοινωνήσουν προσωπικά μαζί του αποκτούν μεγαλύτερη επιρροή, καθώς ο ίδιος εμφανίζεται να επιδιώκει τον λεπτομερή έλεγχο των αποφάσεων και να θεωρεί ότι αποτελεί την τελική πηγή της πολιτικής εξουσίας.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι επίμονες αναφορές για σωσίες του Πούτιν. Ο πρώην επικεφαλής των στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών της Ουκρανίας έχει υποστηρίξει ότι υπάρχουν τουλάχιστον τρεις, οι οποίοι έχουν υποβληθεί ακόμη και σε πλαστικές επεμβάσεις για να του μοιάζουν. Το Κρεμλίνο αρνείται τις συγκεκριμένες καταγγελίες.
Μαρτυρία πρώην στελέχους της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας της Ρωσίας δίνει, ωστόσο, μια διαφορετική εικόνα. Ο Γκλεμπ Καρακούλοφ είχε υποστηρίξει ότι δεν υπήρχε πραγματικός σωσίας που να αντικαθιστά τον Πούτιν, αλλά πραγματοποιούνταν επιχειρήσεις κάλυψης και παραπλάνησης.
Σε μία τέτοια επιχείρηση, άνθρωπος που έμοιαζε σε κάποιο βαθμό με τον Ρώσο πρόεδρο μπορούσε να τοποθετηθεί σε αυτοκίνητο και να μεταφερθεί δημόσια προς ένα αεροπλάνο. Οι παρευρισκόμενοι έβλεπαν κάποιον να βγαίνει από το όχημα, να επιβιβάζεται και το αεροσκάφος να απογειώνεται, για παράδειγμα με κατεύθυνση τη Μόσχα. Ο πραγματικός Πούτιν μπορούσε την ίδια στιγμή να παραμένει στο Σότσι, χωρίς η πραγματική του θέση να γίνεται γνωστή.
Όλες αυτές οι πρακτικές συνθέτουν ένα σύστημα στο οποίο η ασφάλεια βασίζεται όχι μόνο στη φυσική προστασία, αλλά και στην ελεγχόμενη αβεβαιότητα. Μία από τις πιο θωρακισμένες λιμουζίνες στον κόσμο, πολλαπλά πανομοιότυπα αεροσκάφη, ένα ειδικό τρένο που δεν εμφανίζεται στα δημόσια δρομολόγια, ιδιωτικοί σιδηροδρομικοί σταθμοί, αντίγραφα του ίδιου γραφείου και επιχειρήσεις παραπλάνησης έχουν έναν κοινό στόχο: να είναι όσο το δυνατόν δυσκολότερο να γνωρίζει κάποιος πού βρίσκεται και πώς μετακινείται ο Βλαντίμιρ Πούτιν.
