Πάρος: Ο «σιωπηλός» πνιγμός και οι αλήθειες που πονάνε
σχετικά άρθρα
Ο τραγικός πνιγμός ενός 4χρονου αγοριού στην πισίνα ενός beach bar στην Πάρο έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο τα κρίσιμα ζητήματα ασφάλειας και τις παθογένειες της ελληνικής πραγματικότητας. Η υπόθεση δεν είναι απλά ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά μια οδυνηρή υπενθύμιση των κινδύνων που ελλοχεύουν σε χώρους αναψυχής.
Οι Αρχές ερευνούν ενδελεχώς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ο μικρός κατέληξε στο νερό. Ο 69χρονος ιδιοκτήτης του beach bar, ο οποίος φέρεται να ήταν και ο δηλωμένος ναυαγοσώστης, αφέθηκε ελεύθερος, αλλά η Δικαιοσύνη έχει ακόμα τον τελευταίο λόγο. Τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα: είχε την απαιτούμενη άδεια; Ήταν σε θέση να εκτελέσει τα καθήκοντά του;
«Ο πνιγμός είναι σχετικά αθόρυβος, είναι σιωπηλός», τονίζει η ψυχολόγος Βασιλένα Σταυροπούλου, υπογραμμίζοντας την απόλυτη ανάγκη για συνεχή και στενή εποπτεία των παιδιών 0-4 ετών κοντά στο νερό. Ο ιατροδικαστής Δημήτρης Γαλεντέρης προσθέτει πως ο θάνατος σε γλυκό νερό επέρχεται πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι σε αλμυρό, καθιστώντας τις πισίνες χώρους υψηλού κινδύνου χωρίς σωστή πρόληψη.
Τα νούμερα σοκάρουν. Ο Παναγιώτης Πασχαλάκης, πρόεδρος του Safe Water Sports, αποκαλύπτει ότι 20 άτομα χάνουν τη ζωή τους σε εσωτερικά ύδατα (πισίνες, λίμνες, ποτάμια) κάθε πενταετία, ενώ στη θάλασσα ο αριθμός εκτοξεύεται στα 370 ετησίως. Η αδυναμία της πολιτείας να διασφαλίσει την ασφάλεια, είτε λόγω της απουσίας ναυαγοσώστη είτε των αμφίβολων αδειών, καθίσταται πλέον επιτακτική. Επιχειρήσεις που λειτουργούν πισίνες εκτός ξενοδοχείων, εξακολουθούν να διέπονται από την παρωχημένη νομοθεσία του 1973. Μόνο οι πισίνες ξενοδοχείων εκσυγχρονίστηκαν το 2020, καθιστώντας υποχρεωτική την παρουσία πτυχιούχου ναυαγοσώστη. Αυτή η διαφορά αναδεικνύει κραυγαλέες ανισότητες και κενά στην προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Ο Νίκος Ρήγας, αντιπρόεδρος αστυνομικών υπαλλήλων Αθήνας, επισημαίνει την ανάγκη για απινιδωτές, μέσα πρώτων βοηθειών και περίφραξη στις πισίνες, τονίζοντας πως η ευθύνη παραμένει στον γονέα ή φροντιστή, ειδικά για τα μικρά παιδιά. Ωστόσο, η Πολιτεία έχει χρέος να εξασφαλίσει ένα σύγχρονο και αυστηρό πλαίσιο. Πολιτική βούληση χρειάζεται για να μην θρηνήσουμε άλλα αθώα θύματα.
Πόσες ακόμα τραγωδίες πρέπει να συμβούν για να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, τόσο ως γονείς όσο και ως κοινωνία και κράτος; Η ασφάλεια των παιδιών μας δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα. Ήρθε η ώρα για ριζικές αλλαγές, πριν ο επόμενος «σιωπηλός» πνιγμός γίνει η επόμενη είδηση.
