Πάρος: 4χρονος νεκρός, νόμος-φάντασμα και πισίνες-παγίδες
Η άγρια τραγωδία στην Πάρο, με τον πνιγμό ενός 4χρονου παιδιού στην πισίνα ενός beach bar στην Πούντα, βάζει ξανά στο μικροσκόπιο το ζήτημα της ασφάλειας και, κυρίως, αναδεικνύει τις «μαύρες τρύπες» ενός θεσμικού πλαισίου που μετρά πάνω από μισό αιώνα ζωής.
σχετικά άρθρα
Ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης, που είχε δηλώσει ο ίδιος ως ναυαγοσώστης της πισίνας, αφέθηκε ελεύθερος μετά την απολογία του, ενώ η οικογένεια του άτυχου παιδιού, συντετριμμένη, ζητά δικαίωση και δηλώνει ότι θα κινηθεί νομικά. Τις κρίσιμες απαντήσεις για το τι πραγματικά συνέβη, αναμένεται να δώσουν το υλικό από τις κάμερες ασφαλείας, αλλά και οι άδειες και οι προδιαγραφές λειτουργίας της πισίνας.
Ο δικηγόρος του 69χρονου ιδιοκτήτη τόνισε ότι το beach bar λειτουργεί 27 χρόνια χωρίς παρόμοιο περιστατικό. Υποστήριξε επίσης ότι ο πελάτης του δίνει μεγάλη σημασία στην ασφάλεια, απαγορεύει τις βουτιές και έχει ειδική σήμανση για την απαγόρευση χρήσης της πισίνας από παιδιά κάτω των 13 ετών χωρίς συνοδό.
Νόμος του ‘73: Ένας «γερασμένος» φρουρός της ασφάλειας;
Ο Νίκος Γιοβανίδης, διευθυντής της Ελληνικής Ναυαγοσωστικής Ακαδημίας, χτυπάει «καμπανάκι» στα «ΝΕΑ» για την επιτακτική ανάγκη θεσμικής αλλαγής. Το κενό του νόμου, ειδικά για πισίνες σε χώρους εστίασης και αναψυχής, είναι «κραυγαλέο».
«Έχουμε δύο τραγωδίες αυτή τη στιγμή: μια οικογένεια που έχασε το παιδί της και έναν συντετριμμένο ιδιοκτήτη», λέει ο κ. Γιοβανίδης. «Ο πνιγμός των παιδιών είναι σιωπηλός. Δεν μπορούν να φωνάξουν βοήθεια. Λίγα δευτερόλεπτα καθυστέρησης είναι αρκετά για να αποβούν μοιραία. Πρέπει να παρακολουθούμε συνέχεια τα μικρά παιδιά, χωρίς καμία απόσπαση προσοχής».
Για τις πισίνες εκτός τουριστικών καταλυμάτων, όπως αυτή στην Πάρο, ισχύει ακόμα η Υγειονομική Διάταξη Γ1/443/1973. Ναι, καλά διαβάσατε, 53 χρόνια ζωής! Αυτή η διάταξη προβλέπει «επόπτες ασφαλείας», όχι «ναυαγοσώστες πισίνας». Επιπλέον, δεν ορίζει ηλικιακό όριο, σε αντίθεση με τον νόμο για τα τουριστικά καταλύματα. «Χρειαζόμαστε ενιαία νομοθεσία», τονίζει ο κ. Γιοβανίδης.
Είναι εξοργιστικό που το άρθρο 46 του Ν. 4688/2020 προβλέπει συγκεκριμένους όρους για την παρουσία ναυαγοσώστη σε τουριστικά καταλύματα, αλλά δεν περιλαμβάνει τις πισίνες των beach bar. «Δεν πρέπει να υπάρχει διαφορά ανάμεσα στους δύο νόμους», υπογραμμίζει ο ειδικός. Θέλετε να δείτε πώς οι πολιτικές αποφάσεις επηρεάζουν την καθημερινότητά μας; Διαβάστε περισσότερα στην κατηγορία Πολιτική.
Μύθοι και επικίνδυνες «γκρίζες ζώνες»
Το ηλικιακό όριο για τους ναυαγοσώστες πισίνας κυμαίνεται από 18 έως 65 ετών, ενώ για τους ναυαγοσώστες ακτής είναι έως 60. Ο κ. Γιοβανίδης επισημαίνει την γραφειοκρατία: «Ένας 55χρονος πρέπει να περάσει από 6 γιατρούς και τετραμελή επιτροπή εξετάσεων».
Επιπλέον, διαλύει έναν επικίνδυνο μύθο: «Υπάρχει η εσφαλμένη αντίληψη ότι οι πισίνες κάτω από 1,5 μέτρο δεν χρειάζονται ναυαγοσώστη. Αυτό ποτέ δεν ίσχυε». Αλλά ακόμα κι εκεί που προβλέπεται, ο νόμος έχει κενά. Σε καταλύματα με πισίνα άνω των 1,5 μέτρου και πάνω από 50 δωμάτια, ο ναυαγοσώστης είναι «ακίνητος με ομπρέλα». Στις άλλες περιπτώσεις, μπορεί να «περιφέρεται», καθιστώντας τον εντοπισμό κινδύνου πνιγμού δύσκολο.
Πρόληψη, όχι «μετά Χριστόν προφήτες»
Η ΜΚΟ «Safe Water Sports» εκφράζει τα συλλυπητήριά της και ζητά άμεσα αλλαγή του πλαισίου. «Η πρόληψη δεν μπορεί να ξεκινά μετά από ένα δυστύχημα», δηλώνει. Τονίζουν ότι η πιστοποιημένη εκπαίδευση προσωπικού, η ουσιαστική επιτήρηση, η ασφαλής πρόσβαση για παιδιά, η σωστή σήμανση και τα κατάλληλα μέσα διάσωσης είναι «βασικές και κοινές προϋποθέσεις παντού». Εξερευνήστε περισσότερα για τις προκλήσεις των επιχειρήσεων στον τομέα του τουρισμού στην κατηγορία Επιχειρήσεις.
Οι σκληροί αριθμοί της αλήθειας
Οι στατιστικές είναι αμείλικτες. Το 2025, 376 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο υδάτινο περιβάλλον της Ελλάδας. Από αυτούς, οι 357 χάθηκαν στη θάλασσα και 19 σε εσωτερικά ύδατα (λίμνες, ποτάμια, πισίνες). Το 67% (251) των θυμάτων ήταν άνδρες, το 33% (125) γυναίκες. Οι Έλληνες αποτελούν το 71% των θανάτων, οι αλλοδαποί το 28%, ενώ το 1% παραμένει άγνωστο.
Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι απλές στατιστικές. Είναι ανθρώπινες ζωές. Η αδράνεια της Πολιτείας μπροστά σε ένα ξεπερασμένο θεσμικό πλαίσιο κοστίζει ακριβά. Πόσες ακόμα τραγωδίες χρειάζονται για να δούμε επιτέλους μια σύγχρονη, ενιαία νομοθεσία που θα προστατεύει αποτελεσματικά τους λουόμενους, ειδικά τα παιδιά;
