Στο γύρισμα μιας δεκαετίας πλουραλιστικών ανατροπών, στις απαρχές του 1990, οι άνεμοι μιας συθέμελης αλλαγής απέκτησαν το διαχρονικό ηχόχρωμά τους στη μελωδία του «Wind of Change», με τις εικόνες από το γκρέμισμα του Τείχους του Βερολίνου να συνοδεύουν τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού.
σχετικά άρθρα
Η Ιστορία που δεν συμβιβάζεται με ασυνέχειες, παρέδωσε τη σκυτάλη στην πολυδιάστατη κυριαρχία του πολιτικού φιλελευθερισμού, στην ανάδειξη της γενιάς των σαραντάρηδων στην ηγεσία των μεγάλων και καθοριστικών εθνών του πλανήτη, στην παγίωση της στρατηγικής του μεσαίου χώρου ως κυρίαρχης πρακτικής για τη διαμόρφωση πολιτικής κυριαρχίας, στην ενοποίηση των ευρωπαϊκών κρατών, έστω σε οικονομικό επίπεδο.
Πλησιάζοντας ταχύτατα τις τέσσερις δεκαετίες από εκείνο το σημείο καμπής στην αδιατάραχτη διαδρομή του ανθρώπινου γένους, η νέα κοινή πατρίδα μας, η Ευρώπη των ετεροτήτων, πασχίζει να θυμηθεί τις αφετηριακές αρχές και αξίες που κατέστησαν τόσο γοητευτικό και συναρπαστικό το όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με κατεύθυνση την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Το επίπεδο των πολιτικών ηγεσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει υποχωρήσει δραματικά, στα θλιβερά όρια της ισοπέδωσης, οι σταθερές, με τις οποίες εκπαιδεύτηκαν να λειτουργούν και να ανταποκρίνονται σε καινούργια ερεθίσματα οι εργαστηριακές ρυθμίσεις μας, έχουν μεταβληθεί ριζικά, οι ίδιες οι ευρωπαϊκές κοινωνίες… σεργιανίζουν στη σύγχυση και στην αβεβαιότητα, που παραδοσιακά προσφέρουν… καύσιμη ύλη για την παρόρμηση και την επιπολαιότητα, αντί για τη σύνεση και τον ορθό λόγο.
Η μετατόπιση του κοινωνικού εκκρεμούς στη «Γηραιά Ήπειρο» είναι ορατή, αισθητή και παγιωμένη. Η συσσωρευμένη απογοήτευση για το «σύστημα», λειτουργεί ως αβίαστο… μαιευτήριο πολιτικής αλλαγής, σε κάθε χώρα στην οποία στήνονται κάλπες εκλογικής αναμέτρησης. Και τα λεγόμενα αντισυστημικά ρεύματα, μέσα στα οποία βρίσκουν αναπόφευκτα βολικό καταφύγιο τα άκρα και οι ακρότητες που τα συνοδεύουν, προσπερνούν τις τελευταίες αντιστάσεις και τα συνειδησιακά αναχώματα των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Ο αχρείαστος πόλεμος, που ξεκίνησε ο Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή για το… χατίρι του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, παράγει ήδη τα επόμενα κεφάλαια της Ιστορίας του βιωματικού μέλλοντος, κεφάλαια γκρίζα και σκοτεινά, ομιχλώδη και ταραχώδη.
Η Ευρώπη πληρώνει, για ακόμη μία φορά, το βαρύ τίμημα της αδυναμίας στρατηγικής αυτονομίας της στο πλαίσιο της συλλογικής Δύσης, σε πολυπαραγοντικό επίπεδο. Η οικονομία είναι το πρώτο οχυρό που «φλέγεται», εξαιρετικά επώδυνη ωστόσο φαντάζει η αναζωπύρωση του μεταναστευτικού, ως ζητήματος αιχμής και διαχείρισης για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες και τις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Μια δεκαετία μετά τα φουρτουνιασμένα μεταναστευτικά ρεύματα που προκάλεσε η λεγόμενη και ψευδεπίγραφη Αραβική Άνοιξη, ο πόλεμος στο Ιράν πυροδοτεί μεγαλύτερες και ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές προς την ταλαιπωρημένη «Γηραιά Ήπειρο». Σε μια Ευρώπη με πολιτικές ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων, σε μια Ευρώπη με κοινωνίες κουρασμένες και εξαντλημένες, για να αγκαλιάσουν και να ενσωματώσουν αρμονικά ανθρώπους που διεκδικούν το δικαίωμά τους στη ζωή.
Οι άνεμοι των μεταναστευτικών ροών επιταχύνουν την πολιτική αλλαγή στην Ευρώπη. Με αγωνιώδες ζητούμενο το εύρος του… γκρίζου που θα σκεπάσει αναπόφευκτα τον ευρωπαϊκό ορίζοντα.
