Η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σε δηλώσεις της κάνει ιδιαίτερη αναφορά στην πορεία της Ελληνικής Οικονομίας, λέγοντος πως είναι από τις οικονομίες με τις καλύτερες επιδόσεις στην Ευρώπη. «Το γεγονός ότι σήμερα ο πρόεδρος της Ευρωζώνης είναι ο Έλληνας υπουργός των Οικονομικών το επιβεβαιώνει».
σχετικά άρθρα
Ο οίκος FTSE Russel αναβαθμίζει την Ελλάδα από «advanced Emerging», σε «Developed Market», δηλαδή σε αναπτυγμένη αγορά, από τις 21 Σεπτέμβριου 2026, στοιχείο που θεωρείται σημαντική διεθνής αναγνώριση της προόδου μιας οικονομίας.
Ο οίκος MCSI, που χρησιμοποιεί πιο αυστηρά οικονομικά κριτήρια, ήδη αποφάσισε την αναβάθμιση της Ελλάδας από τις αναδυόμενες οικονομίες στις αναπτυγμένες, με ισχύ από τον Μάιο του 2027. Το ελληνικό χρηματιστήριο από τις 450 μονάδες την εποχή της πτώχευσης της χώρας, έχει ανέβει πάνω από τις 2.300 μονάδες με προοπτική να φτάσει στο επίπεδο του 2008-2009, πριν το Καστελόριζο του Γιωργάκη.
Από την άλλη, η γενική περιρρέουσα ατμόσφαιρα, στην ελληνική κοινωνία είναι ότι «δεν έχουμε να πάρουμε γάλα στα παιδιά μας», ότι «ο μισθός τελειώνει στις πρώτες δέκα μέρες», «ο λαός πεινάει» και άλλα τέτοια.
Δύσκολο βέβαια να ισχύουν και τα δύο για την πλειοψηφία του λαού. Προφανώς και υπάρχουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι που υποφέρουν οικονομικά, αν θεωρήσουμε ότι όλη η οικονομική τους επιφάνεια είναι ο μισθός τους. Όμως, φαίνεται ότι στην πλειοψηφία, δεν είναι ο μισθός τους το μοναδικό τους έσοδο, ή η μοναδική τους «περιουσία».
Και αυτό το αποδεικνύουν δύο χαρακτηριστικοί δείκτες.
Ο πρώτος είναι η ιδιοκατοίκηση. Στην Ελλάδα η ιδιοκατοίκηση βρίσκεται στο 70%,όταν στη Γερμανία είναι στο 47% και στη Γαλλία στο 64%. Αυτό σημαίνει ότι στην Ελλάδα υπάρχει ακίνητη περιουσία στο 70% των νοικοκυριών, σχεδόν η μεγαλύτερη στην Ε.Ε.
Ο δεύτερος δείκτης είναι οι αποταμιεύσεις. Εδώ η χώρα μας αν και έχει υψηλές συνολικές ιδιωτικές καταθέσεις περίπου 200 δις, οι οποίες αυξήθηκαν κατά αρκετά δις το 2025, υπάρχει μία «λεπτομέρεια» που δικαιολογεί την «γκρίνια για οικονομική ανέχεια», και αυτή είναι ότι το 70% των καταθετών έχει κάτω από 1.000 ευρώ στον λογαριασμό του. Αντίθετα, το 0,8% των καταθετών κατέχει το 44% των καταθέσεων.
Από όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι η χώρα μας έχει: • Υψηλή ιδιοκατοίκηση. • Σχετικά υψηλές ιδιωτικές καταθέσεις. • Μεγάλη ανισότητα καταθέσεων, • πλούτο δεσμευμένο κυρίως σε ακίνητα, • μικρή ρευστότητα στα νοικοκυριά.
Όμως και αυτή τη μικρή ρευστότητα, η χώρα μας καταφέρνει και την αντιμετωπίζει με επιτυχία χάρη στη μεγάλη ιδιοκατοίκηση και στην οικογένεια.
Το μεγάλο ποσοστό ιδιοκατοίκησης δίνει τη δυνατότητα στα νοικοκυριά να φιλοξενούν τα μέλη τους που είτε έχουν χαμηλά εισοδήματα είτε είναι άνεργοι, και έτσι περιορίζουν το φαινόμενο των άστεγων που είναι σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα. Επίσης ο θεσμός της οικογένειας, που είναι ακόμα ευτυχώς πολύ ισχυρός στην Ελλάδα –και μακάρι να παραμείνει–, προσφέρει οικονομική βοήθεια στα μέλη της, που δεν καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς την ακρίβεια, ή την απώλεια εισοδήματος.
Έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, το συμπέρασμα είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι φτωχή χώρα, ούτε ο λαός της υποφέρει από πείνα, δυστυχία ανημποριά και όλα όσα με δάκρυα στα μάτια, μας επιχειρηματολογούν οι καταστροφολόγοι.
Η Ελλάδα δεν είναι φτωχή σε πλούτο, αλλά έχοντας ως επενδυτικό πρότυπο την τοποθέτηση των αποταμιεύσεων σε ακίνητα, και όχι σε αποταμίευση ή άλλου είδους επενδύσεις , μετοχές κ.λ.π. είναι φτωχή σε ρευστότητα, και αυτό είναι που δημιουργεί την γκρίνια. Βέβαια δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι ο πλανήτης μας ζει την εποχή του θριάμβου του καπιταλισμού και φυσικά και των παρελκομένων του.
Ένα από αυτά είναι ότι όσο η οικονομία αναπτύσσεται και αυξάνεται ο πλούτος, τόσο αυξάνεται η οικονομική ανισότητα και η οικονομική εξαθλίωση των ασθενέστερων οικονομικά πολιτών.
Οι περισσότεροι άστεγοι ακραίας αστεγίας (streethomelessness), βρίσκονται στις πιο ακριβές πόλεις, στις πόλεις με τον μεγαλύτερο πλούτο, Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Λονδίνο ,Παρίσι, Βερολίνο, Σαν Φρανσίσκο. Μπορούν να αλλάξουν όλα αυτά, να γυρίσει ο τροχός και να απολαύσει και ο φτωχός;
Προφανώς μπορούν, αν αλλάξει το οικονομικό μοντέλο διακυβέρνησης, αν φορολογηθεί ο μεγάλος πλούτος και ανακατανεμηθεί στα φτωχά νοικοκυριά, αν αυξηθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, αν προσφερθούν δωρεάν, η παιδεία, η υγεία, αν εξασφαλιστεί φτηνή στέγαση.
Αυτά χρειάζεται να γίνουν για να ανακουφιστεί η ζωή των Ελλήνων. Δηλαδή να αλλάξει το καπιταλιστικό μοντέλο διάρθρωσης της οικονομίας.
Και τώρα εσείς πιστεύετε ότι αυτή την αλλαγή, εν μέσω ενός πλανήτη που είναι παραδομένος στην πιο ακραία εκμετάλλευση των δυνατοτήτων του καπιταλισμού, και στην επιβολή του δίκιου του ισχυρότερου διά των όπλων, θα καταφέρουν να την κάνουν στην Ελλάδα, ο Φάμελλος, ο Χαρίτσης, ο Βελό και το Αντιγονάκι και η Ζ-ηνοβία, που λέει και ο Μίκης;
Ή μήπως ο επανακάμψας συγγραφέας και η «το κράτος πρέπει να είμαι εγώ» κυρία;
Δεν ξέρω, αλλά μου φαίνεται ότι οι Έλληνες έχουμε ένα περίεργο βίτσιο στις κρισιμότερες φάσεις της ιστορίας του τόπου μας, να παίρνουμε με την ψήφο μας, τις πιο λάθος αποφάσεις. Λέτε να το κάνουμε πάλι;
