Το G20 γίνεται το κέντρο της παγκόσμιας οικονομίας
24 Σεπτεμβρίου 2009
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2009, οι ηγέτες των μεγαλύτερων ανεπτυγμένων και αναδυόμενων οικονομιών συγκεντρώθηκαν στο Pittsburgh των Ηνωμένων Πολιτειών για μια σύνοδο που άλλαξε τη θεσμική αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας. Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 είχε αποδείξει ότι ο παραδοσιακός συντονισμός μεταξύ των χωρών του G7 δεν αρκούσε πλέον. Ο κόσμος χρειαζόταν στο ίδιο τραπέζι την Κίνα, την Ινδία, τη Βραζιλία, τη Νότια Κορέα, την Ινδονησία και τις υπόλοιπες μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες.
σχετικά άρθρα
Στο Pittsburgh οι ηγέτες συμφώνησαν ότι το G20 θα αποτελούσε πλέον το βασικό φόρουμ διεθνούς οικονομικής συνεργασίας. Η απόφαση ήταν πολύ μεγαλύτερη από μια αλλαγή ονομασίας. Αναγνώριζε ότι το κέντρο βάρους της παγκόσμιας οικονομίας είχε μετατοπιστεί και ότι ζητήματα όπως χρηματοπιστωτική εποπτεία, διεθνές εμπόριο και μακροοικονομικές ανισορροπίες δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν χωρίς τις αναδυόμενες δυνάμεις.
Η σύνοδος πραγματοποιήθηκε ενώ η παγκόσμια οικονομία μόλις άρχιζε να βγαίνει από τη βαθύτερη κρίση μετά τη δεκαετία του 1930. Το βασικό αντικείμενο ήταν η μετάβαση από την έκτακτη διάσωση στην οικοδόμηση ενός πιο σταθερού συστήματος. Οι ηγέτες δεσμεύθηκαν για αυστηρότερα κεφαλαιακά πρότυπα στις τράπεζες, μεταρρυθμίσεις στις αμοιβές στελεχών, ενίσχυση του Financial Stability Board και αλλαγές στη διακυβέρνηση του IMF ώστε να αυξηθεί η εκπροσώπηση των αναδυόμενων οικονομιών.
Παράλληλα δημιουργήθηκε το Framework for Strong, Sustainable and Balanced Growth, ένας μηχανισμός στον οποίο οι μεγαλύτερες οικονομίες θα αξιολογούσαν κατά πόσο οι εθνικές πολιτικές τους δημιουργούσαν παγκόσμιες ανισορροπίες. Στόχος ήταν να αποφευχθεί η επανάληψη του μοντέλου που είχε προηγηθεί του 2008: υπερβολικός δανεισμός σε ορισμένες χώρες και υπερβολική συσσώρευση πλεονασμάτων σε άλλες.
Η 24η Σεπτεμβρίου 2009 σηματοδοτεί έτσι τη στιγμή που η παγκόσμια οικονομική εξουσία έγινε πιο πολυπολική. Το G20 δεν εξαφάνισε τις κρίσεις ούτε τις συγκρούσεις συμφερόντων, αλλά αναγνώρισε μια νέα πραγματικότητα: κανένα μικρό κλαμπ δυτικών οικονομιών δεν μπορούσε πλέον να διοικεί μόνο του το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.
