Το γερμανικό κοινοβούλιο τυλίγεται στις φλόγες. Ενώ η ιστορία εστιάζει δικαίως στην πολιτική καταστροφή, η 27η Φεβρουαρίου 1933 είναι ταυτόχρονα η ημερομηνία θανάτου της ελεύθερης οικονομίας στη Γερμανία. Το «Διάταγμα για την Προστασία του Λαού και του Κράτους» που ακολούθησε την επόμενη κιόλας μέρα, ανέστειλε οριστικά το θεμέλιο κάθε καπιταλιστικού συστήματος: τα ατομικά δικαιώματα και το δικαίωμα στην ιδιοκτησία.
σχετικά άρθρα
Οικονομικά, ο εμπρησμός παρείχε το πρόσχημα για τη μεγαλύτερη βίαιη ανακατανομή πλούτου στον 20ό αιώνα. Το κράτος απέκτησε τη νομική υπεροπλία να κατάσχει τις καταθέσεις των συνδικάτων, να απαλλοτριώσει περιουσίες πολιτικών αντιπάλων και να υποτάξει τους βιομηχάνους στο δόγμα της πολεμικής προετοιμασίας (Gleichschaltung). Η αγορά, εντυπωσιασμένη αρχικά από την πάταξη των απεργιών και την επιβολή «σταθερότητας», συνεργάστηκε πρόθυμα, πουλώντας την ελευθερία της για εγγυημένα κρατικά συμβόλαια.
Για τον σύγχρονο αναλυτή, το Ράιχσταγκ είναι το απόλυτο μάθημα για το Political Risk. Διδάσκει ότι οι θεσμικές εγγυήσεις (Rule of Law) είναι ο μοναδικός προστάτης του κεφαλαίου απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία. Σήμερα, όταν βλέπουμε αυταρχικούς ηγέτες να υπόσχονται «ανάπτυξη και τάξη» εις βάρος των δημοκρατικών θεσμών, οι επενδυτές οφείλουν να θυμούνται το 1933: η κατάλυση των δικαιωμάτων πάντα καταλήγει στην αρπαγή των περιουσιακών στοιχείων. Το κεφάλαιο που χειροκροτεί τον αυταρχισμό, αργά ή γρήγορα θα καταλήξει όμηρός του.
