Εκείνη την Τρίτη, ο δείκτης Shanghai Composite κατέρρευσε κατά 9%, καταγράφοντας τη μεγαλύτερη πτώση του σε μια δεκαετία. Η αφορμή ήταν οι φήμες για αύξηση των επιτοκίων από το Πεκίνο προκειμένου να φρενάρει την κερδοσκοπία. Το αποτέλεσμα, όμως, ξεπέρασε τα σύνορα της Ασίας: ο Dow Jones έχασε 416 μονάδες, η Ευρώπη αιμορράγησε, και σχεδόν 600 δισεκατομμύρια δολάρια παγκόσμιας κεφαλαιοποίησης εξατμίστηκαν σε λίγες ώρες.
σχετικά άρθρα
Αυτή η μέρα υπήρξε ένα τεράστιο μακροοικονομικό ορόσημο. Μέχρι τότε, η Δύση θεωρούσε την Κίνα αποκλειστικά ως ένα παθητικό «εργοστάσιο» που απλώς παρήγαγε φθηνά αγαθά, πιστεύοντας στον μύθο της αποσύνδεσης (decoupling). Η 27η Φεβρουαρίου 2007 απέδειξε βίαια ότι οι κινεζικές αγορές είχαν πλέον αποκτήσει βάθος και ικανότητα «μετάδοσης» (financial contagion). Ήταν το πρώτο προειδοποιητικό καμπανάκι της παγκοσμιοποίησης: το ρίσκο είναι πια ενιαίο.
Σήμερα, καθώς οι διεθνείς επενδυτές παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα την κατάρρευση του κινεζικού real estate (βλ. Evergrande, Country Garden) και τις παρεμβάσεις του Σι Τζινπίνγκ στην αγορά μετοχών, το μάθημα του 2007 επιστρέφει εκδικητικά. Το Πεκίνο δεν εξάγει πλέον μόνο αποπληθωρισμό μέσω φθηνών βιομηχανικών προϊόντων· εξάγει νομισματική αστάθεια, επενδυτική αβεβαιότητα και γεωπολιτικό ρίσκο. Η Δύση έμαθε (με τον σκληρό τρόπο) ότι δεν μπορείς να έχεις τα οφέλη της κινεζικής ανάπτυξης χωρίς να είσαι εκτεθειμένος στους σπασμούς της.
