Ο νόμος που χαλιναγώγησε τα αμερικανικά συνδικάτα
23 Ιουνίου 1947
Η υπερψήφιση του νόμου Taft-Hartley από το αμερικανικό Κογκρέσο, το οποίο παρέκαμψε το βέτο του προέδρου Τρούμαν, αποτέλεσε το σημείο καμπής που άλλαξε για πάντα την ισορροπία δυνάμεων στην αμερικανική αγορά εργασίας. Μετά από ένα πρωτοφανές κύμα μαζικών απεργιών στη μεταπολεμική Αμερική, το μεγάλο κεφάλαιο αντεπιτέθηκε. Ο νόμος περιόρισε δραστικά τη δύναμη των συνδικάτων, απαγόρευσε τις απεργίες συμπαράστασης, κατήργησε το “closed shop” (όπου η πρόσληψη προϋπέθετε συμμετοχή στο σωματείο) και άνοιξε τον δρόμο για τους νόμους “right-to-work” στις συντηρητικές πολιτείες.
σχετικά άρθρα
Αυτή η νομοθετική παρέμβαση ήταν η αρχή μιας δομικής αναδιανομής του πλούτου υπέρ των μετόχων. Χτυπώντας την ικανότητα για συλλογικές διαπραγματεύσεις, ο νόμος διασφάλισε ότι η εκρηκτική αύξηση της παραγωγικότητας στις επόμενες δεκαετίες δεν θα μεταφραζόταν σε ισόποση αύξηση των πραγματικών μισθών. Το εργατικό κόστος συμπιέστηκε, τα περιθώρια κέρδους των εταιρειών διευρύνθηκαν και τα θεμέλια της ακραίας εισοδηματικής ανισότητας, πουχαρακτηρίζει σήμερα τις ΗΠΑ, μπήκαν ακριβώς εκείνη την ημέρα.
Σήμερα, καθώς παρατηρούμε μια δειλή αναβίωση του συνδικαλισμού σε κολοσσούς όπως ηAmazon και η Starbucks, ο νόμος Taft-Hartley παραμένει το αόρατο, ασφυκτικό πλαίσιο γύρω από τους εργαζόμενους. Σε μια συγκυρία όπου ο πληθωρισμός εξανεμίζει την αγοραστική δύναμη και οι εταιρικές αγορές ιδίων μετοχών σπάνε ρεκόρ, η μελέτη του 1947 εξηγεί απόλυτα το πώς η πολιτική οικονομία μπορεί να εργαλειοποιήσει τον νόμο για να εδραιώσει την πλήρη ηγεμονία του κεφαλαίου έναντι της εργασίας σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.
