Η Enron αρχίζει να καταρρέει στη Wall Street
22 Οκτωβρίου 2001
Στις 22 Οκτωβρίου 2001, η αμερικανική ενεργειακή εταιρεία Enron ανακοίνωσε ότι η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ (SEC) είχε ζητήσει πληροφορίες σχετικά με συναλλαγές της εταιρείας με συνδεδεμένες επιχειρήσεις. Η ανακοίνωση προκάλεσε νέα βουτιά της μετοχής της στη Wall Street και αποτέλεσε ένα από τα καθοριστικά επεισόδια στην πορεία προς τη μεγαλύτερη, μέχρι τότε, εταιρική χρεοκοπία στην αμερικανική ιστορία.
σχετικά άρθρα
Η Enron, με έδρα το Χιούστον του Τέξας, είχε εξελιχθεί σε έναν από τους ισχυρότερους ομίλους εμπορίας ενέργειας στον κόσμο. Μέσα σε λίγα χρόνια είχε μεταμορφωθεί από μια παραδοσιακή επιχείρηση φυσικού αερίου σε πολυεθνικό όμιλο, με δραστηριότητες στην ηλεκτρική ενέργεια, στα χρηματοοικονομικά παράγωγα, στις τηλεπικοινωνίες και στις διεθνείς ενεργειακές αγορές.
Το επιχειρηματικό της μοντέλο είχε παρουσιαστεί ως υπόδειγμα καινοτομίας και χρηματοοικονομικής ευελιξίας. Ωστόσο, πίσω από τη φαινομενικά αδιάκοπη ανάπτυξη κρύβονταν πολύπλοκες λογιστικές πρακτικές, υψηλές υποχρεώσεις και συναλλαγές των οποίων ο πραγματικός οικονομικός χαρακτήρας δεν ήταν επαρκώς σαφής στους επενδυτές.
Η κρίση είχε αρχίσει να γίνεται ορατή πριν από τις 22 Οκτωβρίου. Στις 16 Οκτωβρίου 2001, η εταιρεία ανακοίνωσε μεγάλες ζημίες για το τρίτο τρίμηνο και μείωση των ιδίων κεφαλαίων της κατά περίπου 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Λίγες ημέρες αργότερα, το ενδιαφέρον των εποπτικών αρχών επικεντρώθηκε στις συναλλαγές με εταιρικά σχήματα που συνδέονταν με τον οικονομικό διευθυντή Andrew Fastow.
Στις 22 Οκτωβρίου, η Enron αποκάλυψε ότι η SEC είχε ζητήσει πληροφορίες σχετικά με αυτές τις συναλλαγές. Το αίτημα ήταν ακόμη στο στάδιο της προκαταρκτικής διερεύνησης, αλλά η επίδρασή του στους επενδυτές υπήρξε άμεση.
Η μετοχή της εταιρείας υποχώρησε περισσότερο από 20% μέσα στην ίδια ημέρα, καθώς η αγορά άρχισε να αμφισβητεί όχι μόνο τα κέρδη αλλά και την αξιοπιστία των οικονομικών καταστάσεων.
Η διοίκηση, υπό τον Kenneth Lay, επιχείρησε να καθησυχάσει τους επενδυτές, υποστηρίζοντας ότι η εταιρεία συνεργαζόταν με τις αρχές και ότι οι συναλλαγές είχαν εξεταστεί από τους αρμόδιους ελεγκτές.
Ωστόσο, η εμπιστοσύνη είχε ήδη αρχίσει να διαλύεται.
Ακολούθησαν διαδοχικές αποκαλύψεις για εταιρείες ειδικού σκοπού, απόκρυψη χρεών, παραπλανητικές λογιστικές εγγραφές και σοβαρές αδυναμίες εταιρικής διακυβέρνησης.
Στις 2 Δεκεμβρίου 2001, η Enron υπέβαλε αίτηση προστασίας από τους πιστωτές της, σύμφωνα με το Chapter 11 της αμερικανικής νομοθεσίας περί πτωχεύσεων.
Η κατάρρευση προκάλεσε τεράστιες ζημίες στους μετόχους, στους εργαζομένους και στους επενδυτές που είχαν εμπιστευθεί την εταιρεία. Παράλληλα, συνέβαλε στην κρίση αξιοπιστίας της ελεγκτικής εταιρείας Arthur Andersen και στην υιοθέτηση αυστηρότερων κανόνων εταιρικής λογοδοσίας, με σημαντικότερο τον νόμο Sarbanes–Oxley του 2002.
Η 22α Οκτωβρίου 2001 αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο η απώλεια εμπιστοσύνης μπορεί να καταστρέψει την αξία μιας εταιρείας πολύ γρηγορότερα από την ίδια την εμφάνιση των ζημιών.
Η ιστορία της Enron παραμένει διαχρονικό μάθημα για τη σημασία της διαφάνειας, της ανεξάρτητης εποπτείας και της αξιοπιστίας των οικονομικών αποτελεσμάτων.
