H πορεία στην Ουάσιγκτον και τα θαμμένα οικονομικά αιτήματα
28 Αυγούστου 1963
Στις 28 Αυγούστου 1963, πάνω από 250.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν γύρω από το Μνημείο Λίνκολν για τη μνημειώδη Πορεία στην Ουάσιγκτον. Η ιστορία –και το αμερικανικό κατεστημένο– έχει εσκεμμένα αποστειρώσει αυτή την ημέρα, περιορίζοντάς την στην εμβληματική ομιλία “Έχω ένα όνειρο” του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και στον αγώνα ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις. Όμως, ο επίσημος τίτλος ήταν “Πορεία στην Ουάσιγκτον για Εργασία και Ελευθερία” (March on Washington for Jobs and Freedom). Ο πυρήνας των διεκδικήσεων ήταν βαθιά και ριζοσπαστικά μακροοικονομικός: οι διοργανωτές απαιτούσαν ένα τεράστιο ομοσπονδιακό πρόγραμμα δημιουργίας θέσεων εργασίας, την άμεση και γενναία αύξηση του κατώτατου μισθού και το τέλος της δομικής φτώχειας. Η αντίδραση του αμερικανικού καπιταλισμού υπήρξε κυνικά αριστοτεχνική.
σχετικά άρθρα
Η πολιτική ελίτ ήταν πρόθυμη, υπό την πίεση, να καταργήσει τους νόμους του ρατσιστικού διαχωρισμού (Jim Crow), καθώς αυτοί έτσι κι αλλιώς περιόριζαν την ομαλή επέκταση της αγοράς εργασίας και της κατανάλωσης. Ωστόσο, τα οικονομικά αιτήματα της πορείας συντρίφτηκαν και θάφτηκαν. Για τα εταιρικά μονοπώλια, η ύπαρξη μιας μόνιμης υποτακτικής τάξης εξαθλιωμένων –ανεξαρτήτως χρώματος– ήταν απολύτως απαραίτητη για τη διαρκή συμπίεση του εργατικού κόστους. Η 28η Αυγούστου 1963 μας διδάσκει ότι το πολιτικό σύστημα είναι διατεθειμένο να παραχωρήσει ατομικά δικαιώματα, αρκεί αυτά να μην αγγίζουν τον πυρήνα της ταξικής κατανομής του πλούτου και να μην απειλούν την άντληση υπεραξίας από το διεθνές κεφάλαιο.
