H ανεξαρτησία της Ινδίας και η αποικιοκρατική οικονομική λεηλασία
15 Αυγούστου 1947
Στις 15 Αυγούστου 1947, η Ινδία απέκτησε επισήμως την ανεξαρτησία της, απαλλαγμένη πλέον από τον βρετανικό αποικιοκρατικό ζυγό, ο οποίος ολοκληρώθηκε με τον αιματηρό διαμελισμό της υποηπείρου. Πέρα από τα εθνικά και θρησκευτικά πάθη, η αποχώρηση των Βρετανών σήμανε το τέλος ενός από τα πιο κυνικά, δομημένα μακροοικονομικά μοντέλα αφαίμαξης πλούτου στην ανθρώπινη ιστορία.
σχετικά άρθρα
Όταν η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών άρχισε να ελέγχει τη χώρα τον 18ο αιώνα, η Ινδία κατείχε σχεδόν το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 1947, το ποσοστό αυτό είχε κατακρημνιστεί σε λιγότερο από 4%, καταδεικνύοντας το τρομακτικό μέγεθος της μεταφοράς κεφαλαίου από τον Παγκόσμιο Νότο προς τη βιομηχανική μητρόπολη. Αυτό το οικονομικό μοντέλο βασίστηκε στη συστηματική καταστροφή της εγχώριας ινδικής βιοτεχνίας (όπως η παγκοσμίου φήμης κλωστοϋφαντουργία), μετατρέποντας μια εξαιρετικά παραγωγική οικονομία σε μια απλή αγορά υποχρεωτικής κατανάλωσης ακριβών βρετανικών προϊόντων και προμηθευτή φθηνών πρώτων υλών. Ήταν η κλασική, βίαιη εφαρμογή του μερκαντιλισμού, η οποία χρηματοδότησε τη βρετανική Βιομηχανική Επανάσταση μέσα από τη βίαιη συμπίεση του ινδικού εργατικού κόστους.
Σήμερα, καθώς η Ινδία αναδύεται ως η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, επιχειρώντας να επανασχεδιάσει τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες τεχνολογίας εις βάρος της Κίνας, η 15η Αυγούστου 1947 αποτελεί τη σημειολογική αφετηρία της ανάκαμψης. Αποδεικνύει ότι όταν ο εθνικός πλούτος δεν επενδύεται σε εγχώριες υποδομές αλλά υφαρπάζεται προς εξυπηρέτηση ξένων μονοπωλίων, το αποτέλεσμα είναι ο αιώνας της απόλυτης δομικής φτώχειας.
