Η Ευρωζώνη βγαίνει από την ύφεση μέσω της λιτότητας
14 Αυγούστου 2013
Στις 14 Αυγούστου 2013, η Eurostat δημοσίευσε τα κρίσιμα μακροοικονομικά στοιχεία που επιβεβαίωσαν ότι η ευρωζώνη είχε εξέλθει επισήμως από την ύφεση, έπειτα από 18 εξοντωτικούς, συνεχόμενους μήνες συρρίκνωσης – τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση στην ιστορία του κοινού νομίσματος. Η είδηση χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από τις αγορές και τις Βρυξέλλες, ως η απόλυτη δικαίωση των πολιτικών αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας.
σχετικά άρθρα
Η πραγματικότητα, όμως, πίσω από τους πανηγυρισμούς των τεχνοκρατών ήταν βαθύτατα σκοτεινή. Αυτή η στατιστική «ανάκαμψη» βασίστηκε εξ ολοκλήρου στην επιβολή πρωτοφανούς λιτότητας στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Το σύστημα δεν διορθώθηκε μέσω παραγωγικών επενδύσεων, αλλά μέσω της βίαιης «εσωτερικής υποτίμησης». Χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Ιταλία αναγκάστηκαν να διαλύσουν τον κοινωνικό ιστό, να συμπιέσουν βάρβαρα τους μισθούς (καταρρακώνοντας το εργατικό κόστος) και να εκποιήσουν δημόσιες υποδομές, προκειμένου να διασωθεί ο σκληρός πυρήνας των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα διασώθηκε, αλλά η παραγόμενη ζημιά στη συνολική ζήτηση ήταν μόνιμη. Σήμερα, η ευρωζώνη συνεχίζει να υπολείπεται δραματικά σε ρυθμούς ανάπτυξης έναντι των ΗΠΑ, βιώνοντας τις συνέπειες εκείνων των αποφάσεων. Η 14η Αυγούστου 2013 μάς διδάσκει ότι η νομισματική ένωση λειτουργεί ως μηχανισμός αναδιανομής του πλούτου: όταν οι κρίσεις χτυπούν ασύμμετρα, το βάρος της εξυγίανσης των ισολογισμών του Βορρά μετακυλίεται πάντα στην πραγματική ανεργία και τη φτωχοποίηση του Νότου.
