Tο μπλακάουτ στις ΗΠΑ και οι ιδιωτικές ενεργειακές υποδομές
14 Αυγούστου 2003
Το απόγευμα της 14ης Αυγούστου 2003, ένα φαινομενικά ασήμαντο σφάλμα στο δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρισμού του Οχάιο εξελίχθηκε σαν χιονοστιβάδα στο μεγαλύτερο μπλακάουτ στην ιστορία της Βόρειας Αμερικής. Περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι στις βορειοανατολικές ΗΠΑ και τον Καναδά βυθίστηκαν στο σκοτάδι, ακινητοποιώντας ολόκληρη την επιχειρηματική και βιομηχανική καρδιά της Νέας Υόρκης. Η μακροοικονομική ζημιά υπολογίστηκε σε περίπου 6 δισεκατομμύρια δολάρια, αποκαλύπτοντας με τον πιο ωμό τρόπο τη θανάσιμη ευπάθεια των ιδιωτικοποιημένων ενεργειακών υποδομών.
σχετικά άρθρα
Το μπλακάουτ δεν ήταν «ατύχημα», αλλά το άμεσο, αναπόφευκτο αποτέλεσμα της άγριας απορρύθμισης (deregulation) του ενεργειακού τομέα τη δεκαετία του ’90. Οι ιδιωτικές εταιρείες παροχής ενέργειας, λειτουργώντας με μοναδικό γνώμονα τη μεγιστοποίηση της βραχυπρόθεσμης απόδοσης για το κεφάλαιο, είχαν σταματήσει εντελώς να επενδύουν στη συντήρηση και τον εκσυγχρονισμό του ηλεκτρικού δικτύου. Αντί να αναβαθμίζουν τις γραμμές μεταφοράς, διένειμαν τα κέρδη σε παχυλά μερίσματα και μπόνους στελεχών.
Αυτό το γεγονός αποτελεί διαχρονικό μάθημα απέναντι στην ψευδαίσθηση της πλήρους ιδιωτικοποίησης των φυσικών μονοπωλίων. Όταν το κράτος αποχωρεί από την εποπτεία των κρίσιμων εφοδιαστικών αλυσίδων ηλεκτρισμού, η μείωση του λειτουργικού κόστους γίνεται ο μόνος νόμος, μεταφέροντας τον τεράστιο συστημικό κίνδυνο στην πραγματική οικονομία. Σήμερα, εν μέσω της ενεργειακής κρίσης και των αυξημένων απαιτήσεων, το μπλακάουτ του 2003 δείχνει ότι η φθηνή ενέργεια είναι απλώς μια επικίνδυνη λογιστική απάτη όταν εγκαταλείπονται οι υποδομές.
