Η πολιτική σκηνή εισέρχεται σε νέα φάση έντασης, με τους τρεις βασικούς πόλους εξουσίας να διαγκωνίζονται για την κυριαρχία στο κέντρο και την αντιπολίτευση. Ποιος θα είναι δηλαδή στις ερχόμενες εκλογές πρώτος και νικητής και ποιος ανάμεσα στους κυρίους Ανδρουλάκη και Τσίπρα δεύτερος σε ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης.
σχετικά άρθρα
Όλες οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο πρωθυπουργός σκέφτεται όλα τα σενάρια σε ό,τι αφορά τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών και στο τραπέζι έχει πέσει ήδη η 11η Οκτωβρίου. Δηλαδή περίπου έναν μήνα μετά τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης όπου ο πρωθυπουργός αναμένεται να ανακοινώσει σειρά ευνοϊκών μέτρων με σίγουρο τον 13ο μισθό στους δημοσίους υπαλλήλους.
Στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να διαμορφώσει αφήγημα σταθερότητας, την ώρα που τα βλέμματα στρέφονται τόσο προς το ΠΑΣΟΚ όσο και προς τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται σε ιδιαίτερα χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά.
Σύμφωνα με κυβερνητικά στελέχη, ο πρωθυπουργός επιμένει ότι η χώρα χρειάζεται «καθαρό ορίζοντα και σοβαρότητα», αφήνοντας αιχμές για την αντιπολίτευση, την οποία κατηγορεί για έλλειψη σαφούς προγραμματικού λόγου. Ο ίδιος φέρεται να εκτιμά πως τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας, όσο και το ΠΑΣΟΚ κινούνται περισσότερο με όρους τακτικισμού παρά στρατηγικής, κάτι που –κατά την κυβερνητική ανάγνωση– δημιουργεί ευκαιρίες για τη Νέα Δημοκρατία να διατηρήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Το μεγάλο πακέτο μέτρων είναι ίσως η ευκαιρία για την κυβέρνηση να ανακάμψει βγαίνοντας από το τούνελ της σκανδαλογίας και το σπιράλ των συνεπειών που δημιουργεί στην ακρίβεια ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή.
Η «επιστροφή» Τσίπρα και οι ισορροπίες Ανδρουλάκη
Ειδικά για τον Αλέξη Τσίπρα, στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν ότι επιχειρεί μια «επιστροφή με όρους παρελθόντος», χωρίς όμως να έχει πείσει ότι διαθέτει νέο αφήγημα. Κυβερνητικά στελέχη εκτιμούν πως παράλληλα ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει εγκλωβισμένος σε εσωτερικές αντιφάσεις, ενώ δεν υφίσταται καμία ηγετική φυσιογνωμία που να μπορεί να ανακτήσει την πολιτική δυναμική που είχε πριν από τα χρόνια διακυβέρνησης. Ως εκ τούτου, το Μέγαρο Μαξίμου εκτιμά ότι δεν κινδυνεύει από τον Αλέξη Τσίπρα, ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ, πολύ περισσότερο καθώς πιστεύει ότι στις ερχόμενες εκλογές, όποτε αυτές και αν γίνουν, δεύτερος θα είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης και όχι ο Αλέξη Τσίπρας.
Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε αντιπολιτευτικό λόγο και διακριτή πολιτική ταυτότητα. Ωστόσο, από την κυβέρνηση εκτιμούν ότι το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη δυσκολεύεται να ξεφύγει από τη «σκιά» των υπολοίπων κομμάτων της Κεντροαριστεράς ειδικότερα όταν καλείται να πάρει σαφή θέση σε κρίσιμα ζητήματα. Αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας είναι πολλές φορές να ρέπει προς τον λαϊκισμό μη έχοντας διακριτή ταυτότητα ακόμη και από την Πλεύση Ελευθερίας.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης ανεβάζει τους τόνους απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, κατηγορώντας τον ότι επιχειρεί να επαναφέρει διχαστικά διλήμματα. Σε δημόσιες παρεμβάσεις του, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τονίζει ότι «η χώρα δεν χρειάζεται επιστροφή σε παλιές συνταγές», υπονοώντας ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει προχωρήσει σε ουσιαστική αυτοκριτική. Παράλληλα, επιδιώκει να παρουσιάσει το ΠΑΣΟΚ ως τη μόνη αξιόπιστη εναλλακτική απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, απορρίπτοντας τα σενάρια σύγκλισης με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η κοινωνική πίεση και η «σφήνα» Καρυστιανού
Στο παρασκήνιο, οι σχέσεις μεταξύ των τριών πολιτικών αρχηγών χαρακτηρίζονται από έντονη καχυποψία και ανταγωνισμό. Οι πολιτικές κινήσεις κάθε πλευράς αξιολογούνται με γνώμονα όχι μόνο το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και τη διαμόρφωση συσχετισμών για την «επόμενη μέρα». Το κέντρο του πολιτικού φάσματος αποτελεί το βασικό πεδίο «μάχης», με όλους να διεκδικούν την ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία λειτουργεί ως «σφήνα» στο παραδοσιακό τρίγωνο Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Η δραστηριότητά της φαίνεται να επηρεάζει τον δημόσιο διάλογο και να δημιουργεί νέα δεδομένα, ιδίως σε ζητήματα που άπτονται της διαφάνειας και της λογοδοσίας.
Αναλυτές σημειώνουν ότι η ανάδειξη τέτοιων προσώπων αντανακλά μια ευρύτερη κοινωνική τάση: την αναζήτηση νέων εκφράσεων και την αποστασιοποίηση από τα παραδοσιακά κομματικά σχήματα. Αυτό, με τη σειρά του, εντείνει την πίεση προς τους πολιτικούς αρχηγούς να επαναπροσδιορίσουν τη στρατηγική τους. Το επόμενο διάστημα αναμένεται κρίσιμο, καθώς η «μάχη του κέντρου» παραμένει το μεγάλο ζητούμενο για την πολιτική επιβίωση και επικράτηση.
