Στο σημερινό μας «Αλφαβητάρι», αποδομούμε το πώς η περιβόητη γαλάζια ανταρσία μετατράπηκε σε μια άσκηση ομαδικής ψυχοθεραπείας. Ο πρωθυπουργός χρησιμοποίησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και τη σιγουριά των ψηφοδελτίων, μετατρέποντας τους «λύκους» σε «αρνάκια» που προτιμούν την ασφάλεια του μαντριού από την αβεβαιότητα της σύγκρουσης.
σχετικά άρθρα
Το Αλφαβητάρι:
Ανάσα εκτόνωσης και όχι εσωκομματικό «Κούγκι» αποδείχθηκε τελικά η πολυαναμενόμενη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, καθώς οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας επέλεξαν τον δρόμο της αυτοσυντήρησης, αφήνοντας τις ηρωικές εξόδους και τις δημόσιες συγκρούσεις για άλλη, καταλληλότερη συγκυρία.
Βάλσαμο στις πληγωμένες ψυχές των βουλευτών της επαρχίας αποτέλεσε η ρητή δέσμευση του Κυριάκου Μητσοτάκη πως όλοι οι εν ενεργεία θα βρίσκονται ξανά στα ψηφοδέλτια, αφαιρώντας έτσι από το τραπέζι το ισχυρότερο όπλο πειθαρχίας που διαθέτει το Μέγαρο Μαξίμου.
Γαλάζιο «μαντρί» επιβεβαίωσε την ανθεκτικότητά του, με το πανίσχυρο ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης να αποδεικνύεται πολύ πιο δυνατό από τις ιδεολογικές ενστάσεις για το επιτελικό κράτος, καθώς κανένας δεν θέλει να βρεθεί εκτός του τρένου που οδηγεί στην εξουσία.
Διαδικασία εκτόνωσης και ομαδικής ψυχοθεραπείας χαρακτήρισαν πολλοί τη συνεδρίαση, όπου η οργή για τον παραγκωνισμό από τους εξωκοινοβουλευτικούς τεχνοκράτες υποχώρησε μπροστά στην ανάγκη για προεκλογική συσπείρωση και την προσωπική επανεκλογή του κάθε στελέχους στις επερχόμενες, κρίσιμες κάλπες.
Εγγύηση των υποψηφιοτήτων ήταν η κίνηση-ματ που έσβησε τη φωτιά της ανταρσίας, αφού όταν η θέση σου είναι εξασφαλισμένη, το κίνητρο για «επαναστάσεις» περιορίζεται δραστικά και η πειθαρχία της εξουσίας επιστρέφει ως η μοναδική ρεαλιστική επιλογή για τους βουλευτές.
Ζύγισαν την πραγματικότητα οι «γαλάζιοι» και αντιλήφθηκαν πως η έλλειψη βιώσιμης εναλλακτικής πολιτικής στέγης καθιστά τη Νέα Δημοκρατία το μοναδικό ασφαλές καταφύγιο, επιβεβαιώνοντας τη ρήση του Ευάγγελου Αβέρωφ πως όποιον φεύγει από το μαντρί, αργά ή γρήγορα τον τρώει ο λύκος.
Η εικόνα του πολιτικού σκηνικού, με το σταθερό προβάδισμα της παράταξης και την αντιπολίτευση σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης, λειτούργησε ως η απόλυτη συγκολλητική ουσία, υπενθυμίζοντας σε όλους πως η ενότητα είναι ο μόνος δρόμος για τη διατήρηση των προνομίων της εξουσίας.
Θεώρησαν φρόνιμο να «ιδρώσουν τη φανέλα» αντί να τινάξουν τη συνοχή στον αέρα, αντιλαμβανόμενοι πως αν η κυβερνητική βάρκα βουλιάξει, θα παρασύρει μαζί της όλους όσοι βρίσκονται πάνω, ανεξάρτητα από το αν διαφωνούν με το μοντέλο λειτουργίας του στενού πρωθυπουργικού επιτελείου.
Ισχυρότατο χαρτί στα χέρια του Μητσοτάκη παραμένει η απουσία αντιπάλου, καθώς οι βουλευτές γνωρίζουν καλά πως δεν υπάρχει άλλος σχηματισμός που να μπορεί να τους προσφέρει την ασφάλεια του κόμματος εξουσίας, μετατρέποντας έτσι τους επίδοξους επαναστάτες σε πειθαρχημένους στρατιώτες της παράταξης.
Κυριαρχία του πρωθυπουργού επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά, όχι τόσο με πολιτικά επιχειρήματα, αλλά με την κυνική υπενθύμιση της πραγματικότητας, η οποία προσφέρει στους βουλευτές ασφάλεια μέσω των υποψηφιοτήτων και σκοπό μέσω του εκλογικού ορίζοντα που φαίνεται πλέον καθαρά στον κοντινό πολιτικό ορίζοντα.
Λογική της αυτοσυντήρησης επικράτησε της ανταρσίας, με τις φωνές διαμαρτυρίας να υποχωρούν μπροστά στον φόβο των πρόωρων εκλογών, καθώς κανένας δεν επιθυμεί να χρεωθεί την εσωστρέφεια σε μια περίοδο που η παράταξη οφείλει να εμφανίζεται συμπαγής απέναντι στους εξωτερικούς της εχθρούς.
Μοντέλο διακυβέρνησης μπορεί να δέχεται εσωτερικά βέλη, όμως η ανάγκη για επανεκλογή λειτούργησε ως βάλσαμο, κάνοντας τους βουλευτές να προτιμήσουν τη σιγουριά του Μαξίμου από το ρίσκο μιας αβέβαιης σύγκρουσης που θα μπορούσε να τους αφήσει οριστικά εκτός των επόμενων γαλάζιων ψηφοδελτίων.
Νίκη της πραγματικότητας επί των ηρωικών λόγων καταγράφηκε στην αίθουσα, με τον Μητσοτάκη να προσφέρει το «συγχωροχάρτι» των υποψηφιοτήτων και να εξασφαλίζει την απόλυτη πειθαρχία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, η οποία επέστρεψε στη γραμμή της χωρίς περαιτέρω παραφωνίες ή επικίνδυνες εσωκομματικές αμφισβητήσεις.
Ξεκάθαρο μήνυμα εστάλη προς κάθε κατεύθυνση: η ΝΔ παραμένει το μόνο τρένο που οδηγεί στην εξουσία, και όσοι επιθυμούν να παραμείνουν επιβάτες, οφείλουν να ακολουθούν τις οδηγίες του μηχανοδηγού, αποφεύγοντας κάθε κίνηση που θα μπορούσε να προκαλέσει εκτροχιασμό σε αυτή την κρίσιμη στροφή.
Ορίζοντας των εκλογών λειτούργησε ως το απόλυτο εργαλείο πειθαρχίας, με την προτροπή για σκληρή δουλειά να υπενθυμίζει σε όλους πως η προσωπική τους τύχη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επιτυχία της κυβέρνησης, εξαφανίζοντας έτσι κάθε διάθεση για εσωτερική κριτική ή αμφισβήτηση των κεντρικών επιλογών.
Πολλοί προεξοφλούσαν ένα εσωκομματικό «ροντέο» που θα συγκλόνιζε τα θεμέλια της παράταξης, όμως τελικά η συνεδρίαση εξελίχθηκε σε μια ελεγχόμενη άσκηση εκτόνωσης, με τους διαφωνούντες να περιορίζονται σε χαμηλούς τόνους και να αποδέχονται σιωπηλά την κυριαρχία του πρωθυπουργικού συστήματος εξουσίας.
Ρήση του Ευάγγελου Αβέρωφ για το μαντρί και τον λύκο ακούστηκε ξανά στους διαδρόμους, υπενθυμίζοντας με τον πιο γλαφυρό τρόπο πως η πολιτική μοναξιά είναι ο χειρότερος εχθρός για έναν εκλεγμένο βουλευτή, ειδικά όταν η κυβερνητική εξουσία προσφέρει ακόμη ισχυρά ερείσματα και προνόμια.
Συγκολλητική ουσία αποδείχθηκε η συνειδητοποίηση πως δεν υπάρχει άλλη βιώσιμη πολιτική στέγη, αναγκάζοντας τους «αντάρτες» να επιστρέψουν στη σιγουριά του κόμματος εξουσίας, προτιμώντας την ασφαλή παραμονή στο μαντρί από το ρίσκο μιας αβέβαιης σύγκρουσης που θα τους οδηγούσε στην πολιτική λήθη.
Τρένο του Μαξίμου παραμένει η μόνη επιλογή για τους φιλόδοξους, με τον Μητσοτάκη να επιβεβαιώνει την κυριαρχία του προσφέροντας ασφάλεια και σκοπό, μετατρέποντας την οργή σε ευθυγράμμιση και την αμφισβήτηση σε πειθαρχία, καθώς το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ανίκητο.
Υποχώρησε η εσωτερική κριτική μπροστά στην ανάγκη για προεκλογικό έργο, με τους βουλευτές να αντιλαμβάνονται πως η εσωστρέφεια είναι ο πιο σύντομος δρόμος για την ήττα, επιλέγοντας έτσι να συσπειρωθούν γύρω από την ηγεσία για να εξασφαλίσουν τη δική τους πολιτική επιβίωση στο μέλλον.
Φόβος της κάλπης και του ενδεχόμενου αποκλεισμού από τα ψηφοδέλτια έσβησε τη φωτιά της ανταρσίας, επαναφέροντας τη λογική της αυτοσυντήρησης και τη σιγουριά της πειθαρχίας, καθώς η προοπτική της απώλειας της έδρας λειτούργησε ως το πιο αποτελεσματικό φάρμακο κατά της εσωκομματικής γκρίνιας.
Χαμόγελα ικανοποίησης στο Μαξίμου για το πώς εξελίχθηκε η διαδικασία, αφού η ανταρσία έμεινε τελικά στα λόγια και η Κοινοβουλευτική Ομάδα επέστρεψε στη γραμμή της, επιλέγοντας τη σιγουριά της εξουσίας και την προστασία του αρχηγού από την περιπέτεια μιας αβέβαιης εσωκομματικής σύγκρουσης.
Ψυχική ανάταση προσέφερε η διαβεβαίωση για τις υποψηφιοτήτες, λειτουργώντας ως βάλσαμο για τους παραγκωνισμένους της επαρχίας, οι οποίοι είδαν τον κίνδυνο του «κοψίματος» να απομακρύνεται οριστικά, επιτρέποντάς τους να επικεντρωθούν πλέον αποκλειστικά στον αγώνα για την προσωπική τους επανεκλογή και την κυβερνητική νίκη.
Ωμή πραγματικότητα επικράτησε τελικά: ο Μητσοτάκης νίκησε όχι με επιχειρήματα, αλλά προσφέροντας ασφάλεια και υπενθυμίζοντας την κυριαρχία του, μετατρέποντας τους «λύκους» σε πειθαρχημένα «αρνάκια» που γνωρίζουν καλά πως η παραμονή στην εξουσία απαιτεί ενότητα, πειθαρχία και απόλυτη υπακοή στις εντολές του αρχηγού.
