Ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στην κρίση; – Πόσοι δεν θα ψηφίσουν Τσίπρα και Καρυστιανού;
OPINION POLL: Οι πολίτες ζητούν σταθερότητα και όχι νέα πειράματα – Το υψηλό «όχι» σε Τσίπρα και Καρυστιανού και το δίλημμα της επόμενης κάλπης
Σε μια περίοδο όπου η διεθνής αστάθεια επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο, με πολέμους, γεωπολιτικές συγκρούσεις και αβεβαιότητα στην οικονομία, οι πολίτες φαίνεται να αξιολογούν το πολιτικό σκηνικό με διαφορετικά κριτήρια από εκείνα που κυριάρχησαν τα προηγούμενα χρόνια. Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο ποιος διαμαρτύρεται πιο δυνατά ή ποιος εκφράζει καλύτερα την κοινωνική δυσαρέσκεια. Το κρίσιμο ερώτημα γίνεται όλο και περισσότερο ποιος μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα σε μια δύσκολη στιγμή.
σχετικά άρθρα
Οι τελευταίες δημοσκοπικές μετρήσεις και ιδιαίτερα η σημερινή της Opinion Poll αναδεικνύουν ένα εύρημα με ιδιαίτερη πολιτική σημασία: η πλειοψηφία των πολιτών δηλώνει ότι στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσει με γνώμονα τη σταθερότητα και όχι τη διαμαρτυρία. Το στοιχείο αυτό αποτυπώνει μια βαθύτερη τάση της κοινωνίας, η οποία φαίνεται να αντιμετωπίζει με επιφυλακτικότητα την περαιτέρω διάσπαση του πολιτικού σκηνικού και την εμφάνιση νέων κομμάτων.
Το πολιτικό ερώτημα της επόμενης ημέρας
Πίσω από τα ποσοστά κρύβεται ένα πολύ πιο ουσιαστικό ερώτημα: ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο σε μια εθνική κρίση;
Ποιος θα διαχειριστεί μια σοβαρή ελληνοτουρκική ένταση; Ποιος θα πάρει αποφάσεις σε μια νέα ενεργειακή αναταραχή; Ποιος θα εκπροσωπήσει τη χώρα σε ένα περιβάλλον συνεχών γεωπολιτικών ανακατατάξεων;
Είναι χαρακτηριστικό ότι το αίτημα της σταθερότητας ενισχύεται όσο αυξάνονται οι διεθνείς αβεβαιότητες. Για μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, η εμπειρία των τελευταίων ετών φαίνεται να ενισχύει την ανάγκη ύπαρξης μιας κυβέρνησης με σαφή πυξίδα, δυνατότητα λήψης αποφάσεων και διεθνή παρουσία.
Αυτό ακριβώς το κριτήριο φαίνεται να δυσκολεύει τα νέα πολιτικά εγχειρήματα που επιχειρούν να εμφανιστούν ως εναλλακτική λύση απέναντι στο υπάρχον πολιτικό σύστημα.
Το μεγάλο «όχι» στα νέα κόμματα
Παρά τη μεγάλη δημοσιότητα που συνοδεύει τα νέα πολιτικά εγχειρήματα, οι μετρήσεις καταγράφουν ισχυρές αντιστάσεις.
Στην περίπτωση ενός κόμματος υπό τον Αλέξη Τσίπρα, μόλις το 19,1% εμφανίζεται θετικά διατεθειμένο να το ψηφίσει, ενώ το 65,9% δηλώνει ότι δεν θα το επέλεγε.
Αρνητικά κρίνουν την παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στην εκδήλωση στο Θησείο σε ποσοστό 61,1%, ενώ το 66,2% δηλώνει πως δεν θα τον ψήφιζε.
Αντίστοιχα, για ένα πολιτικό σχήμα υπό τη Μαρία Καρυστιανού, τα θετικά ποσοστά κινούνται κοντά στο 21%, ωστόσο η μεγάλη εικόνα δείχνει ότι η κοινωνία παραμένει επιφυλακτική απέναντι στη μετάβαση από τον συμβολισμό και τη δημόσια παρέμβαση στην ενεργό πολιτική διακυβέρνηση.
Σειρά λοιπόν παίρνει το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Αρνητική και μάλλον αρνητική είναι η πρώτη εντύπωση σε ποσοστό 49,4%. Το 57,9% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ψηφίσει το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού.
Τα στοιχεία αυτά αποκαλύπτουν ότι, παρά την απήχηση που μπορεί να έχουν συγκεκριμένα πρόσωπα, η μετατροπή της δημοφιλίας σε πλειοψηφικό πολιτικό ρεύμα παραμένει εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.
Η διαμαρτυρία δεν αρκεί
Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν επίσης ένα ακόμη μήνυμα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ένα σημαντικό κομμάτι των πολιτών θεωρεί ότι η αντιπολίτευση δεν παρουσιάζει πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας και παραμένει εγκλωβισμένη σε μια λογική καταγγελίας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολίτες είναι ικανοποιημένοι από όλα όσα συμβαίνουν. Αντίθετα, η ακρίβεια, η καθημερινότητα και τα ζητήματα θεσμών συνεχίζουν να προκαλούν έντονο προβληματισμό.
Ωστόσο, άλλο η δυσαρέσκεια και άλλο η ανάθεση της ευθύνης διακυβέρνησης.
Η απόσταση ανάμεσα στα δύο αποτυπώνεται ακριβώς στα ποσοστά των νέων κομμάτων. Πολλοί πολίτες μπορεί να εκφράζουν συμπάθεια ή κατανόηση για πρόσωπα που αμφισβητούν το πολιτικό σύστημα, αλλά διστάζουν να τα εμπιστευτούν για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Από το «να φύγουν» στο «ποιος έρχεται»
Για χρόνια, το κυρίαρχο πολιτικό σύνθημα στην Ελλάδα ήταν το «να φύγουν οι προηγούμενοι». Σήμερα όμως φαίνεται να επανέρχεται ένα διαφορετικό ερώτημα: αν φύγουν οι σημερινοί, ποιος αναλαμβάνει;
Και κυρίως με ποιο πρόγραμμα, με ποια στελέχη, με ποια κυβερνητική εμπειρία και με ποια στρατηγική για τη χώρα;
Είναι ένα ερώτημα που αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία όσο το πολιτικό σκηνικό γεμίζει από νέους σχηματισμούς, προσωπικά εγχειρήματα και κινήσεις διαμαρτυρίας.
Το δίλημμα που διαμορφώνεται σταδιακά δεν είναι μόνο ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Είναι ανάμεσα στη σταθερότητα και τον κατακερματισμό. Ανάμεσα στη διακυβέρνηση και τη διαμαρτυρία. Ανάμεσα στο ποιος καταγγέλλει και στο ποιος μπορεί τελικά να σηκώσει το τηλέφωνο όταν η χώρα βρεθεί μπροστά σε μια πραγματική κρίση.
Βασίζεται σε πρόσφατα δημοσκοπικά ευρήματα που καταγράφουν προτεραιότητα της πολιτικής σταθερότητας έναντι της ψήφου διαμαρτυρίας, καθώς και υψηλά ποσοστά άρνησης απέναντι σε νέα κόμματα υπό τον Αλέξη Τσίπρα και τη Μαρία Καρυστιανού.
