Η ρωγμή στο τείχος της σιωπής: Γιατί το ισραηλινό λόμπι στην Ουάσιγκτον βρίσκεται σε κατάσταση πανικού

Ο πανικός είναι πλέον χειροπιαστός. Αυτό που κάποτε θεωρούνταν ο αδιαπέραστος «σιδερένιος θόλος» της ισραηλινής επιρροής στην αμερικανική πολιτική σκηνή, εμφανίζει πλέον βαθιές ρωγμές. Η δυνατότητα των Ισραηλινών να διατηρούν μια ασφυκτική λαβή σε διακομματικό επίπεδο πάνω στην αμερικανική συνείδηση και την κοινή γνώμη —ιδιαίτερα στην Ουάσιγκτον— υπήρξε κεντρική για την ύπαρξη του κράτους τους. Όμως, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται, «η γάτα βγήκε από το σάκο» και δεν πρόκειται να ξαναμπεί.

σχετικά άρθρα

Brexit: Η ανατομία μιας προδιαγεγραμμένης αποτυχίας ή ένα μάθημα για το μέλλον;

Ο αόρατος πόλεμος των αγορών: Πώς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κρατούν όμηρο την αμερικανική οικονομία

Πώς ο πόλεμος στο Ιράν έκοψε τα έσοδα μιας από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου – Μηδενικές οι εξαγωγές φυσικού αερίου του Κατάρ

Το ισραηλινό λόμπι βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους πανικού. Αυτό δεν αποτελεί απλώς μια παρατήρηση των διαφωνούντων, αλλά ένα ενθαρρυντικό σημάδι για όσους τολμούν να αμφισβητήσουν την αιμοδοσία μιας ξένης χώρας εις βάρος των Αμερικανών πολιτών. Ο Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Glenn Greenwald, σε μια αποκαλυπτική ανάλυση, εξηγεί γιατί αυτή η αντίδραση είναι τόσο ακραία σήμερα: δεν πρόκειται για λάθος υπολογισμό, αλλά για μια κίνηση ανάγκης.

Η «νέα θρησκεία» και το τέλος της σιωπής

Για τις γενιές που μεγάλωσαν από την ίδρυση του Ισραήλ το 1948, ο Σιωνισμός αντιμετωπιζόταν σχεδόν ως θρησκεία. Κανείς δεν μπορούσε να τον αμφισβητήσει. Η χειρότερη κατηγορία που μπορούσε να αντιμετωπίσει κάποιος στη δημόσια ζωή ήταν αυτή του αντισημιτισμού. Ήταν μια κατηγορία ικανή να καταστρέψει καριέρες σε μια στιγμή.

Είναι μια πραγματικότητα που πολλοί φοβούνται να αρθρώσουν: η τεράστια ισχύς που συγκεντρώνεται σε κέντρα αποφάσεων όπως οι τράπεζες, το Χόλιγουντ, τα Μέσα Ενημέρωσης και η πολιτική. Αυτή η ισχύς διοχετευόταν στην κατηγορία του αντισημιτισμού, καθιστώντας την το απόλυτο όπλο καταστολής κάθε κριτικής. Το 2006, όταν η Χίλαρι Κλίντον διεκδικούσε τη θέση της στη Γερουσία, οι σκληρές θέσεις της υπέρ του Ισραήλ και κατά του Ιράν δεν ήταν τυχαίες. Όπως είχε δηλώσει τότε ο οικονομικός διευθυντής της καμπάνιας της, οι Εβραίοι δωρητές είναι το «ΑΤΜ της πολιτικής στη Νέα Υόρκη».

Το βιβλίο που προέβλεψε το μέλλον

Το 2007, οι καθηγητές John Mearsheimer και Stephen Walt δημοσίευσαν το «The Israel Lobby», την πρώτη σοβαρή επιστημονική προσπάθεια να βγει το λόμπι από τις σκιές. Το βιβλίο ήταν προφητικό. Περιέγραφε τα πλοκάμια της εξουσίας που είναι ριζωμένα στις ΗΠΑ. Τότε, οποιοσδήποτε ανέφερε αυτά τα στοιχεία χαρακτηριζόταν ως συνωμοσιολόγος ή «μισαλλόδοξος».

Σήμερα, βλέπουμε τον Τραμπ να καυχιέται για όσα έδωσε στο Ισραήλ, επικαλούμενος τη στήριξη μεγαλοδωρητών όπως οι Adelson. Όταν το κάνει εκείνος, θεωρείται πολιτική. Όταν το κάνει ένας απλός πολίτης ή ένας δημοσιογράφος, βαφτίζεται «τροπάριο του αντισημιτισμού». Όμως η ουσία δεν είναι το θρήσκευμα· είναι η απόλυτη υποταγή σε μια ξένη κυβέρνηση πάνω από κάθε άλλο εθνικό συμφέρον.

Η «ενιαία παράταξη» και το TikTok

Αν θέλετε να δείτε αν η Ουάσιγκτον είναι όντως ένα πεδίο σύγκρουσης ιδεολογιών ή μια «ενιαία παράταξη» (uni-party), δεν έχετε παρά να κοιτάξετε το ζήτημα του Ισραήλ. Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι ενώνονται με πρωτοφανή ομοφωνία όταν πρόκειται για τη χρηματοδότηση του Ισραήλ, ακόμα και εις βάρος των Αμερικανών φορολογουμένων, προκαλώντας χρέος και πληθωρισμό.

Η μεγάλη αλλαγή ήρθε με τη Γάζα και το γεγονός ότι ζούμε στην εποχή των ανεξάρτητων Μέσων. Για πρώτη φορά, οι Αμερικανοί είδαν μια σύγκρουση σε «4K ανάλυση» μέσω του TikTok. Αυτός είναι και ο πραγματικός λόγος που υπήρξε αυτή η λυσσαλέα προσπάθεια απαγόρευσης ή εξαναγκασμού σε πώληση της πλατφόρμας. Δεν ήταν η Κίνα το πρόβλημα· ήταν η ροή πληροφοριών που το Ισραήλ δεν μπορούσε να ελέγξει.

Η εξαγορά της ενημέρωσης ως ύστατη άμυνα

Η μεταβίβαση του ελέγχου πλατφορμών σε χέρια ανθρώπων που είναι στενά συνδεδεμένοι με το ισραηλινό κράτος, όπως ο Larry Ellison, είναι μια προσπάθεια να ανακτηθεί ο έλεγχος της αφήγησης. Η τοποθέτηση στρατιωτών του IDF σε θέσεις συντονισμού περιεχομένου και η εξαγορά δικτύων όπως το CBS News δείχνουν το μέγεθος της απελπισίας.

Είναι σαν να προσπαθείς να χτίσεις ένα τούβλινο τείχος για να σταματήσεις ένα τσουνάμι. Το τσουνάμι είναι η δημόσια κατακραυγή κατά των εγκλημάτων και αυτής της «ανίερης συμμαχίας». Οι νεότεροι Αμερικανοί απορρίπτουν μαζικά τη νοοτροπία «το Ισραήλ πάνω απ’ όλα». Αν και αυτό δεν έχει μεταφραστεί ακόμα σε πλήρη πολιτική αλλαγή, η δυναμική είναι μη αναστρέψιμη.

Το Ισραήλ, από την ίδρυσή του, υπήρξε ένα κράτος εξαρτημένο από τις ΗΠΑ. Η σχέση αυτή έχει εξελιχθεί σε κάτι που πολλοί περιγράφουν ως παρασιτικό. Οι ΗΠΑ αναπτύσσουν στρατεύματα, ρισκάρουν ζωές και ξοδεύουν δισεκατομμύρια για να προστατεύσουν τα εδαφικά οράματα του Νετανιάχου, ενώ το Ιράν δεν αποτελεί άμεση στρατιωτική απειλή για την αμερικανική επικράτεια.

Σε δέκα χρόνια από τώρα, οι υποψήφιοι πρόεδροι ίσως δεν θα διαγωνίζονται για το ποιος στηρίζει περισσότερο το Ισραήλ, αλλά για το ποιος θέλει να το στηρίζει λιγότερο. Αυτό θέλει να ακούσει πλέον ο αμερικανικός λαός. Η άνοδος των ανεξάρτητων φωνών σε πλατφόρμες όπως το YouTube, το Rumble και το X προσφέρει την αλήθεια που οι παραδοσιακοί μηχανισμοί προσπαθούσαν να πνίξουν. Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά η αλλαγή παραδείγματος έχει ήδη ξεκινήσει.