Είναι εκείνη η ανατριχιαστική στιγμή στην ταινία «Τα Σαγόνια του Καρχαρία». Ξέρετε ποια λέω. Οι ανυποψίαστες κοπέλες κολυμπούν χαρούμενες στην επιφάνεια, νομίζοντας ότι όλα είναι ρόδινα, ενώ από κάτω, στα σκοτεινά νερά, τα κήτη πλησιάζουν με ανοιχτά τα στόματα. Κάπως έτσι μοιάζει η αγορά σήμερα, αγαπητοί μου. Το 40% των κερδών του Bitcoin έλαβε χώρα στην Αμερική πέρυσι, αλλά τώρα βλέπουμε μια περίεργη κινητικότητα. Όταν τα κεφάλαια εγκαταλείπουν το αμερικανικό όνειρο, δεν πουλάνε μόνο NASDAQ. Πουλάνε και τα crypto τους. Και κάπου εδώ ξεκινάει η φινετσάτη ειρωνία της υπόθεσης: όλοι μιλούν για «πόλεμο» και ανταγωνισμό, αλλά κανείς δεν θέλει να λερώσει τα χέρια του. Γιατί; Γιατί για να κερδίσεις, πρέπει να καταστρέψεις την αγορά ομολόγων σε πραγματικούς όρους. Και αυτό, φίλες και φίλοι, πονάει.
σχετικά άρθρα
Ο «Σκληρός» που Λύγισε και η Ψευδαίσθηση της Αλλαγής
Η Wall έπαθε έναν μικρό πανικό πρόσφατα. Ο λόγος; Η φημολογία ότι ο Kevin Warsh μπορεί να αναλάβει τα ηνία της Fed. Τον παρουσιάζουν ως το «γεράκι», τον σκληροπυρηνικό που θα βάλει τάξη. Επιτρέψτε μου να γελάσω διακριτικά. Η ιστορία –και τα μαθηματικά της έκτης δημοτικού– λένε άλλα. Το 2018, ο ίδιος αυτός «σκληρός» Warsh, μαζί με τον Druckenmiller, ικέτευαν μέσα από τις σελίδες της Wall Street Journal για ρευστότητα, μόλις οι τράπεζες έχασαν ένα 15%. Είναι σαν τον πόλεμο του Βιετνάμ: άλλαξαν τον στρατηγό Westmoreland με τον Abrams, άλλαξε και η αφήγηση, αλλά ο πόλεμος ήταν ήδη χαμένος από το ’65. Έτσι και τώρα. Μπορείς να αλλάξεις τον Powell με τον Warsh, αλλά τα [μαθηματικά του χρέους] είναι αμείλικτα. Δεν υπάρχει χώρος για πραγματικά «γεράκια» όταν το χρέος καλπάζει. Όσοι βλέπουν αλλαγή πλεύσης, απλώς ελπίζουν. Οι πιο ψύχραιμοι, ανοίγουν μια μπύρα, ψήνουν και ποπ κόρν και περιμένουν το αναπόφευκτο.
Το Μεγάλο «Σορτάρισμα» στα Μέταλλα και το Κόλπο του Τραμπ
Και ξαφνικά, το ασήμι και ο χρυσός κάνουν βουτιά. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Λίγο μετά, ο Τραμπ ανακοινώνει τη δημιουργία εθνικού αποθέματος κρίσιμων ορυκτών ύψους 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αν ήμουν κυνικός –που είμαι– θα έλεγα ότι αυτό είναι το παλιό, καλό παιχνίδι της Wall Street: ρίξε την τιμή (dump), σπέρνοντας πανικό, και μετά αγόρασε φθηνά (pump) αυτό που έχεις ανάγκη. Γιατί η Αμερική έχει ανάγκη. Έχει έλλειψη σε ασήμι και κρίσιμα μέταλλα. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο η εξόρυξη, είναι η επεξεργασία. Ακόμα και ο Elon Musk, που απεχθάνεται τη γραφειοκρατία όσο τίποτα, χρειάστηκε τρία χρόνια για να στήσει ένα διυλιστήριο λιθίου. Και μιλάμε για τον Elon. Η ιδέα ότι οι αμερικανοί μπορούν να γυρίσουν τον διακόπτη και να γίνουν αυτάρκεις αύριο το πρωί είναι μια γλυκιά φαντασίωση. Η επεξεργασία θέλει 3 με 5 χρόνια στην καλύτερη περίπτωση. Μέχρι τότε; Μέχρι τότε, η Κίνα κρατάει τα κλειδιά.
Η Σιωπηλή Κίνα και το Παράθυρο της Διετίας
Εδώ είναι που τα πράγματα σοβαρεύουν. Ενώ οι αμερικανοί τσακώνονται για τα επιτόκια και τους διοικητές της Fed, η Κίνα χτίζει. Σήμερα, οι Κινέζοι μπορούν να κατασκευάσουν ένα πυρηνικό εργοστάσιο με κόστος 87% χαμηλότερο από ό,τι οι ΗΠΑ. Έχουν φτιάξει τα τελευταία τέσσερα χρόνια περισσότερο ηλεκτρικό δίκτυο από ό,τι έχει η Ευρώπη και οι ΗΠΑ συνολικά. Στον πόλεμο της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI), δεν αρκεί να έχεις το καλύτερο τσιπ. Πρέπει να έχεις ρεύμα να το κάψεις. Αν οι ΗΠΑ δεν υποτιμήσουν το δολάριο (πιθανότατα έναντι του χρυσού) για να ανακτήσουν βιομηχανική ανταγωνιστικότητα μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, το παιχνίδι τελείωσε. Η Κίνα δεν χρειάζεται να εισβάλει στην Ταϊβάν. Δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα «ηλίθιο». Απλά χρειάζεται να περιμένει. Όσο οι αμερικανοί έχουν ένα ακριβό δολάριο και ένα απαρχαιωμένο δίκτυο, οι Κινέζοι κερδίζουν χωρίς να ρίξουν τουφεκιά. Όσο για τους επενδυτές; Ας δουν τι κάνουν με τα μέταλλα και όχι τι λένε. Και ίσως, λέω ίσως, αυτή η πτώση να είναι η ευκαιρία που περίμενε κάποιος για να τοποθετηθεί σωστά πριν η μουσική σταματήσει.
