Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στην παράσταση. Αν νομίζατε ότι τα ταχυδακτυλικά τελείωσαν στο τσίρκο, μάλλον δεν έχετε παρακολουθήσει πρόσφατα τι συμβαίνει στο Αμερικανικό Κογκρέσο. Εκεί όπου ο Υπουργός Οικονομικών, με ύφος που θα ζήλευε και παίκτης πόκερ που μπλοφάρει με ζεύγος δυάρια, μας ανακοίνωσε εμμέσως πλην σαφώς ότι το πάρτι συνεχίζεται, αρκεί να μην κοιτάμε τι συμβαίνει στην κουζίνα.
σχετικά άρθρα
Ζούμε σε μια εποχή όπου η οικονομική λογική έχει πάει διακοπές και τη θέση της έχει πάρει το «τυπώνω άρα υπάρχω». Το σχέδιο είναι απλό, σχεδόν παιδικό: Κρατήστε τις τιμές των περιουσιακών στοιχείων ψηλά, πάση θυσία. Γιατί; Για να πειστούμε όλοι ότι το καράβι δεν βυθίζεται, απλά κάνουμε υποβρύχια εξερεύνηση.
Η Φούσκα των 100.000 Μονάδων και το «Σανό» της Ανάπτυξης
Ακούσαμε τον Ντόναλντ Τραμπ να πανηγυρίζει για τον Dow Jones που ξεπέρασε τις 50.000 μονάδες και να υπόσχεται διπλασιασμό. Ας κάνουμε λίγο τα μαθηματικά, έτσι για το γούστο. Για να φτάσει ο Dow στις 100.000 μονάδες σε μια τριετία, χρειαζόμαστε ετήσιες αποδόσεις της τάξης του 30%. Σε ποιο σύμπαν συμβαίνει αυτό χωρίς να μετατραπεί το δολάριο σε χαρτοπόλεμο; Μόνο στη ζώνη του υπερπληθωρισμού.
Αυτό που βλέπουμε δεν είναι ανάπτυξη, είναι η υποτίμηση του νομίσματος σε πραγματικό χρόνο. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, μέσω των ελλειμματικών δαπανών, ουσιαστικά αγοράζει τη δική της αγορά. Ο στόχος; Να μπει κάθε νοικοκυριό στο χρηματιστήριο. Ακούγεται δημοκρατικό, σωστά; Λάθος. Όταν το 10% των πλουσιότερων κατέχει το 90% των μετοχών, το να σπρώχνεις τη μεσαία τάξη σε μια φούσκα που συντηρείται με κρατικό χρήμα είναι σαν να τους καλείς σε δείπνο όπου αυτοί είναι το κυρίως πιάτο. Αν η αγορά ήταν υγιής, ο Σκοτ Μπέσον δεν θα χρειαζόταν να βγαίνει στα κανάλια και να πουλάει το όνειρο σαν πλασιέ εγκυκλοπαιδειών. Όταν το προϊόν είναι καλό, πουλιέται μόνο του. Όταν δεν είναι, χρειάζεται μάρκετινγκ.
Το Μπούμερανγκ των Κυρώσεων και η Απόδραση από το Δολάριο
Και ενώ οι ΗΠΑ προσπαθούν να μας πείσουν ότι «λεφτά υπάρχουν» (αρκεί να τα τυπώσουν), ο υπόλοιπος πλανήτης αρχίζει να ψάχνει την έξοδο κινδύνου. Η παραδοχή του Μπέσον για το πώς οι ΗΠΑ γονάτισαν το τραπεζικό σύστημα του Ιράν προκαλώντας τεχνητή έλλειψη δολαρίων, δεν ήταν επίδειξη δύναμης. Ήταν το καμπανάκι που ξύπνησε τους πάντες.
Όταν μετατρέπεις το νόμισμά σου σε όπλο, μην εκπλήσσεσαι αν ο στόχος αρχίσει να φοράει αλεξίσφαιρο. Οι χώρες καταλαβαίνουν πλέον ότι η εξάρτηση από το δολάριο είναι ρίσκο επιβίωσης. Αν είσαι «άτακτος», σου κλείνουν τη στρόφιγγα. Η απάντηση; Ένα σύστημα που δεν περνάει από τη Νέα Υόρκη. Οι ΗΠΑ σφίγγουν τον κλοιό στη Λατινική Αμερική και συνεχίζουν τον εμπορικό πόλεμο, αλλά αυτό απλά επιταχύνει τη διαδικασία. Οι επενδυτές βλέπουν το χρέος των 30 τρισεκατομμυρίων και αρχίζουν να σκέφτονται ότι ίσως τα [αμερικανικά ομόλογα] να μην είναι πλέον το ασφαλέστερο καταφύγιο, ειδικά όταν η αξία τους αποπληθωρίζεται πιο γρήγορα και από μπαλόνι σε παιδικό πάρτι.
Ο Κίτρινος Δράκος και η Ψηφιακή «Χρυσή» Εποχή
Εδώ είναι που το σενάριο γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον. Στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού, δεν παίζουν με χαρτιά, παίζουν με μέταλλα. Η Κίνα χτίζει αθόρυβα αλλά μεθοδικά το δικό της χρηματοπιστωτικό οικοσύστημα (βλέπε project mBridge). Οι συναλλαγές μέσω του κινεζικού συστήματος εκτοξεύτηκαν από το τίποτα σε δισεκατομμύρια μέσα σε τρία χρόνια.
Το πιο τρομακτικό για τη Δύση; Η φήμη – που γίνεται όλο και πιο βάσιμη – ότι το ψηφιακό γουάν και τα νέα assets θα έχουν κάλυψη σε [χρυσό]. Η Κίνα αγοράζει χρυσό ασταμάτητα, ακόμα και με τις τιμές στα ύψη. Δεν το κάνουν για κόσμημα. Το κάνουν για να πουν στον πλανήτη: «Το δικό μας ψηφιακό χρήμα έχει αντίκρισμα σε κάτι που γυαλίζει και ζυγίζεται. Το δικό τους έχει αντίκρισμα στην υπογραφή ενός πολιτικού». Αν το Πεκίνο προσφέρει μια διέξοδο από το δολάριο που υποστηρίζεται από χρυσό, η ροή των κεφαλαίων θα αλλάξει κατεύθυνση πιο γρήγορα από όσο φαντάζεστε. Ήδη οι λογαριασμοί στις κινεζικές αγορές ανοίγουν κατά εκατομμύρια.
Κλείνοντας, ας είμαστε ρεαλιστές. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μάντης για να δει πού πάει το πράγμα. Όταν η μία πλευρά τυπώνει χαρτί και η άλλη συσσωρεύει πραγματικά περιουσιακά στοιχεία, η ιστορία έχει δείξει ποιος κερδίζει στο τέλος. Εσείς, απλώς φροντίστε να μην σας βρει η μουσική καρέκλα όρθιους όταν σταματήσει η μουσική.
