Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η Γερμανία βρίσκεται μπροστά στο απόλυτο αδιέξοδο και οι αρχιτέκτονες αυτής της κατάστασης δεν μιλούν ρωσικά, αλλά αγγλικά με αμερικανική προφορά. Το σχέδιο ήταν απλό και, ομολογουμένως, εκτελέστηκε αριστοτεχνικά: κόψτε τη φθηνή ρωσική ενέργεια και αντικαταστήστε τη με το πανάκριβο αμερικανικό LNG. Ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ, με την αφοπλιστική του ειλικρίνεια, το παραδέχτηκε: «Εγώ σκότωσα τον Nord Stream 2». Και τι έχουμε σήμερα; Το 2021 η Ρωσία έστελνε 150 δισ. κυβικά μέτρα αερίου. Σήμερα; Ψίχουλα. Αντιθέτως, το αμερικανικό αέριο τετραπλασιάστηκε, φτάνοντας τα 80 δισ. κυβικά μέτρα.
σχετικά άρθρα
Αυτό, αγαπητοί μου, δεν λέγεται «ενεργειακή ασφάλεια», λέγεται μονοπώλιο. Η Ουάσιγκτον ελέγχει πλέον τη στρόφιγγα και, αν επικυρωθούν οι νέες συμφωνίες, θα καλύπτει το 80% των αναγκών. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Ότι οι τιμές θα εκτοξευθούν στη στρατόσφαιρα όποτε το θελήσει ο «θείος Σαμ» ή ότι η ενέργεια θα χρησιμοποιηθεί ως όπλο αν το Βερολίνο τολμήσει να σηκώσει κεφάλι. Η γερμανική βιομηχανία δεν πνέει τα λοίσθια τυχαία· την στραγγαλίζουν με το γάντι.
Το Αμερικανικό Όνειρο έγινε Εφιάλτης (και η φυγή στην Κίνα)
Η αφήγηση στην Ουάσιγκτον είναι πως αν πιέσουν αρκετά τους Γερμανούς, οι βιομηχανίες τους θα μεταναστεύσουν μαζικά στις ΗΠΑ. Αμ δε! Τα νούμερα είναι αμείλικτα και χαλάνε τη σούπα: οι γερμανικές επενδύσεις στις ΗΠΑ μειώθηκαν κατά 45% (από τα 19 στα 10 δισ. ευρώ), ενώ οι εξαγωγές κατέρρευσαν κατά 8,6%. Γιατί να πας να χτίσεις εργοστάσιο σε μια χώρα όπου ο δείκτης τιμών παραγωγού καλπάζει, οι δασμοί στο χάλυβα έχουν αυξήσει το κόστος κατά 50% και δεν ξέρεις τι θα ξημερώσει αύριο με το Ανώτατο Δικαστήριο ή τον επόμενο Πρόεδρο;
Αντίθετα, βλέπουμε το οξύμωρο: Η Volkswagen παγώνει τα σχέδια για τις ΗΠΑ γιατί «δεν βγαίνουν τα κουκιά» και την ίδια στιγμή οι γερμανικές επενδύσεις στην Κίνα αυξάνονται κατά 55%, φτάνοντας τα 8,3 δισ. δολάρια. Η DHL και οι κολοσσοί της αυτοκινητοβιομηχανίας ξέρουν κάτι που οι πολιτικοί αγνοούν: οι ΗΠΑ είναι μια αγορά που συρρικνώνεται. Το μέλλον της κατανάλωσης και της χαμηλού κόστους παραγωγής είναι στην Ανατολή (Ινδία, Κίνα, ΝΑ Ασία). Η παγκοσμιοποίηση δεν πέθανε, απλώς άλλαξε διεύθυνση και οι Γερμανοί τρέχουν εκεί για να σωθούν, αφήνοντας τους Αμερικανούς να περιμένουν μάταια την «επαναβιομηχάνιση».
Το Χρυσό Κλουβί και ο Τρόμος της Κατάσχεσης
Και τώρα φτάνουμε στο «ζουμί», εκεί που ο ιδρώτας αρχίζει να τρέχει κρύος στο Βερολίνο. Η Γερμανία κάθεται πάνω σε ένα βουνό χρυσού αξίας σχεδόν 600 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Είναι η μόνη της σωτηρία για να καλύψει τα τεράστια ελλείμματα και το ταμείο υποδομών των 500 δισ. που ετοιμάζει. Υπάρχει όμως ένα «μικρό» πρόβλημα: πάνω από 200 δισεκατομμύρια από αυτά (πάνω από το 33%) βρίσκονται κλειδωμένα σε θησαυροφυλάκια στη Νέα Υόρκη.
Μετά το πάγωμα των ρωσικών κεφαλαίων και τα παιχνίδια με τον χρυσό της Βενεζουέλας, οι Γερμανοί νομοθέτες ξυπνούν από τον λήθαργο. Τι αξία έχει ο πλούτος σου αν δεν μπορείς να τον ακουμπήσεις; Ο κίνδυνος του αντισυμβαλλομένου είναι πλέον τεράστιος. Αν χρειαστείς ρευστότητα και ο θεματοφύλακας σου πει «όχι», τότε είσαι ουσιαστικά χρεοκοπημένος. Η ιστορία διδάσκει πως μόνο ό,τι κρατάς στα χέρια σου είναι πραγματικά δικό σου — κάτι που ίσως θα έπρεπε να σκεφτούμε όλοι μας σοβαρά για τα δικά μας περιουσιακά στοιχεία σε αυτούς τους καιρούς. Η επιστροφή του χρυσού στη Φρανκφούρτη δεν είναι πλέον θέμα γοήτρου, είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης. Θα τολμήσουν να τον ζητήσουν πίσω ή φοβούνται την οργή του Τραμπ;
