Ο νόμος που άλλαξε τις συντάξεις των Αμερικανών
6 Νοεμβρίου 1978
Στις 6 Νοεμβρίου 1978, ο Αμερικανός πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ υπέγραψε τον νόμο Revenue Act of 1978, μια φορολογική μεταρρύθμιση που έμελλε να μεταβάλει ριζικά το συνταξιοδοτικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών και να δημιουργήσει μια από τις μεγαλύτερες δεξαμενές επενδυτικών κεφαλαίων στον κόσμο.
σχετικά άρθρα
Μέσα στις διατάξεις του νομοθετήματος περιλαμβανόταν η δημιουργία του περίφημου άρθρου 401(k) του αμερικανικού φορολογικού κώδικα. Εκείνη την εποχή, ελάχιστοι μπορούσαν να προβλέψουν ότι αυτή η σχετικά περιορισμένη νομοθετική πρόβλεψη θα εξελισσόταν σε θεμέλιο της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης.
Η βασική καινοτομία ήταν η δυνατότητα των εργαζομένων να κατευθύνουν μέρος των αποδοχών τους σε ειδικούς συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς, αναβάλλοντας τη φορολόγηση των αντίστοιχων εισοδημάτων. Με αυτόν τον τρόπο, η αποταμίευση για τη σύνταξη αποκτούσε ισχυρό φορολογικό κίνητρο.
Αρχικά, η διάταξη είχε σχεδιαστεί κυρίως για να αντιμετωπίσει ζητήματα που αφορούσαν τα προγράμματα συμμετοχής των εργαζομένων στα εταιρικά κέρδη. Η πραγματική της δυναμική άρχισε να αποκαλύπτεται μετά το 1981, όταν η αμερικανική φορολογική υπηρεσία IRS αποσαφήνισε τους κανόνες εφαρμογής των προγραμμάτων 401(k).
Σταδιακά, οι αμερικανικές επιχειρήσεις άρχισαν να προσφέρουν στους εργαζομένους τη δυνατότητα συστηματικών εισφορών σε επενδυτικούς λογαριασμούς, συχνά με πρόσθετη χρηματοδοτική συμμετοχή του εργοδότη.
Η εξέλιξη αυτή συνέβαλε στη μεγάλη μετατόπιση από τις παραδοσιακές συντάξεις καθορισμένων παροχών, όπου ο εργοδότης αναλάμβανε την ευθύνη συγκεκριμένου συνταξιοδοτικού εισοδήματος, προς τα προγράμματα καθορισμένων εισφορών, στα οποία το τελικό ποσό εξαρτάται από τις καταβολές και την επενδυτική απόδοση.
Η αλλαγή επηρέασε βαθιά και τη Wall Street. Τα συνταξιοδοτικά κεφάλαια διοχετεύθηκαν σε μετοχές, ομόλογα, αμοιβαία κεφάλαια και άλλες επενδυτικές τοποθετήσεις, ενισχύοντας τη σύνδεση της ατομικής συνταξιοδοτικής ασφάλειας με τις χρηματοπιστωτικές αγορές.
Η κλίμακα αυτής της μεταβολής είναι εντυπωσιακή. Σύμφωνα με στοιχεία του Investment Company Institute, τα περιουσιακά στοιχεία των προγραμμάτων 401(k) είχαν φτάσει τα 10,8 τρισεκατομμύρια δολάρια στο τέλος Ιουνίου 2026.
Ωστόσο, το σύστημα συνοδεύεται και από σημαντικές προκλήσεις. Οι εργαζόμενοι αναλαμβάνουν μεγαλύτερο μέρος του επενδυτικού κινδύνου, ενώ οι ανισότητες στις αποδοχές και στην αποταμιευτική δυνατότητα επηρεάζουν το τελικό συνταξιοδοτικό αποτέλεσμα.
Η 6η Νοεμβρίου 1978 παραμένει μια καθοριστική ημερομηνία της οικονομικής ιστορίας, καθώς ένας φορολογικός νόμος άλλαξε όχι μόνο τη συνταξιοδοτική αποταμίευση εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά και τη λειτουργία των διεθνών κεφαλαιαγορών.
