%20και%20το%20τέλος%20του%20θεσμικού%20redlining){kind=icon}
Μόλις επτά ημέρες μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον υπογράφει τον Νόμο περί Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1968, γνωστό κυρίως ως Fair Housing Act (Νόμος περί Δίκαιης Στέγασης). Ο νόμος απαγόρευσε τις διακρίσεις στην πώληση, ενοικίαση και χρηματοδότηση κατοικιών με βάση τη φυλή, τη θρησκεία ή την εθνική καταγωγή.
σχετικά άρθρα
Από οικονομική σκοπιά, η 11η Απριλίου 1968 είναι η πιο κρίσιμη παρέμβαση στο αμερικανικό Real Estate. Μέχρι τότε, η πρακτική του “Redlining” ήταν απολύτως νόμιμη και θεσμοθετημένη. Οι τράπεζες και οι κρατικοί οργανισμοί κυριολεκτικά τραβούσαν κόκκινες γραμμές στους χάρτες γύρω από τις γειτονιές των Αφροαμερικανών, αρνούμενοι να τους χορηγήσουν στεγαστικά δάνεια, ανεξαρτήτως του εισοδήματός τους.
Επειδή στις ΗΠΑ η ιδιοκτησία σπιτιού (homeownership) είναι η ραχοκοκαλιά της Συσσώρευσης Πλούτου (Wealth Accumulation) για τη μεσαία τάξη, το redlining είχε αποκλείσει γενιές μειονοτήτων από το να χτίσουν κεφάλαιο. Αυτός ο νόμος ενοποίησε νομικά την αμερικανική στεγαστική αγορά. Αν και ο συστημικός διαχωρισμός συνέχισε να υφίσταται άτυπα, η μέρα αυτή απέδειξε ότι ο αποκλεισμός ομάδων από τις αγορές πίστωσης δεν είναι απλώς ρατσιστικός, αλλά βαθιά αντι-αναπτυξιακός για το σύνολο της οικονομίας.
