Ο νόμος Μέλον πυροδοτεί τη χρηματιστηριακή φούσκα των roaring twenties
1924, 2 Ιουνίου
Όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Κάλβιν Κούλιτζ υπέγραφε τον Νόμο περί Εσόδων (Revenue Act) στις 2 Ιουνίου 1924, το μακροοικονομικό αφήγημα φάνταζε ιδανικό. Υπό την καθοδήγηση του υπουργού Οικονομικών και τραπεζίτη Άντριου Μέλον, η νομοθεσία επέβαλε δραστικές φορολογικές περικοπές στα υψηλά εισοδήματα, με το ανώτατο συντελεστή να πέφτει κατακόρυφα. Ήταν η πρώτη καθαρή εφαρμογή των οικονομικών της προσφοράς (supply-side economics).
σχετικά άρθρα
Το σκεπτικό του Μέλον ήταν ότι τα αφορολόγητα κεφάλαια της ελίτ θα κατευθύνονταν σε παραγωγικές επενδύσεις, ενισχύοντας την απασχόληση. Η ιστορία, όμως, έχει τη συνήθεια να ειρωνεύεται τη θεωρία. Η πλεονάζουσα ρευστότητα δεν μεταφράστηκε σε νέα εργοστάσια με τον ρυθμό που αναμενόταν, αλλά κατευθύνθηκε μαζικά στην κερδοσκοπία. Το αποτέλεσμα; Μια άνευ προηγουμένου χρηματιστηριακή φούσκα που διόγκωσε τεχνητά τις αποτιμήσεις, οδηγώντας νομοτελειακά στο καταστροφικό κραχ του 1929.
Σήμερα, οι αγορές παρακολουθούν παρόμοια μοτίβα. Από τις φορολογικές μειώσεις των ΗΠΑ το 2017 μέχρι τα μηδενικά επιτόκια της περασμένης δεκαετίας, η ρευστότητα συχνά καταλήγει σε επαναγορές μετοχών (stock buybacks) και διόγκωση των asset classes παρά σε πραγματικές επενδύσεις υποδομών. Οι κεντρικοί τραπεζίτες και οι κυβερνήσεις παλεύουν ακόμα με τον δομικό πληθωρισμό και την ανισότητα, αποδεικνύοντας ότι το πάθημα των Roaring Twenties παραμένει ένα επίκαιρο μάθημα για το πώς η ανεξέλεγκτη ροή φθηνού χρήματος προεξοφλεί πάντα το επόμενο συστημικό σοκ.
