Στις 6 Μαΐου 1997, η βρετανική οικονομία βίωσε μια πραγματική επανάσταση ως προς τον τρόπο διαχείρισής της. Μόλις πέντε ημέρες μετά τη σαρωτική νίκη του Εργατικού Κόμματος στις εκλογές, ο νέος Υπουργός Οικονομικών, Γκόρντον Μπράουν, προέβη σε μια αιφνιδιαστική ανακοίνωση ιστορικής σημασίας: παραχώρησε πλήρη λειτουργική ανεξαρτησία στην Τράπεζα της Αγγλίας όσον αφορά τη χάραξη της νομισματικής πολιτικής και τον καθορισμό των επιτοκίων. Η κίνηση αυτή ήταν το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό της προεκλογικής εκστρατείας και κατέλαβε εξαπίνης τις χρηματοπιστωτικές αγορές, αλλάζοντας για πάντα το οικονομικό τοπίο της χώρας.
σχετικά άρθρα
Ιστορικά, ο έλεγχος των επιτοκίων δανεισμού στο Ηνωμένο Βασίλειο βρισκόταν στα χέρια των εκάστοτε πολιτικών. Αυτό συχνά οδηγούσε στο φαινόμενο του πολιτικού οικονομικού κύκλου, όπου οι κυβερνήσεις μείωναν τα επιτόκια πριν από τις εκλογές για να προκαλέσουν πρόσκαιρη ανάπτυξη (boom) και αύξηση της κατανάλωσης, κάτι που σχεδόν αναπόφευκτα ακολουθούνταν από επώδυνη αύξηση του πληθωρισμού και επακόλουθη οικονομική ύφεση (bust) μετά τις εκλογές. Αφαιρώντας αυτή τη δύναμη από τα χέρια των πολιτικών, ο Μπράουν δημιούργησε την ανεξάρτητη Επιτροπή Νομισματικής Πολιτικής (MPC), με αποκλειστικό στόχο τη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών.
Η αντίδραση των αγορών ομολόγων ήταν άμεση και εξαιρετικά θετική. Οι αποδόσεις των μακροπρόθεσμων βρετανικών κρατικών ομολόγων (gilts) κατέγραψαν σημαντική πτώση, γεγονός που αντανακλούσε την άμεση αύξηση της εμπιστοσύνης των επενδυτών απέναντι στην ικανότητα της χώρας να ελέγξει τον πληθωρισμό. Η απόφαση της 6ης Μαΐου 1997 μείωσε δραστικά το κόστος δανεισμού για τη χώρα και τα νοικοκυριά μακροπρόθεσμα, δημιουργώντας ένα αξιόπιστο πλαίσιο νομισματικής σταθερότητας. Αυτή η μεταρρύθμιση αποτέλεσε παγκόσμιο πρότυπο για τον τρόπο λειτουργίας των κεντρικών τραπεζών, αποδεικνύοντας ότι η απαγκίστρωση της οικονομίας από τις βραχυπρόθεσμες πολιτικές σκοπιμότητες είναι κλειδί για την υγιή ανάπτυξη.
