Στην κορύφωση της Κρίσης Χρέους της Ευρωζώνης, η συντηρητική κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι στην Ισπανία εγκρίνει τον πιο δρακόντειο προϋπολογισμό λιτότητας στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, ανακοινώνοντας περικοπές δαπανών και αυξήσεις φόρων ύψους 27 δισεκατομμυρίων ευρώ.
σχετικά άρθρα
Από μακροοικονομική σκοπιά, η 30ή Μαρτίου 2012 είναι το απόλυτο σεμινάριο της «Εσωτερικής Υποτίμησης» (Internal Devaluation). Πριν το ευρώ, αν η ισπανική οικονομία έχανε την ανταγωνιστικότητά της (όπως συνέβη μετά το σκάσιμο της δικής της τεράστιας φούσκας ακινήτων), η κεντρική τράπεζα θα υποτιμούσε το νόμισμα (την πεσέτα). Επειδή όμως η Μαδρίτη δεν διέθετε πλέον δικό της νόμισμα, ο μόνος τρόπος να μειώσει το κόστος παραγωγής για να επιβιώσει στην Ενιαία Αγορά, ήταν να υποτιμήσει το εσωτερικό της κόστος: δηλαδή τους μισθούς, τις συντάξεις και τις δημόσιες υπηρεσίες των πολιτών της.
Η απόφαση αυτή έδειξε τον σκληρό, αποπληθωριστικό πυρήνα της αρχιτεκτονικής του ευρώ. Η Ισπανία απέφυγε τη χρεοκοπία και το επίσημο Μνημόνιο (έλαβε μόνο διάσωση για τις τράπεζές της), αλλά πλήρωσε το τίμημα με ανεργία ρεκόρ που ξεπέρασε το 25%. Μας θυμίζει ότι όταν το νόμισμα είναι «σκληρό», η προσαρμογή μιας προβληματικής οικονομίας γίνεται πάντα μέσα από τον πόνο της αγοράς εργασίας.
