Η ίδρυση του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO) και το θεσμικό αντίδοτο στη ρωσική επανάσταση
11 Απριλίου 1919
Στο πλαίσιο της Συνθήκης των Βερσαλλιών μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ιδρύεται ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ILO). Ήταν ο πρώτος οργανισμός της Κοινωνίας των Εθνών, με σκοπό την προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και τον καθορισμό παγκόσμιων προτύπων εργασίας.
Η ίδρυσή του την 11η Απριλίου 1919 δεν ήταν προϊόν αγνής φιλανθρωπίας, αλλά Μακροοικονομικής Άμυνας. Η ρωσική επανάσταση του 1917 είχε τρομοκρατήσει τις δυτικές αστικές τάξεις. Οι ηγέτες του καπιταλιστικού κόσμου κατάλαβαν ότι αν δεν βελτίωναν θεσμικά τις συνθήκες εργασίας (οκτάωρο, προστασία μητρότητας, κατάργηση παιδικής εργασίας), η εξέγερση των εργατών θα εξαπλωνόταν σε όλη την Ευρώπη.
Παράλληλα, ο ILO έλυσε το πρόβλημα του “Race to the Bottom” (Αγώνας δρόμου προς τα κάτω) στο διεθνές εμπόριο. Αν μια χώρα βελτίωνε τους μισθούς της, τα προϊόντα της γίνονταν ακριβότερα και έχανε ανταγωνιστικότητα. Επιβάλλοντας διεθνή ελάχιστα πρότυπα, ο ILO προσπάθησε να εξισορροπήσει τους όρους του παιχνιδιού, αποδεικνύοντας ότι το Κεφάλαιο, για να επιβιώσει μακροπρόθεσμα, πρέπει να παραχωρεί θεσμικά μερίσματα στην Εργασία.
