Στις αρχές Μαΐου του 2009, η παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία βρισκόταν στην εντατική. Η Chrysler, ένας από τους “Big Three” του Detroit, έλαβε τη δικαστική έγκριση για μια ταχεία διαδικασία πτώχευσης, η οποία θα την οδηγούσε στην αγκαλιά της Fiat. Ήταν η στιγμή που το “Too Big to Fail” μεταπήδησε από τις τράπεζες στα εργοστάσια. Η κυβέρνηση Obama αποφάσισε ότι η κατάρρευση της Chrysler θα προκαλούσε ένα ντόμινο που θα εξαφάνιζε χιλιάδες θέσεις εργασίας και θα διέλυε την εφοδιαστική αλυσίδα των ΗΠΑ.
σχετικά άρθρα
Η περίπτωση της Chrysler το 2009 αποτελεί το τέλειο παράδειγμα του “κρατικού καπιταλισμού” σε ώρα ανάγκης. Η παρέμβαση αυτή επαναπροσδιόρισε τη σχέση κράτους-αγοράς. Σήμερα, βλέπουμε την ίδια λογική να εφαρμόζεται στην ενεργειακή μετάβαση. Οι τεράστιες επιδοτήσεις για τα ηλεκτρικά οχήματα (EVs) είναι η συνέχεια της ίδιας πολιτικής: το κράτος επιλέγει “νικητές” για να διασφαλίσει την εθνική ανταγωνιστικότητα. Η 4η Μαΐου 2009 σηματοδότησε το τέλος της εποχής όπου οι επιχειρήσεις αφήνονταν να πεθάνουν αν δεν ήταν αποδοτικές. Στη σύγχρονη οικονομία, η γεωπολιτική ασφάλεια και η κοινωνική σταθερότητα συχνά υπερισχύουν των κανόνων του ελεύθερου ανταγωνισμού, καθιστώντας τις χρεοκοπίες ελεγχόμενα πολιτικά γεγονότα παρά καθαρές οικονομικές καταστροφές.
