Μόλις 24 ώρες μετά την κατάρρευση του “London Gold Pool” (βλ. 17 Μαρτίου), ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Λίντον Τζόνσον (LBJ), υπογράφει τον νόμο που καταργεί την υποχρέωση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας (Fed) να διατηρεί αποθέματα χρυσού (στο 25%) για την υποστήριξη του εγχώριου χαρτονομίσματος (Federal Reserve Notes).
Οικονομικά, αυτή ήταν η αποδοχή μιας σκληρής μαθηματικής αλήθειας. Ο πόλεμος του Βιετνάμ και τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας (Great Society) είχαν διογκώσει το αμερικανικό έλλειμμα. Η Fed έπρεπε να τυπώσει δολάρια, αλλά ο κανόνας του 25% λειτουργούσε ως ταβάνι στη νομισματική επέκταση, καθώς ο φυσικός χρυσός των ΗΠΑ εξαντλούνταν.
Καταργώντας αυτόν τον κανόνα για την εσωτερική αγορά, η κυβέρνηση διέσχισε μια νομισματική κόκκινη γραμμή. Η 18η Μαρτίου 1968 προετοίμασε το έδαφος για την πλήρη μετατροπή του δολαρίου σε «παραστατικό χρήμα» (fiat currency) που θα ολοκληρωνόταν το 1971 (Nixon Shock). Είναι η μέρα που η αμερικανική κυβέρνηση παραδέχθηκε ότι η ικανότητά της να χρηματοδοτεί πολέμους και χρέος δεν μπορούσε πλέον να περιορίζεται από ένα λαμπερό μέταλλο.

