Οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών των ΗΠΑ και της Ευρώπης συναντώνται εκτάκτως στην Ουάσιγκτον και ανακοινώνουν τη διάλυση του “London Gold Pool”. Επρόκειτο για ένα καρτέλ κεντρικών τραπεζών που, για σχεδόν μια δεκαετία, πουλούσε μαζικά τον χρυσό του για να κρατήσει την τιμή του τεχνητά κλειδωμένη στα 35 δολάρια ανά ουγγιά, όπως επέβαλε το σύστημα του Bretton Woods.
σχετικά άρθρα
Μακροοικονομικά, η 17η Μαρτίου 1968 είναι η απόλυτη απόδειξη ότι οι έλεγχοι τιμών (price controls) καταρρέουν πάντα όταν τα θεμελιώδη μεγέθη είναι σάπια. Οι ΗΠΑ τύπωναν ασταμάτητα δολάρια για να χρηματοδοτήσουν τον Πόλεμο του Βιετνάμ και το κοινωνικό κράτος. Οι κερδοσκόποι και οι ξένες κυβερνήσεις (κυρίως η Γαλλία) κατάλαβαν ότι το δολάριο ήταν υπερτιμημένο και άρχισαν να επιτίθενται στο London Gold Pool, αγοράζοντας όλο τον φυσικό χρυσό που έβγαζαν στο σφυρί οι τράπεζες. Τον Μάρτιο του 1968, το καρτέλ ξέμεινε από χρυσό και παραδόθηκε.
Το σύστημα χωρίστηκε σε δύο ταχύτητες (two-tier market): η επίσημη τιμή παρέμεινε στα 35 δολάρια μόνο για συναλλαγές μεταξύ κρατών, ενώ στην ελεύθερη αγορά η τιμή αφέθηκε να διακυμανθεί. Ήταν η αρχή του τέλους για το Bretton Woods, το οποίο θα κατέρρεε οριστικά τρία χρόνια αργότερα. Το μάθημα: καμία κεντρική τράπεζα δεν μπορεί να αψηφήσει τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης για πάντα.
