Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Φιλάντερ Νοξ επικυρώνει επίσημα τη 16η Τροπολογία του Συντάγματος, θεσπίζοντας μόνιμα τον ομοσπονδιακό φόρο εισοδήματος. Μέχρι τότε, το αμερικανικό κράτος χρηματοδοτούνταν κυρίως από δασμούς εισαγωγών και φόρους σε αλκοόλ/καπνό.
σχετικά άρθρα
Αυτή η αλλαγή ήταν ένας μακροοικονομικός σεισμός. Αρχικά, πωλήθηκε στο κοινό ως ένας φόρος που θα άγγιζε μόνο το πλουσιότερο 1% (με ανώτατο συντελεστή μόλις 7%). Ωστόσο, ο φόρος εισοδήματος έδωσε στην Ουάσιγκτον έναν ανεξάντλητο μηχανισμό εσόδων, επιτρέποντας την τεράστια διόγκωση του κρατικού μηχανισμού, τη χρηματοδότηση των Παγκοσμίων Πολέμων και τη δημιουργία του κοινωνικού κράτους (New Deal). Αναπόφευκτα, ο φόρος «γλίστρησε» προς τα κάτω, χτυπώντας τελικά τη μεσαία τάξη.
Σήμερα, η δομή των κρατικών εσόδων βασίζεται συντριπτικά στη φορολόγηση της εργασίας. Καθώς συζητάμε για τους φορολογικούς παραδείσους, τον παγκόσμιο ελάχιστο εταιρικό φόρο 15% και την αδυναμία φορολόγησης του ψηφιακού πλούτου, η 25η Φεβρουαρίου 1913 αποτελεί ένα πικρό μάθημα: Κανένας φόρος δεν παραμένει προσωρινός και κανένας φόρος δεν περιορίζεται μόνο στους υπερ-πλούσιους. Το κράτος είναι ένας οργανισμός που, μόλις βρει μια νέα φλέβα εσόδων, θα την εξορύξει μέχρι τέλους.
