Ο Χουάν Περόν κερδίζει τις προεδρικές εκλογές, και η Αργεντινή –κάποτε μία από τις δέκα πλουσιότερες χώρες του κόσμου– κάνει μια ιστορική στροφή. Ο Περονισμός εισήγαγε ένα ισχυρό μείγμα κρατικού καπιταλισμού, επιθετικού συνδικαλισμού και Βιομηχανοποίησης Υποκατάστασης Εισαγωγών (ISI).
σχετικά άρθρα
Βραχυπρόθεσμα, το μοντέλο αναδιένειμε βίαια τον πλούτο και δημιούργησε μια ισχυρή εργατική τάξη. Οικονομικά όμως, απομόνωσε τη χώρα. Εθνικοποιώντας βιομηχανίες και επιβάλλοντας βαρύτατους δασμούς για να χρηματοδοτήσει την εγχώρια κατανάλωση, ο Περόν «στραγγάλισε» τον αγροτικό εξαγωγικό τομέα (την πραγματική μηχανή εισαγωγής ξένου συναλλάγματος) και πυροδότησε χρόνιο πληθωρισμό, καταστρέφοντας την ανταγωνιστικότητα.
Σήμερα, το «παράδοξο της Αργεντινής» διδάσκεται σε κάθε μάθημα μακροοικονομίας ως case study προς αποφυγή. Καθώς οι σύγχρονες δυτικές οικονομίες φλερτάρουν ξανά με τον εμπορικό προστατευτισμό, τις βιομηχανικές επιδοτήσεις και τις ελλειμματικές κοινωνικές δαπάνες, το φάντασμα του 1946 επιστρέφει. Το μάθημα των αγορών; Μπορείς να νομοθετήσεις υψηλότερους μισθούς και να τυπώσεις χρήμα για να αγοράσεις βραχυπρόθεσμη κοινωνική ειρήνη, αλλά δεν μπορείς να νομοθετήσεις την παραγωγικότητα. Όταν η πολιτική σκοπιμότητα αγνοεί τη βαρύτητα της αγοράς, ο λογαριασμός πληρώνεται πάντα μέσω της νομισματικής κατάρρευσης.
