Όταν ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ υπέγραψε τη βούλα Inter gravissimas, δεν διόρθωνε απλώς ένα αστρονομικό λάθος του Ιουλιανού ημερολογίου. Οικονομικά, δημιουργούσε την απόλυτη υποδομή για την πρώιμη παγκοσμιοποίηση: τον τυποποιημένο χρόνο.
σχετικά άρθρα
Πριν από αυτό, οι έμποροι, οι τραπεζίτες και οι στόλοι λειτουργούσαν σε ένα διαρκές χρονικό χάος. Ο υπολογισμός του ανατοκισμού, η εκκαθάριση προθεσμιακών συμβολαίων ή ο προγραμματισμός των εμπορικών δρομολογίων μεταξύ διαφορετικών αυτοκρατοριών ήταν ένας λογιστικός εφιάλτης. Το Γρηγοριανό ημερολόγιο επέβαλε ένα καθολικό «χρονικό δίκτυο» (temporal grid) που επέτρεψε στο διασυνοριακό εμπόριο να λειτουργήσει και να αναπτυχθεί με κλίμακα (scale).
Σήμερα, θεωρούμε αυτόν τον συγχρονισμό δεδομένο. Όμως η σύγχρονη ψηφιακή οικονομία βασίζεται στο Network Time Protocol (NTP) για να χρονοσημαίνει (timestamp) δισεκατομμύρια συναλλαγές υψηλής συχνότητας (HFT) και μεταφορές blockchain με ακρίβεια χιλιοστού του δευτερολέπτου. Το μάθημα του 1582 είναι ότι οι αγορές δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς μια κοινή, αξιόπιστη πραγματικότητα. Το ημερολόγιο ήταν το πρώτο «παγκόσμιο πρότυπο» (global standard) – το ισοδύναμο του συστήματος SWIFT ή του πρωτοκόλλου TCP/IP για τον 16ο αιώνα. Όποιος ελέγχει τα πρότυπα και τις υποδομές του εμπορίου, μειώνει το κόστος συναλλαγών και τελικά ελέγχει την ίδια την αγορά.
