Το 16ο Συνέδριο της ΝΔ μπορεί να ολοκληρώθηκε και να επιτεύχθηκε μια σχετική αποδραματοποίηση όμως το πολιτικό σκηνικό στο κυβερνών κόμμα θυμίζει σκάκι υψηλής στρατηγικής, όπου οι κορυφαίοι παίκτες κινούνται με χειρουργική ακρίβεια, επιδεικνύοντας απόλυτη θεσμική προσήλωση στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.
σχετικά άρθρα
Κανείς δεν διανοείται σε αυτό το timing να αμφισβητήσει την κυβερνητική σταθερότητα ή την ηγεσία. Ωστόσο, η έντονη κινητικότητα, οι υπόγειες δικτυώσεις και η οργανωτική προετοιμασία ενόψει των επόμενων εθνικών καλπών μαρτυρούν ότι οι επίδοξοι διάδοχοι χτίζουν από τώρα τα αναγκαία αναχώματα. Το «απαραβίαστο» αυτό status quo, όμως, τελεί υπό έναν σαφή όρο: το εκλογικό αποτέλεσμα. Αν η Νέα Δημοκρατία υποστεί ένα πρωτοφανές σοκ και καταγράψει ιστορικό χαμηλό, υποχωρώντας κάτω από το ψυχολογικό και πολιτικό όριο του 25%, ο χρόνος θα πυκνώσει ακαριαία και όλα τα σενάρια θα τεθούν στο τραπέζι.
Η γεωγραφία των διεκδικητών
Οι κορυφαίοι διεκδικητές της «επόμενης μέρας» έχουν ήδη διαμορφώσει διακριτά προφίλ, καλύπτοντας όλο το ιδεολογικό φάσμα της παράταξης.
1. Νίκος Δένδιας: Ο Θεσμικός Εγγυητής της Παράταξης
Η στρατηγική του είναι να εκπέμπει ένα προφίλ σοβαρότητας, επικεντρωμένο στα εθνικά θέματα και την ασφάλεια, το οποίο χαίρει ευρείας αποδοχής πέρα από τα στενά κομματικά όρια. Παραμένει σταθερά ο δημοφιλέστερος υπουργός της κυβέρνησης. Αποφεύγει τις εσωκομματικές τριβές, ενώ οι δημόσιες τοποθετήσεις του για το «DNA της παράταξης» ερμηνεύονται ως προσπάθεια επανασύνδεσης με την παραδοσιακή βάση της ΝΔ. Ταυτόχρονα φροντίζει να μην ξεφεύγει σε ακραίες τοποθετήσεις μένοντας στη γραμμή του Μαξίμου. Στο τέλος παρέχει πλήρη στήριξη επί των κυβερνητικών επιλογών, χωρίς καμία διάθεση πρόωρης αντιπαράθεσης.
2. Κυριάκος Πιερρακάκης: Ο Εκσυγχρονιστής του Κέντρου
Εκπροσωπεί τη μεταρρυθμιστική, φιλελεύθερη και τεχνοκρατική πτέρυγα, έχοντας ως ισχυρό χαρτί το έργο του στον ψηφιακό μετασχηματισμό και την παιδεία. Δημιουργεί γέφυρες με το δυναμικό, κεντρώο ακροατήριο που έφερε τη ΝΔ στην εξουσία το 2019. Δικτυώνεται συστηματικά με τη νέα γενιά στελεχών και το real estate της γαλάζιας νεολαίας. Ταυτίζεται απόλυτα με το εκσυγχρονιστικό όραμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, λειτουργώντας ως ο φυσικός συνεχιστής αυτής της πολιτικής παρακαταθήκης. Κινείται προσεκτικά χωρίς να βιάζεται και είναι αποτελεσματικός στα χαρτοφυλάκια που αναλαμβάνει. Έχει κερδίσει δικαίως το ρόλο του απόλυτου doer.
3. Άδωνις Γεωργιάδης: Ο Εκφραστής της Λαϊκής Δεξιάς
Διατηρεί άμεση, καθημερινή επαφή με τη σκληρή κομματική βάση και τον παραδοσιακό δεξιό ψηφοφόρο. Λειτουργεί ως ο «πολιορκητικός κριός» της κυβέρνησης στα δύσκολα μέτωπα, γεγονός που του εξασφαλίζει πολιτικό κεφάλαιο. Αναλυτές τον βλέπουν ως τον απόλυτο ρυθμιστή των εσωκομματικών ισορροπιών. Δεν διστάζει να τσαλακώσει το προφίλ του προκειμένου να υπερασπιστεί τις κυβερνητικές επιλογές, ενώ με τις εμφανίσεις του πολλές φορές λειτουργεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης αφού απορροφά πολλούς κραδασμούς από τις επιθέσεις της αντιπολίτευσης. Σε ότι αφορά τη γραμμή προς το Μαξίμου δείχνει απόλυτη δημόσια υπεράσπιση του πρωθυπουργικού έργου σε κάθε τόνο, αποκλείοντας κάθε υπόνοια εσωκομματικής ανταρσίας.
4. Κωστής Χατζηδάκης: Ο μεταρρυθμιστικός «στρατιώτης» των ειδικών αποστολών
Εκπροσωπεί τη σοβαρή, φιλελεύθερη, κεντροδεξιά πτέρυγα με έντονο ευρωπαϊκό προφίλ. Έχει χτίσει τη φήμη του αποτελεσματικού διαχειριστή κρίσεων και του «σκληρού μεταρρυθμιστή» που φέρνει σε πέρας τις πιο δύσκολες κυβερνητικές αποστολές (από την Ολυμπιακή και τη ΔΕΗ, μέχρι το ασφαλιστικό και τη δημοσιονομική σταθερότητα). Κινείται σταθερά με βάση τη θεσμική σοβαρότητα και την παραγωγή έργου. Διαθέτει βαθιές ρίζες στον κομματικό μηχανισμό λόγω της μακράς θητείας του (πρώην πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, ευρωβουλευτής και επί σειρά ετών πρώτος σε σταυρούς βουλευτής στη δύσκολη περιφέρεια της Β’ Αθήνας / Βορείου Τομέα). Αποφεύγει τις άσκοπες επικοινωνιακές συγκρούσεις, προτιμώντας να μιλά με οικονομικά δεδομένα και νομοθετικό έργο. Αποτελεί έναν από τους πιο στενούς και αξιόπιστους συμμάχους του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η πίστη του στο κυβερνητικό έργο είναι απόλυτη, γεγονός που τον καθιστά κεντρικό πυλώνα του παρόντος συστήματος εξουσίας, χωρίς ποτέ να δίνει δικαιώματα για υπόνοιες προσωπικής ατζέντας.
Ο ρόλος του σε περίπτωση εκλογικού σοκ (<25%)
Αν η παράταξη βρεθεί σε δεινή θέση, ο Κωστής Χατζηδάκης θα αποτελέσει τον κατεξοχήν παράγοντα σταθερότητας και τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των διαφορετικών τάσεων. Επειδή όμως βρίσκεται πολύ κοντά στον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν θα ηγηθεί μιας εσωκομματικής «ανταρσίας», αλλά το όνομά του θα ακουστεί έντονα είτε ως μεταβατική λύση κοινής αποδοχής για τη διάσωση της ιδεολογικής ταυτότητας του κόμματος, είτε ως ο απόλυτος ρυθμιστής που θα γείρει την πλάστιγγα προς τον επόμενο αρχηγό.
Εκτός από τους παραπάνω, στο παρασκήνιο ακούγονται και άλλα ονόματα μεταξύ των οποίων ο Βασίλης Κικίλιας και η Νίκη Κεραμέως που όμως μέχρι στιγμής κρατούν κλειστά τα χαρτιά τους. Οι παραπάνω δεν κινούνται απλώς ως μεμονωμένα πολιτικά πρόσωπα, αλλά ως πυρήνες επιρροής που επιχειρούν να «χτίσουν αριθμούς» μέσα στο Συνέδριο, συγκεντρώνοντας συνέδρους, στηρίζοντας υποψηφίους και διευρύνοντας δίκτυα σε όλη την επικράτεια.
Οι ζυμώσεις και η οργανωτική δικτύωση
Πίσω από τις κλειστές πόρτες, η προετοιμασία για το μέλλον και την επόμενη μέρα δεν σταματά ποτέ. Η κινητικότητα αυτή εκφράζεται μέσα από τρεις βασικούς άξονες:
* Οργανωτικός έλεγχος: Συστηματική καταγραφή δυνάμεων σε τοπικές οργανώσεις (ΔΕΕΠ, ΔΗΜΤΟ) και εκλογή συνέδρων που θα επηρεάσουν τις μελλοντικές ισορροπίες της Πολιτικής Επιτροπής.
* Κοινοβουλευτικές ομάδες: Ανεπίσημα δείπνα και συζητήσεις σε πολιτικά γραφεία για τη δημιουργία πυρήνων πιστών βουλευτών, ειδικά της περιφέρειας.
* Δεξαμενές σκέψης: Συγκρότηση άτυπων ομάδων εργασίας από ακαδημαϊκούς και τεχνοκράτες για τη χάραξη μελλοντικής πολιτικής ατζέντας.
Το σενάριο της κάλπης: Το ορόσημο του 25%
Όσο η ΝΔ κινείται σε ποσοστά κυβερνητικής τροχιάς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού. Το σκηνικό όμως θα αλλάξει άρδην αν η πρώτη εκλογική αναμέτρηση καταγράψει ποσοστό κατώτερο του 25%. Κάτι τέτοιο θα δημιουργήσει συνθήκες ψυχολογικής κατάρρευσης και μονόδρομο. Μια πτώση κάτω από το 25% θα αποτελέσει ιστορικό χαμηλό, αποδομώντας το αφήγημα της «κυβερνώσας δεξιάς» και της πολιτικής κυριαρχίας. Η βάση και τα στελέχη θα νιώσουν ότι το κόμμα απειλείται με στρατηγική συρρίκνωση. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα πάμε από την πειθαρχία στην «απελευθέρωση». Η ανάγκη για πολιτική επιβίωση των βουλευτών θα ξεπεράσει την κομματική πειθαρχία. Οι δελφίνοι δεν θα χρειαστεί να αμφισβητήσουν οι ίδιοι τον πρωθυπουργό· η πίεση για «δομική επανεκκίνηση» και «αλλαγή πορείας» θα έρθει οργανικά από την ίδια την κοινοβουλευτική ομάδα και τη βάση.
Η ώρα των συμμαχιών
Το πολιτικό φλερτ των προηγούμενων μηνών θα μετατραπεί σε επίσημη συμμαχία. Οι τάσεις (κεντρώα, θεσμική, παραδοσιακή) θα αναγκαστούν να συγκρουστούν ή να συνδιαλλαγούν για τη διαμόρφωση μιας νέας ηγετικής ομάδας, με σκοπό τη διάσωση της παράταξης από την περιθωριοποίηση. Προσώρας οι δελφίνοι της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζουν να κολυμπούν σε ήρεμα νερά, τηρώντας απαρέγκλιτα τους κανόνες της θεσμικής ιεραρχίας. Ξέρουν όμως καλά ότι στην πολιτική, ο καιρός αλλάζει γρήγορα — και ένας εκλογικός «τυφώνας» κάτω από το 25% θα ανοίξει αμέσως τον ασκό του Αιόλου. Πρακτικά δηλαδή στο 16ο Τακτικό Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας που ξεκίνησε την Παρασκευή 15 Μαΐου δεν κρίνεται μόνο η κομματική συνοχή, αλλά και η χαρτογράφηση δυνάμεων ενόψει της επόμενης πολιτικής περιόδου. Οι «ισχυροί παίκτες» μετρούν ήδη συνέδρους, επιρροές και συμμαχίες, σε μια διαδικασία που – αν και χωρίς αμφισβήτηση της ηγεσίας – λειτουργεί ως άτυπη πρόβα ισχύος. Η εκκίνηση της «κούρσας» προφανώς ξεκινάει μέσα στο Συνέδριο χωρίς προς το παρόν να δημιουργεί τριγμούς αλλά γέφυρες.
Η απουσία Καραμανλή – Σαμαρά και το νέο τοπίο
Ιδιαίτερο πολιτικό συμβολισμό έχει και η απουσία των δύο πρώην πρωθυπουργών από όλα τα κομματικά όργανα. Ο Κώστας Καραμανλής δεν παρέστη ούτε καν στο συνέδριο, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς έχει ήδη διαγραφεί από τη ΝΔ, γεγονός που αποτυπώνει τη νέα εσωκομματική πραγματικότητα και την αλλαγή ισορροπιών στο κόμμα. Γρίφος είναι και η στάση που αναμένεται να κρατήσουν τα στελέχη που βρίσκονται στις σφαίρες επιρροής των δύο πρώην πρωθυπουργών και πρώην προέδρων της ΝΔ.
Το 16ο Συνέδριο της ΝΔ εμφανίζεται ως διαδικασία συσπείρωσης και προετοιμασίας για την επόμενη εκλογική μάχη. Ωστόσο, κάτω από την επιφάνεια, εξελίσσεται μια παράλληλη διαδικασία: η χαρτογράφηση δυνάμεων, η οικοδόμηση προσωπικών μηχανισμών επιρροής και η προετοιμασία για την «επόμενη μέρα» του κόμματος. Μια μάχη χωρίς επίσημους αντιπάλους – αλλά με πολλούς που ήδη μετρούν το πολιτικό τους βάρος. Οι παίκτες της επόμενης μέρας προφανώς και θα επιχειρήσουν να προσεγγίσουν τόσο το «καραμανλικό», όσο και το «σαμαρικό» μπλοκ, όχι μόνο σε επίπεδο κοινοβουλευτικής ομάδας, αλλά και σε επίπεδο μεσαίων στελεχών.
Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί παρά το γεγονός ότι αποστασιοποιούνται από το κόμμα διαθέτουν ισχυρά ερείσματα στην γαλάζια παράταξη που είναι χρήσιμα για όσους βλέπουν στο μέλλον. Το τι γραμμή θα δώσουν οι πρώην πρόεδροι του κόμματος είναι άγνωστο. Κανείς εκ των δύο αντρών δεν έχει δείξει κάποια προτίμηση σε κανέναν από τους σημερινούς επίδοξους δελφίνους. Μπορεί να ασκούν σφοδρή κριτική στην ηγεσία που ασκεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά δεν έχουν υποδείξει κάποιον άλλον, ούτε άμεσα ούτε έμμεσα…
