Ο Χρήστος Χωμενίδης μίλησε για Ουκρανία και πολιτική στον Γιώργο Παπαχρήστο
Καλεσμένος στην εκπομπή των ΝΕΩΝ «15 λεπτά με τον Γιώργο Παπαχρήστο» ήταν αυτή την εβδομάδα ο βραβευμένος συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης.
Ο Χρήστος Χωμενίδης μίλησε για Ουκρανία και πολιτική στον Γιώργο Παπαχρήστο
Ο συγγραφέας ανέπτυξε τις εμπειρίες του από το πρόσφατο ταξίδι του στην Ουκρανία, περιέγραψε την καθημερινότητα στο εμπόλεμο Κίεβο και σχολίασε την εγχώρια πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα.
σχετικά άρθρα
Το ταξίδι του στην Ουκρανία χαρακτηρίστηκε ως ιδιαίτερα έντονο. Αφορμή για την επίσκεψη του Χρήστου Χωμενίδη στο Κίεβο αποτέλεσε η διοργάνωση έκθεσης βιβλίου εντός της πολεμικής ζώνης, όπου παρουσιάστηκε το βραβευμένο ευρωπαϊκό μυθιστόρημά του, η «Νίκη».
Ο Χρήστος Χωμενίδης επισήμανε ότι, καθώς ο πόλεμος εισέρχεται στον πέμπτο χρόνο του, η κανονικότητα έχει προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Εξήγησε ότι η πραγματική νίκη των Ουκρανών έγκειται στο ότι συνεχίζουν την καθημερινή τους ζωή, εργάζονται, μεγαλώνουν παιδιά, επισκέπτονται πολιτιστικούς χώρους και εκθέσεις βιβλίων, αντί να επικεντρώνονται αποκλειστικά στον πόλεμο.
Σχετικά με τους συναγερμούς, ο συγγραφέας περιέγραψε ένα σύστημα ενημέρωσης, παρόμοιο με το 112, το οποίο ειδοποιεί τους πολίτες για επικείμενες απειλές. Αφηγήθηκε την εμπειρία του από τον πρώτο συναγερμό που τον βρήκε στο Κίεβο, οδηγώντας τον στο οργανωμένο καταφύγιο του ξενοδοχείου, το οποίο διέθετε όλες τις απαραίτητες υποδομές, συμπεριλαμβανομένου ίντερνετ. Τις επόμενες ημέρες, όπως ανέφερε, η εκτίμηση του κινδύνου γινόταν με τη βοήθεια ατόμων, όπως ο Έλληνας πρέσβης στο Κίεβο, Αλέξανδρος Δημητρακόπουλος, και τη χρήση ενημερώσεων από τον στρατό.
Κατά το ταξίδι του, ο Χρήστος Χωμενίδης συναντήθηκε και με τον Μανώλη Ανδρουλάκη, ο οποίος είχε βιώσει αιχμαλωσία στη Μαριούπολη. Ο συγγραφέας συμμετείχε σε πέντε εκδηλώσεις στην Ουκρανία, όπου το βιβλίο του «Νίκη», μεταφρασμένο στα ουκρανικά, είχε μεγάλη απήχηση. Η επιτυχία αυτή αποδόθηκε εν μέρει στον τίτλο, καθώς η νεότερη γενιά στην Ουκρανία αναφέρεται ως «η γενιά της νίκης». Οι Ουκρανοί αναγνώστες, όπως δήλωσε ο Χωμενίδης, βρήκαν εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ της ιστορίας του ’21 που πραγματεύεται το βιβλίο και της δικής τους ιστορίας.
Σε ερώτηση για το αν η εικόνα που μεταφέρεται στη Δύση ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ο συγγραφέας απάντησε ότι δεν απέχει δραματικά. Περιέγραψε έναν λαό που αντιστέκεται και ταυτόχρονα επιδιώκει την ενδυνάμωση της εθνικής του ταυτότητας. Έκανε αναφορά στους ρωσικούς ισχυρισμούς περί ανυπαρξίας ουκρανικής εθνότητας, στον λιμό της σταλινικής εποχής και στην πολυπλοκότητα της ιστορίας με την περίπτωση του Μπαντέρα.
Ο Χωμενίδης περιέγραψε τη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου, αναφέροντας την καταστροφή εμπορικού κέντρου στο Κίεβο. Παρουσίασε δύο εκδοχές για τα χτυπήματα σε άμαχους στόχους: είτε την ανακρίβεια των συστημάτων είτε τη σκοπιμότητα της κάμψης του ηθικού του πληθυσμού. Παράλληλα, τόνισε δύο σημαντικά δεδομένα: την προσπάθεια των Ουκρανών να κρατήσουν τη νέα γενιά (κάτω των 25 ετών) μακριά από τον πόλεμο και τον μεγάλο ρόλο των drones, τα οποία διεξάγουν το 30% των πολεμικών επιχειρήσεων. Ο ίδιος σχολίασε ότι ο πόλεμος λειτουργεί ως καταλύτης για την εξέλιξη της τεχνολογίας, δημιουργώντας υβριδικές μορφές πολέμου.
Ανέφερε επίσης την ύπαρξη φαινομένων διαφθοράς στα σύνορα για την αποφυγή της στράτευσης, παρά τους αυστηρούς ελέγχους. Ωστόσο, στάθηκε ιδιαίτερα στη συνάντησή του με έναν στρατιώτη ελληνικής καταγωγής, τον Κώστα, ο οποίος είχε χάσει τρία δάχτυλα στον πόλεμο και φορούσε τα πέντε παράσημα που κέρδισε. Ο Κώστας περιέγραψε τη ζωή του με τη φράση: «Δεν ξέρω [πόσο χρονών είμαι], δεν το έχω σκεφτεί ποτέ τα τελευταία χρόνια. Ζω τη ζωή μου μέρα με την ημέρα. Αυτό που με αφορά είναι να ξυπνήσω την άλλη μέρα ζωντανός».
Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης, ο Χρήστος Χωμενίδης αναφέρθηκε στις αναγνωστικές συνήθειες των Ελλήνων, εκφράζοντας την άποψη ότι δεν διάβαζαν ποτέ περισσότερο. Παρατήρησε ότι το δικό του αναγνωστικό κοινό είναι παραδόξως και αντρικό, ενώ οι γυναίκες σε μεγαλύτερη ηλικία διαβάζουν περισσότερο. Σχετικά με τη συγγραφή, σημείωσε ότι παλαιότερα υπήρχε μεγαλύτερη μανία, ενώ σήμερα οι μη αφοσιωμένοι στρέφονται ευκολότερα στην ποίηση ή τη στιχουργική.
Στο κλείσιμο της συνέντευξης, ο συγγραφέας κλήθηκε να σχολιάσει την ελληνική πολιτική σκηνή. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, εκτίμησε ότι «θα αντέξει και θα επανεκλεγεί», δηλώνοντας ότι πρόκειται για ένστικτο. Για τον Αλέξη Τσίπρα, εξέφρασε την έντονη διαφωνία του, τονίζοντας ότι δεν θα του συγχωρέσει ποτέ τα «ψέματα» που είπε στους Έλληνες σε περίοδο ανάγκης, αναφερόμενος σε υποσχέσεις για κατάργηση των μνημονίων και σε ένα κύμα «εχθροπάθειας» και «νοσταλγίας του εμφυλίου» που εκπορεύτηκε από το κόμμα του. Σχετικά με το ΠΑΣΟΚ, δήλωσε ότι το θεωρεί ένα πολύ χρήσιμο κόμμα, το οποίο στάθηκε γενναία στην κρίση, δεν είπε ψέματα και θυσίασε τη δύναμή του για ένα «εθνικό καθήκον», εκφράζοντας τη λύπη του που δεν έχει ακόμα ξεπεράσει την «κακοδαιμονία» του και του ευχήθηκε να ανακτήσει τον ιστορικό του ρόλο. Για το όνομα «Καρυστιανού», ο συγγραφέας αρνήθηκε να κάνει πολιτικό σχόλιο, εκφράζοντας τον σεβασμό του στην προσωπική τραγωδία. Τέλος, ερωτηθείς αν τον ενδιαφέρουν οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ ως συγγραφέα, απάντησε αρνητικά.
