Η παγίδα της συνδιαχείρισης που στήνει ο Ερντογάν με τα θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο
Το ύπουλο σχέδιο των Τούρκων
Τι κρύβεται πίσω από το οικολογικό προσωπείο της Γαλάζιας Πατρίδας που στήνει ο Ερντογάν; Πώς ο Τούρκος Πρόεδρος μετατρέπει τα «θαλάσσια πάρκα» σε γεωπολιτικό δούρειο ίππο για να εγκλωβίσει την Ελλάδα και να επιβάλει συνδιοίκηση στο Αιγαίο.## Η ακτινογραφία του σχεδίου της Άγκυρας: Από τις απειλές των πυραύλων, στη «βελούδινη» υφαρπαγή κυριαρχικών δικαιωμάτων μέσω του περιβάλλοντος – Το επόμενο βήμα του Ερντογάν και η στρατηγική παγίδα για την Αθήνα.
σχετικά άρθρα
Όσοι πίστεψαν ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εγκατέλειψε το αναθεωρητικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» χάριν των «ήρεμων νερών» και της Διακήρυξης των Αθηνών, σήμερα έρχονται αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα. Ο Τούρκος Πρόεδρος δεν άλλαξε στρατηγικό στόχο· άλλαξε απλώς τακτική. Με την υπογραφή των δύο προεδρικών διαταγμάτων για την ίδρυση «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η Άγκυρα περνά στη φάση της «βελούδινης» αλλά απόλυτης αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η Τουρκία προκαλεί, αλλά πού το πάει ο Ερντογάν και ποιο είναι το τελικό στάδιο αυτού του μεθοδευμένου σχεδίου.
Το «Πράσινο» Προσωπείο: Η μετατόπιση της στρατηγικής
Ο Ερντογάν αντιλήφθηκε ότι οι πολεμικές ιαχές, οι υπερπτήσεις μαχητικών και οι ευθείες απειλές τύπου «θα έρθουμε μια νύχτα» προκαλούσαν τη διεθνή καταδίκη και συσπείρωναν τους συμμάχους της Ελλάδας. Έτσι, επέλεξε ένα πολύ πιο επικίνδυνο και εκλεπτυσμένο όπλο: την οικολογική διπλωματία.
Χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την προστασία του περιβάλλοντος και της θαλάσσιας ζωής, ο Τούρκος Πρόεδρος επιχειρεί να εμφανιστεί διεθνώς ως ένας υπεύθυνος ηγέτης που ενδιαφέρεται για την κλιματική αλλαγή. Πίσω όμως από την πράσινη ρητορική κρύβεται ένας ξεκάθαρος γεωπολιτικός στόχος: η επιβολή τουρκικής δικαιοδοσίας (control) σε περιοχές που ανήκουν στη δυνητική ελληνική υφαλοκρηπίδα και σε διεθνή ύδατα.
Ο διπλός γεωγραφικός εγκλωβισμός της Ελλάδας
Οι τοποθεσίες που επέλεξε ο Ερντογάν για τα πάρκα δεν είναι καθόλου τυχαίες. Αποτελούν τα δύο πιο κρίσιμα γεωστρατηγικά σημεία του ελληνικού αμυντικού και κυριαρχικού ιστού:
* Στο Βορειοανατολικό Αιγαίο (μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης): Ο Ερντογάν επιχειρεί να «κόψει» το Αιγαίο στη μέση, δημιουργώντας μια ζώνη τουρκικού ελέγχου σε διεθνή ύδατα, ακριβώς έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα των 6 μιλίων. Με αυτόν τον τρόπο, υλοποιεί στην πράξη τη θεωρία της Άγκυρας ότι το μισό Αιγαίο της ανήκει.
* Στην Ανατολική Μεσόγειο (μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου): Εδώ το χτύπημα είναι ακόμα πιο βαθύ. Η Άγκυρα επιχειρεί να αποκόψει πλήρως το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου από την υπόλοιπη Ελλάδα και την Κύπρο. Είναι η εφαρμογή του τουρκικού δόγματος ότι τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ πέρα από τα χωρικά τους ύδατα.
Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Η παγίδα της συνδιαχείρισης
Ο απώτερος στόχος του Ερντογάν είναι να σύρει την Ελλάδα σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων όπου το Αιγαίο δεν θα αντιμετωπίζεται με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), αλλά ως μια κοινή λεκάνη συνδιαχείρισης.
Αν η Ελλάδα υποχωρήσει ή ανχτεί τη λειτουργία αυτών των πάρκων, η Τουρκία θα αποκτήσει το δικαίωμα:
1. Να αστυνομεύει την περιοχή με δικά της σκάφη (ακταιωρούς/λιμενικό) για την «προστασία του περιβάλλοντος».
2. Να ελέγχει τη ναυσιπλοΐα, τοποθετώντας περιορισμούς σε εμπορικά και στρατιωτικά πλοία.
3. Να απαγορεύει ή να επιτρέπει την αλιεία και τις επιστημονικές έρευνες.
Με απλά λόγια, ο Ερντογάν θέλει να πετύχει χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα αυτό που δεν μπορούσε να πετύχει με τον στόλο του το 2020: να γκριζάρει το μισό Αιγαίο και να αναγκάσει την Αθήνα να ζητά την άδεια της Άγκυρας για οτιδήποτε συμβαίνει ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.
Η Αθήνα μπροστά στο δίλημμα: Αποτροπή ή de facto αποδοχή;
Ο Τούρκος Πρόεδρος έστησε μια ιδανική παγίδα. Γνωρίζει ότι αν η Ελλάδα αντιδράσει δυναμικά, θα κατηγορηθεί από την Άγκυρα ότι «τορπιλίζει τον διάλογο» και ότι «αντιτίθεται στην προστασία του περιβάλλοντος». Αν όμως η Αθήνα παραμείνει στη γραμμή της παθητικής, γραφειοκρατικής διαμαρτυρίας, τότε ο Ερντογάν θα εδραιώσει τα τετελεσμένα.
Η στρατηγική του Ερντογάν δεν είναι πλέον μια θεωρητική απειλή· είναι γραμμένη στην επίσημη Εφημερίδα της Τουρκικής Κυβερνήσεως. Και όσο η ελληνική πλευρά εμμένει στην ψευδαίσθηση των «ήρεμων νερών», ο Τούρκος ηγέτης θα συνεχίσει να κλείνει την τανάλια γύρω από τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, χρησιμοποιώντας την οικολογία ως το απόλυτο δόλωμα.
