Σαββόπουλος: Ζωντανός μέσα στις λέξεις του!
σχετικά άρθρα
Ξυπνώντας μια Τετάρτη και σκρολάροντας στα social media, πάγωσα. Τρεις απανωτές αναφορές στον Διονύση Σαββόπουλο. Το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στο χειρότερο: «Μα τι έγινε; Μήπως πέθανε;». Ευτυχώς, ήταν απλώς η επέτειος ενός χρόνου από την «αποχώρησή» του.
Αλλά ποια αποχώρηση; Ο Σαββόπουλος, ο δικός μας «Νιόνιος», ζει και αναπνέει μέσα στις λέξεις του, ντύνοντας τις σκέψεις, τα γραπτά, τον ίδιο τον λόγο μας, μέρα παρά μέρα, ίσως και κάθε μέρα. Είναι παντού, σαν μια αόρατη δύναμη που μορφοποιεί την πραγματικότητα.
Παρακολουθώντας τα γεγονότα στη Διεθνή σκηνή, ειδικά στη Γαλλία, ακούω στο πίσω μέρος του μυαλού μου τη «Μαύρη Θάλασσα» ή τη «Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ». Όχι για τους προφανείς λόγους, αλλά για το «κάτω κείμενο», την ποιητικότητα που μεταβολίζει το συλλογικό σε ατομικό. Θυμάμαι τα «κορίτσια που ‘χουν γίνει δεκατέσσερα χρονώ» και αναρωτιέμαι αν θα πληρώσουν «την ασχήμια των γονιών τους να πληρώσουνε σκληρά». Οι στίχοι του, αστείρευτη πηγή έμπνευσης και προβληματισμού.
Στις παιδικές αμηχανίες που ακόμη κουβαλάω, «στριφογυρίζω, μια σημαιούλα μες στο κρύο, νύχτα και φέγγει το στρατοδικείο». Μπροστά στις νέες πραγματικότητες που με τσινάνε, με σώζει εκείνο το «Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία, κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις». Και οι πολιτικές μετατοπίσεις; «…μπορεί κανίβαλος ποτέ να εκπροσωπήσει τάχα όλους τους φίλους τους παλιούς που έχει στη στομάχα», μια φράση που φωτογραφίζει την Πολιτική σκηνή με απόλυτη ακρίβεια.
Αυτός, λοιπόν, είναι ο «ένας χρόνος χωρίς τον Σαββόπουλο». Ένας χρόνος γεμάτος Σαββόπουλο. Άχρονος, συμπαντικός, όπως μόνο οι σπουδαίοι ποιητές μπορούν. Μας μαθαίνει, μεταξύ πολλών άλλων, να κάνουμε την ευχή βεβαιότητα. Γιατί πάντα θα ανταμώνουμε, κάτω από τις αθάνατες λέξεις του.
