Κίνα: 37 μήνες πτώση ακινήτων! Το Πεκίνο αλλάζει τους κανόνες

Ενώ ο πλανήτης ασφυκτιά από τις τιμές των ακινήτων, η Κίνα διαγράφει μια ανατρεπτική πορεία: οι τιμές πέφτουν για 37ο συνεχόμενο μήνα, όμως η ιδιοκτησία στέγης εκτοξεύεται. Το Πεκίνο αναδιαμορφώνει εκ βάθρων την αγορά, μετατρέποντάς την από πεδίο επενδυτικών παιχνιδιών σε κοινωνικό δικαίωμα.
Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, οι τιμές κατοικιών υποχώρησαν τον Ιούνιο, συμπληρώνοντας 37 μήνες πτώσης. Συγκεκριμένα, σε 70 πόλεις, τα νεόδμητα είδαν μηνιαία υποχώρηση 0,15%, ενώ τα μεταχειρισμένα έπεσαν 0,32%. Αυτή η διολίσθηση, αν και ξεκίνησε με την κρίση του 2021 και την κατάρρευση κολοσσών όπως η Evergrande, κρύβει ένα εκπληκτικό κοινωνικό επίτευγμα.
Σήμερα, το 90% του κινεζικού πληθυσμού κατέχει τουλάχιστον μία κατοικία. Το ποσοστό γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακό στη νέα γενιά, όπου το 70% των Κινέζων κάτω των 35 ετών έχει το δικό του σπίτι. Αυτό οφείλεται στην ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση του προέδρου Σι Τζινπίνγκ: «τα σπίτια προορίζονται για να ζει ο κόσμος, όχι για να κερδοσκοπεί».
Το κράτος εφάρμοσε ένα αυστηρό μοντέλο παρέμβασης. Διεύρυνε την προσφορά, διευκόλυνε τη στεγαστική πίστη για τους αγοραστές πρώτης κατοικίας καταργώντας το ελάχιστο επιτόκιο και μειώνοντας την προκαταβολή στο ιστορικό χαμηλό του 15%. Τοπικές κυβερνήσεις, με γραμμή χρηματοδότησης 500 δισ. γιουάν, αγόρασαν απούλητα διαμερίσματα από χρεοκοπημένες εταιρείες, μετατρέποντάς τα σε προσιτές κοινωνικές κατοικίες.
Αντίθετα, για όσους επιδιώκουν πολλαπλά ακίνητα, οι περιορισμοί είναι δρακόντειοι. Για δεύτερη κατοικία απαιτείται 25% προκαταβολή, ενώ από το τρίτο σπίτι και πάνω, οι τράπεζες ζητούν έως και 75%, με υψηλότερα επιτόκια και ΦΠΑ. Ξένοι επενδυτές απαγορεύεται να αγοράζουν για ενοικίαση, με προϋπόθεση τη νόμιμη διαμονή ή εργασία για τουλάχιστον ένα έτος.
Το κινεζικό μοντέλο δείχνει πώς μια αποφασιστική πολιτική μπορεί να ανακόψει τη συγκέντρωση ακινήτων και να διασφαλίσει τη στέγαση για την κοινωνία, προστατεύοντας τους νέους αγοραστές από τη φρενίτιδα της κερδοσκοπίας. Μήπως ο υπόλοιπος κόσμος έχει κάτι να μάθει από το Πεκίνο;

