Το private credit δείχνει το πρώτο του κρυφό κούρεμα
Η αγορά των 2 τρισ. δολαρίων δεν σπάει στις χρεοκοπίες, αλλά στις εκπτώσεις που ζητούν όσοι θέλουν να φύγουν νωρίς.
The news: Το μεγάλο θέμα στο private credit δεν είναι πλέον μόνο πόσο γρήγορα μεγαλώνει, αλλά πόσο πραγματικά αξίζουν τα χαρτοφυλάκια όταν κάποιος θέλει να πουλήσει. Σύμφωνα με Reuters, η πίεση εμφανίζεται στη διαφορά ανάμεσα στις αποτιμήσεις που γράφουν τα funds και στις τιμές που πρέπει να δεχθούν οι επενδυτές για να βγουν σήμερα. Η Partners Group εκτιμά ότι οι σημερινές τάσεις μπορεί να μειώσουν την αύξηση ενεργητικού κατά 1%-2% σε ορίζοντα 18 μηνών, ενώ σε δυσμενές σενάριο οι εκροές από funds θα μπορούσαν να φτάσουν τα 10-20 δισ. δολάρια. Οι ευρωπαϊκές εποπτικές αρχές ζητούν μεγαλύτερη εικόνα για την έκθεση των τραπεζών στην αγορά private credit, η οποία κινείται γύρω στα 2 τρισ. δολάρια.
σχετικά άρθρα
The backstage: Το παρασκήνιο είναι ότι το private credit πούλησε για χρόνια την υπόσχεση της σταθερότητας: ιδιωτικά δάνεια, χαμηλότερη μεταβλητότητα, καλύτερο spread από τα ομόλογα και λιγότερο mark-to-market άγχος. Όμως ακριβώς αυτό είναι τώρα το πρόβλημα. Όταν τα assets δεν τιμολογούνται καθημερινά σε δημόσια αγορά, η αποτίμηση μοιάζει ήρεμη μέχρι τη στιγμή που κάποιος χρειάζεται ρευστότητα.
Οι εκπτώσεις εξόδου δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι το σύστημα καταρρέει. Σημαίνουν όμως ότι η ρευστότητα είναι πιο ακριβή από όσο φαινόταν. Αν οι θεσμικοί επενδυτές αρχίσουν να ζητούν χρήματα πίσω, τα funds θα πρέπει είτε να πουλήσουν δάνεια με έκπτωση είτε να περιορίσουν νέες επενδύσεις. Αυτό μπορεί να χτυπήσει και τις εταιρείες που στηρίζονται στο private credit αντί για τράπεζες.
Το κρίσιμο σημείο είναι η αδιαφάνεια. Οι τράπεζες δεν είναι πια οι μόνοι μεγάλοι δανειστές της οικονομίας, αλλά παραμένουν συνδεδεμένες με το σύστημα μέσω χρηματοδότησης, μόχλευσης και πελατών. Το private credit δεν χρειάζεται μια Lehman στιγμή για να γίνει πρόβλημα. Αρκεί μια μαζική επανατιμολόγηση της εξόδου.
